4. jul, 2019

Drie jaar en 36 dagen zonder Sunshine

Gisteren heb ik mijn stage gympen dan eindelijk binnen gekregen. Oh wat ga ik lekker lopen! Ik heb nog nooit enige vorm van schoeisel gehad, waar je zo op kunt zweven. Want zo voelt het echt! Het zijn net een soort van sokken op wolkenzolen, of zoiets. Als ik het zo een beetje duidelijk kan maken tenminste. Ik heb ze vandaag maar eens aangetrokken. Heerlijk lopen ze, je voelt ze niet eens. Hier zal je nooit één zere teen in krijgen, dat weet ik wel 100% zeker. Ik weet nu al dat ik ze in het zwart ook ga bestellen. Alleen voor in de winter zijn deze niet geschikt, helaas. Want door het gebreide bovenmateriaal, of gebreid, het is van stof, waait een ijskoude wind er wel zo doorheen. Maar voor herfst, lente en zomer, zolang het niet te koud is, zijn ze perfect. Me liky!

Wat een drama gisteren zeg! Op heel Facebook, whatsapp en Instagram waren er geen foto’s te zien. Alles bleef zwart. Geen filmpjes én geen foto’s. Ik zag ook hele rare dingen als ik bij iemand op een profiel keek. En toen ben ik nog verder gaan zitten kijken en zoeken. Ik wilde weten wat er aan de hand was. Op dat moment kon ik er nog niet achter komen. Ook via messenger ging het niet, daar kwamen Kim en ik samen ook snel achter. Dan maar via de app maar dat had hetzelfde resultaat. Het was wereldwijd zag ik, ook de groepen van One Stroke Art waar ik inzit, hadden er last van. En dat zijn Amerikanen hoofdzakelijk maar ook nog uit veel andere landen. Ze hadden het over niets anders want wat doe je daar, foto’s delen van je werk.

Ja, en als er dan niets te zien valt, dan heb je er ook niks aan. Gelukkig zag ik vanmorgen al dat het was opgelost. Zelfs de foto’s die we gisteren niet konden zien, hoefde ik niet opnieuw te sturen, die kan je nu gewoon zien. Ik vraag me dan wel altijd af, wat daarachter zit. Ja, het zit bij Facebook natuurlijk. Want ook Instagram en Whatsapp zijn daarvan. Ik heb niet op andere programma’s gekeken hoe het daar zat. Zijn er wel andere programma’s? Nou ja, ik heb daar niet op gezocht verder. Het zou vanzelf wel weer over gaan, hoopte ik toch. Ik kwam door al dat gekijk ook nog achter andere interessante feiten. Dat heb ik al met Kim gedeeld, wat heb je toch een rare mensen! Maar dat is iets voor ons om te weten, ik hoef niet alles te zeggen hier. In elk geval, de foto’s zijn weer zichtbaar en zijn geen hokjes meer met rare omschrijvingen!

Want dat was ook weer iets raars. Waarom staat dat er zo? Wat doet Facebook daarmee? Ik plaats er hier wat foto’s van bij. Want dat is toch echt wel achterlijk hoor. Alsof er ‘iets’ is dat zo ‘bekijkt’ wat er op foto’s staat en bij misschien wel hele andere verdachte omschrijvingen er iets mee doet of zo? Ik weet het niet hoor. Daarom zat ik gisteren zo te struinen over Facebook, want het zag er bij iedereen zo raar uit, met in plaats van foto’s witte hokjes met rare omschrijvingen. Als iemand weet hoe dat zit en hoe dat werkt, dan hoor ik het graag! Ik vond het wel grappig, dat dan weer wel. Ik probeerde te gokken of ik het voor me kon zien zo. Soms niet, soms wel…

Ik kreeg net veel mooiere foto’s te zien, de röntgenfoto’s van Timo waren dat. Mooi is een kat van binnen eigenlijk. Zelfs al zie je zo’n skelet met alleen botjes, zie je al wat een sierlijke diertjes het zijn. Maar ook hier zie je het aan. En je ziet alles, hart, longen, maag, darmen  en lever, nieren en ook zelfs zijn chip zie je zitten. Prachtige uitvinding dit. Dank je wel Meneer Röntgen, voor uw uitvinding. Mooi hoor, om zo alles te kunnen zien. Ook een foto van zijn pootje is al mooi. Vooral ook omdat ik weet dat die was om te kunnen zien of er geen uitzaaiingen zaten en die er dan ook niet zaten. Mooi dat het zo kan, nog altijd.

Met Timo gaat het redelijk. Hij is natuurlijk vreselijk eigenwijs en is continu aan het likken om te proberen zijn verband eraf te krijgen. Gisteren was hij ook vreselijk aan het grommen en hij deed zelfs erg lelijk tegen Kim. Nou, dat wil wat zeggen hoor! Het is frustratie in combinatie met pijn en zeker geen agressie. Het is en blijft een dier en die weet dan niet goed hoe daar anders mee om te gaan. Ze heeft gelukkig iets kalmerends mogen komen halen. Gisteravond is Daan dus nog even langs Barendrecht moeten rijden, om dat daar op te halen. Nu heeft Timo dus wat meer rust en ook dat geneest natuurlijk. Nadat hij zo lelijk deed, kwam hij opeens keihard kroelen met Kim en Daan. Zo heftig, dat hij bijna stikte in het spinnen en erbij kwijlde.

Toen ze me dat stuurde, moest ik ervan huilen. Ah, de lieverd. Hij weet het heus wel hoor, hij is nu beter! Nu alleen nog de wond laten genezen. Hij is alleen te eigenwijs om dit zelf in alle rust te kunnen doen. Dan maar een heel klein beetje sedatie, kan geen kwaad. Natuurlijk, het teentje moet nog worden onderzocht. Toch, het voelt anders. En zowel Kim als ik kunnen dat erg goed, voelen hoe iets zit. Dat valt niet uit te leggen en we hebben het allebei. Vorige keer voelden we allebei van te voren al, dat het geen goede uitslag zou worden. En toen lag er iets zwaars om alles heen. Nu niet, nu voelt het ‘licht’. Ik weet niet hoe ik het anders moet uitleggen.

Toen Kim zei dat ze bijna niet durfde te geloven dat het goed zou komen, zo ga je wel bijna denken als je weet wat er voor shit allemaal over ons heen komt, zei ik haar dan ook om het even te ‘voelen’.  Ja, ze voelde het verschil ook, het voelt nu inderdaad licht. En ook Timo lijkt dat te voelen, hij wil alleen van de pijn, het verband en al die ellende af. Het is zo’n drammer, dat hij dat dan ook duidelijk laat blijken. Maar nu, na wat medicatie, heeft hij eindelijk de rust om even te liggen. Hè hè, eindelijk. Om te genezen is ook rust nodig. Laat ik maar hopen dat Kim nu ook even de rust zal krijgen, als straks weer alles in orde is met hem. Want ook zij kan wel een beetje rust gebruiken, ook zij heeft nog wel wat ‘genezing’ te gaan. Rust doet veel, dat weet ik ondertussen helemaal zeker.

Toen ik los kwam van de druk die er op me gelegd werd, ging het bij mij ook met zevenmijlslaarzen-sprongen vooruit. Zo, nieuw scrabble woord! Maar het was echt wel zo. En dan gaat binnenkort een heel nieuwe weg voor me open. Stage en studie een jaar lang. De apotheker wees me er nog op, dat ik geen ‘normale’ schoolvakanties zou hebben. Ik moest maar doorgeven wanneer ik met vakantie zou gaan. Vakantie? Nou nee hoor, een jaar lang stampen en leren en werken. Daarna, als ik eenmaal in een vaste baan zit, dan gaan we wel weer eens even kijken of we vrij kunnen nemen voor een paar weekjes. Prioriteit ligt bij het diploma halen, daarna komt de rest vanzelf wel weer!