30. jun, 2019

Drie jaar en 32 dagen zonder Sunshine

Ik ben van de week de Paravisie gaan kopen. Vele jaren geleden, toen ik nog op zoek was naar wat er nou eigenlijk aan vast zat als mens geboren te zijn, kocht ik dat blad ook zo af en toe. Ik vond het natuurlijk nooit, dat zou nog even duren. Daar waren een aantal ingrijpende gebeurtenissen voor nodig, die ervoor zorgden dat ik echt ging spitten. Oh wat is er een enorme berg gewauwel op spiritueel gebied. Daar kwam ik toen ook wel achter. We zijn met zijn allen wel behoorlijk vooruit gegaan. Er is een paradigma verandering op gang en langzaam maar zeker zullen we dat gaan merken. Al zal het nog wel even duren voordat er echt verandering komt.

Vroeger, als je zei dat je ‘spiritueel’ was, dan werd je uitgelachen. Soms in je gezicht maar meestal achter je rug. Dan was je een zweefteef, of meer van dat soort aardige benamingen. Tegenwoordig wordt je zo’n beetje gek aangekeken als je zegt totaal niet spiritueel te zijn. Zo enorm is dat al gedraaid. Maar toch, vinden al die mensen wel waar ze naar op zoek zijn? Ik heb me namelijk ook rot gezocht. En als je wilt uitvinden of iets wel bij je past of dat het echt is waar je naar zoekt, zal je er namelijk ook over moeten leren en dingen ervan moeten uitproberen. En dat neemt tijd in beslag. Vandaar dat veel mensen er ook jaren en jaren over doen, voor ze eindelijk vinden wat ze zoeken. En nog vaker vindt men het nooit.

En als ik zie wat een berg vreselijk rare dingen er in die Paravisie staan, dan is dat ook niet gek. Oké, ik kijk er nu wel wat kritischer tegenaan dan voordat ik de boeken van Jozef Rulof vond. Ik heb ondertussen ook veel geleerd en weet nu ook zeker wat er onzin is en wat niet. En als ik het niet ‘weet’ dan ‘voel’ ik dat wel. Waarom ik dan toch dat blad kocht? Omdat er een artikel in staat over de boeken van Jozef Rulof, en dat is goed nieuws. Jammer dat het in zo’n blad met een enorme berg troep moet staan maar goed, beter wat dan niets. Want dat zeggen de Meesters van het licht zelf ook, al bereik ik er maar eentje. Dus wie ben ik dan om zoiets af te keuren. Misschien is die ene inderdaad door dit artikel aan de boeken gekomen. Iets mooiers is er niet.

Het is al niet zo eenvoudig om uit te leggen hoe het precies zit met wat er in deze boeken staat. De studenten van deze leer, zijn laaiend enthousiast over de inhoud. Maar niet iedereen is er al klaar voor. Als je een kind voor het eerst een les in de wiskunde geeft, dan kan je niet verwachten dat hij daarna morgen een college in kan volgen op universitair niveau. En zo zit het ook met dit. Al die boeken zijn in een bepaalde opbouw geschreven. Een aantal ervan zijn gewoon zo los door elkaar te lezen en met elk ervan kan je zo beginnen als eerste. Maar er zijn er ook een aantal die in verdieping zijn geschreven. En dan moet je niet de laatste lezen voor de eerste, dat werkt niet zo en dan snap je er geen snars meer van.

Lees je ze wel in de juiste volgorde, dan bouw je alles op en zal je het blijven begrijpen. Al zal je in elk boek wel iets tegenkomen, waarbij je denkt van, eeehhhhh gooi maar in mijn pet. Dan moet je gewoon door blijven lezen en dan kom je vanzelf wel weer bij iets wat er al wel in gaat. In elk geval, het lijkt me wel duidelijk dat je er niet zomaar even snel iets over kwijt kan. Je hebt al heel snel de kans dat je iets verkeerd uitlegt en daardoor iemand weg jaagt. Zo heb ik een keertje tegen iemand gehad over ‘de Meesters’ en diegene ging gelijk met de hielen in het zand. Die had er een SM idee bij, zo van ‘jij moet daarnaar luisteren!’ Maar zo zit het helemaal niet en als ik haar interpretatie had verwacht, had ik bijvoorbeeld het woord ‘mentor’ beter kunnen gebruiken.

Het woordje ‘Meesters’ wordt bedoeld zoals bij de meesters in de schilderkunst, zoals van Dijck of Rembrandt. Die konden zo ontzettend goed schilderen, dat waren echte Meesters in de schilderkunst. En zo geldt dat ook voor de Meesters van het licht, omdat die alle wetten kennen ven in het licht. Niets raars aan maar die mevrouw vond het al niet meer nodig om het te gaan lezen. Kijk, dan is ze er ook gewoon nog niet aan toe hoor, geen man, of vrouw, overboord. Anders had ze er wel overheen kunnen stappen. Ik wil er alleen maar mee aangeven hoe lastig het is uit te leggen allemaal. En ook al ga je ze zelf lezen, dan nog kom je bij dingen, waarbij je hebt van, nee, dit gaat me echt te ver hoor.

Daar ben ik zelf ook een aantal keren tegenaan gelopen. Maar ik ging uiteindelijk toch door met lezen en gek genoeg, kwam er dan verderop, of zelfs een aantal boeken verder, toch een goed antwoord of uitleg, precies over dat waar ik tegenaan gelopen was. Zo werken ze nou eenmaal. Ik heb het al eens eerder verteld ook, deze boeken moet je in groeien. En je hebt ook nooit meer boeken nodig. Want ga je er weer eentje herlezen, dan sta je totaal verbaasd omdat het lijkt alsof je een heel ander boek leest. Maar eigenlijk komt dit gewoon omdat je zelf gegroeid bent, en het nu dieper kan begrijpen. Dat is zo mooi! En het blijft ook zo, al lees je één boek zeven keer, je blijft nieuwe dingen ontdekken.

De boeken vinden jou, of je krijgt ze aangereikt door een lezer. Want dat is ook het enige wat je ermee kunt doen. Die boeken kunnen alleen gelezen worden door de mensen die er klaar voor zijn, dus opdringen zou niet eens werken. Ben je er niet klaar voor, dan kom je er echt met geen mogelijkheid doorheen. En vaak gaan die mensen, die merken dat het niet kunnen lezen, ook nog eens boos daarover en gaan ze er lelijk over doen. Dat is niet erg, want die hebben nog een aantal levens nodig om verder te groeien. Als ze dan de boeken vinden of krijgen aangereikt, dan zullen ze die verslinden. Als een dorstende in de woestijn die een glas water krijgt. Zo las ik ze ook, ik kon gewoon niet stoppen! En eigenlijk ben ik nog steeds niet gestopt. Ik heb ze allemaal al gelezen en heel veel wel meer dan één keer. Een aantal zelfs zes of zeven keer.

Ja, het blijven nieuwe boeken, elke keer weer. Al maak ik wel af en toe een uitstapje als het me de moeite waard lijkt. Anders pak ik toch echt weer gewoon een boek van Jozef Rulof. Die vervelen nooit en je blijft erdoor leren en groeien. Ik was eigenlijk van plan geweest heel iets anders te gaan schrijven maar dit stond er opeens allemaal. Dan moet ik het daar maar mee doen voor vandaag. Het is even niet anders. Ook apart altijd, hoe zoiets kan lopen. Ik weet het nooit echt precies wat er gaat komen. Mijn uitleg gisteren, over dat bij mij altijd alles anders loopt dan ik het wil of gepland heb, geldt ook voor het schrijven van mijn blogs. Ik weet niet eens beter meer.

Vandaag heb ik ook weer niet veel gedaan. Een lekker lui weekend was het dus. Ja, ik heb de was gedaan en alles hangt weer heerlijk geurend in de kast. En ik ben een klein beetje aan het schilderen geweest. Ik heb alleen maar even moeilijke dingen. Zo ben ik iemands hond aan het schilderen en die moet je wel ‘vangen’ als persoonlijkheid. Als die klaar is en ze heeft hem, dan plaats ik hem wel eens. Maar dat kan nog wel even duren. Ik ben ook een tropische 3 liter karaf aan het schilderen, tenminste, die karaf is niet tropisch maar wat ik erop schilder wel. Er horen ook nog glazen bij.  

Dat is een cadeau, ik heb nog een cadeau, ook een opdracht en als die opdrachten klaar zijn, kan ik misschien nog wat voor mezelf doen voordat juli voorbij is. Want in augustus gaat de stage beginnen, de 2e al gelijk. En vanaf september komt dan ook nog eens de studie erbij. Dan zal er niet meer zoveel geschilderd worden. Maar dat pak ik wel weer op, als de studie voorbij is. Want het is wel mijn ontspanning en ik vind het zo leuk om te doen! Dat geef ik niet zomaar weer op. Als ik na de studie een baan vindt, voor 32 uur, woensdag vrij, dan heb ik heus wel weer tijd genoeg.