28. jun, 2019

Drie jaar en 30 dagen zonder Sunshine

Toen ik de vorige keer zo boos was om de nepversie van die fijne krultang, kreeg ik het grootste deel van mijn geld terug. Eigenlijk had ik dat gelijk apart moeten houden en dat bij het geld voor de echte apart moeten leggen. Want ik heb er weer een tijdje op zitten wachten, komt hij gisteren binnen, hebben ze verdorie er eentje gestuurd met een USA stekker. Ik uit mijn stekker natuurlijk, wat een stelletje dombo’s daar! Of eh, ik ging maar snel even kijken of ik het wel goed besteld had. Al wist ik dat wel praktisch helemaal zeker. Je kan het maar per ongeluk weg gescrolled hebben, of zoiets. Maar nee, ik heb inderdaad gewoon met een Europese stekker besteld.

Schiet lekker op zo. Ik heb direct gemaild aan dat bedrijf. Pas vanmorgen zag ik dat ze gereageerd hadden, tijdverschil. Of ik even een foto wilde sturen. Dat heb ik gedaan maar daar hebben ze nog steeds niet op gereageerd. Ze hebben het zelfs nog steeds niet gezien. Very irritant. Als ze niet snel reageren, open ik gewoon een geschil. Ik ben er wel klaar mee nu. Ik hoef nooit meer een nepperd, van wat dan ook!  Goedkoop is duurkoop, dat weet ik wel, waarom blijf ik er dan intrappen? Kijk, een artikel wat exact hetzelfde is, ga ik zeker niet voor de duurste prijs kopen. Dat is toch heel wat anders? Dat lijkt mij in elk geval wel duidelijk. Maar geen nep in plaats van het echte. Ik doe het niet meer. Als ik het niet kan betalen dan heb ik gewoon pech!

Zo, ik heb gezegd. Uiteindelijk ben je dan nog bijna net zo duur uit en dan is het ding nog steeds niet goed. Nee, laat maar. Ik heb dat nu met schoenen ook. Ik ben nu zo verwend door Fitflop, dat ik nu zelfs lid ben van de Europese site. Dan kijk ik wel steeds wat er in de uitverkoop is daar. Dat kan nog al eens schelen, soms tot wel 50% korting of meer. Wat kan mij dat schelen of een model uit de mode gaat? Als ik hem maar leuk vind. Maar dan is het wel nog steeds een Fitflop en dat loopt veel te lekker om nog ook maar iets anders te willen. Ja, oké, ik heb nog wel hakken enzo. Toch zal dat er langzaam aan uit gaan hier. Mijn benen willen dat niet meer.

Ik krijg toch altijd dikke enkels als het zo warm is. Nu ook weer, bah, ik lijk precies mijn oma zo. En dan vooral links, dat geopereerde been, dat is niet meer goed gekomen daarna. En dat voel ik ook wel als ik hakken aan heb. Een sleehakje gaat nog wel, als hij niet al te hoog is. Al die naaldhakken, die ik ook weer niet weg kan gooien. De mooie dan. Zucht. Ik vind dat gewoon echt erg. Ach ja, ik zal het ermee moeten doen. Morgen weer zo’n hete dag en dus extra dikke enkels. Ook wat dat betreft mag die hitte van mij echt snel voorbij zijn. Zoals vandaag of gisteren, ja dat is zalig. Dat is voor mij echt het perfecte weer. Zo perfect, dat ik vandaag ook de potten af heb gekregen, afgebakken, en afgewerkt. Die gaan na het weekend op de post, zie foto’s.

Door Karina d’r schuld, heb ik Nuxe moeten kopen. Dat is een droge olie, voor je huid, haar en gezicht. Dat luchtje alleen al, oh daar ga je bijna van watertanden. Zo lekker! Zij had de Floral, je smeert dat op je huid, je haar of je gezicht. Het smeert direct uit, en je huid glanst er direct van. Je haar trouwens ook. Gisteren, toen ik bij Kim was, smeerde zij het direct aan ene kant van haar haar. Je zag direct groot verschil in glans. Dus die heeft het ook direct gekocht. Ze heeft het vandaag al binnen gekregen. Nu las ik gisteren ergens over de ‘gewone’ en die geur, beschreef ze ook al als zo heerlijk. Met alle geurnoten waar ik dol op ben. Die ga ik dus ook bestellen!

En toen ik zo zat te kijken, zag ik dat je ook nog eens Nuxe Or hebt, die glinstert. Dat vinden eksters zoals Kim en ik ook erg leuk! En echt, het ruikt zo lekker! Ik ben de hele tijd aan mezelf aan het snuffelen. En ik niet alleen. Al vanaf ik het opsmeer, en Aurora ligt bij me, snuft ze zo eens aan mijn arm. Dan krijgt ze zo’n raar luchtjes-analyseer-kattenkoppie, zo met haar bekkie open. Als de informatie verwerkt is, gaat ze mijn arm aflikken. Oké dan. Het is niks maar leeuwen en andere grote katachtigen likken zo het vlees van botten af en dat voel je bij de kleine huis versie ook nog wel. Au! Gekke griet!

Zit ik net bij Kim een filmpje te kijken. Het is een filmpje van Jay Shetty, die ik ook volg en net zo’n soort iemand is als prince Ea. Hij maakt ook van die mooie wijze filmpjes en dit is ook weer zo’n goeie. Als je hem wilt zien, even bij Kim op haar profiel kijken. Deze gaat over emotionele wonden, en dat je die negeert eigenlijk. Terwijl je met een grote wond, je naar de dokter zou gaan om het te laten nakijken en verzorgen. Want ook emotionele wonden hebben verzorging nodig. Nou ja, je zal het hele filmpje moeten zien, om het geheel te vatten. En toen ging ik eens even nadenken. En dat wat me opviel, dat geldt zowel voor Kim als voor mezelf. Wij zijn allebei zo’n beetje hetzelfde in veel dingen.

Want hebben wij ooit onze emotionele wonden verzorgd? Zij niet en ik ook niet eigenlijk. Wij gaan gewoon door, alsof we vinden dat het bij ons hoort. Ik zal van haar niet alles opnoemen, dat mag zij voor zichzelf doen. Maar, zoals ik zo ontzettend moe en kapot was, ik ging niet naar de dokter, ik ging me niet ziek melden. Welnee joh, ik ging gewoon door. Ik accepteerde het als iets wat bij me hoorde, bij het ouder worden hoorde. En toen ik die hielspoor kreeg. Ik heb maandenlang kreupel gelopen. Iedereen zei, ga nou eens naar de dokter. Nee joh, dat hoort bij deze ziekte. Als die straks over is, dan gaat die pijn ook weer vanzelf over.

Pas toen Sonja mij haar laarzen stuurde, bleek ik daar inderdaad veel minder pijn door te hebben. Toch maar eens naar de dokter gaan dan. Na negen maanden met een scherp mes in je voet gelopen te hebben, binnen twee seconden horen, oh hielspoor. Wij gaan niet naar de dokter met een open wond, wel nee, gaat wel weer over. De eerste dag dat mijn geopereerde been niet zo heel erg zeer deed, ben ik gelijk de boel gaan stoffen hier. Ik deed weer teveel natuurlijk en zo ging de operatiewond ontsteken. Dit gebeurde tot twee keer toe want ik leer er blijkbaar niet van. En ik heb een kind gebaard, die ook zo is. Ze doet het net als ik. Ik zei net nog tegen haar, wat zijn wij toch een dombo’s!

Waarom wachten wij tot we echt van onze voegen storten? Waarom gaan we niet gewoon naar de dokter als er iets pijn doet. Ik heb dan ook nog eens de pech een erg hoge pijngrens te hebben. Wat bij een ander brandt, dat doet mij niets. En dubbel vervelende combinatie zo. Wij lopen gewoon door. Niet omdat we willen laten zien wat een bikkeltjes we wel niet zijn. Mensen zien je pijn of je ellende niet eens. Mensen staan altijd een stuk sneller klaar met hun oordelen dan met een uitgestoken had. Natuurlijk, er zijn wel uitzonderingen hoor, daar niet voor. Gelukkig ken ik er wel een paar. Maar toch, leuk is anders. Omdat je niet met open wonden en al etterend in het verband zit, vinden mensen al helemaal dat er niks mis is met je. Ja, zowel Kim als ik hebben enorm veel geleerd de afgelopen tijd. En, een cliché maar een hele ware, waar je niet dood van gaat wordt je sterker van. Evolutie is dat, zo moeten we het maar zien.

Het zal alleen een hele kunst worden om niet in dezelfde valkuil te blijven pletteren. Dat merkte ik nu al met die stageplaats. Ik wil weer kiezen voor dat, wat me het het moeilijkste gaat maken. Alsof ik er niet van geleerd heb. Met een beetje hulp van Peet en Karina, heb ik nu een betere keuze gemaakt, niet de makkelijkste weg, maar de minder moeilijke. Dat mag best, ik hoef het niet verplicht moeilijk te hebben. Want zo lijk ik te handelen en zo handelt Kim ook. Het zal wel iets betekenen, net zoals alles iets te beteken heeft. Ooit mogen we het weten, en tot die tijd moeten we gewoon opletten dat we iets beter voor onszelf zorgen en niet zomaar alle pijn en ellende slikken. Zoals we vechten voor onze dieren, zo mogen we dat ook voor onszelf. Komt vast wel goed met ons! Ooit.