5. jul, 2019

Drie jaar en 37 dagen zonder Sunshine

Ook vandaag liep het weer totaal anders dan gepland. Ik moet dan altijd wel even schakelen. Ik ben nog net niet neurotisch, wat dat betreft. Mijn dochter is nog erger dan ik, alleen vergeet zij dan dat ook anderen daar ook last van kunnen hebben. Zelfs mijn cleanson is zo, hoe bedoel je soort zoekt soort? Daan is zelfs zo erg, dat als Kim heeft gezegd dat ze vanavond spaghetti eten, iets dat hij heel lekker vindt, maar ze eten dan opeens Indisch blijkt dan als hij thuis komt, iets dat hij  nog veel lekkerder vindt, dan lust hij dat toch opeens niet. Ik moet daar altijd smakelijk om lachen. Hij heeft zich zo ingesteld op die spaghetti, dat hij dat andere opeens vies vindt op dat moment.

Ik had mezelf ingesteld op de bakken doen, dan alles erg goed stofzuigen, stoffen en dat soort dingen. Even de keuken opruimen, gewoon lekker opgeruimd zijn voor het weekend. Dat vind ik altijd fijn. Alleen gooide Timo roet in het eten, want Timo is super gefrustreerd op dit moment en dat snap ik best. Hij is ook lekker verwend, al blijft Kim volhouden van niet, en nu kan hij niet wat hij wil en dan wordt hij boos. Maar ook heeft hij last van het verband. Toen hij vanmorgen bijna flipte heeft Kim hem zijn kalmeringspil gegeven en ze heeft hem in de reismand gedaan. We gaan maar even langs de dierenarts vandaag, in plaats van morgen.

Daarom moest ik even helemaal omschakelen. Want eerst vroeg ze me of ik vandaag dan wilde rijden. Ja natuurlijk wil ik dat. Beestjes gaan bij mij altijd voor, op wat dan ook. Om elf uur moest ze er zijn. Mooi, dan ga ik me vast aankleden, de bakken vast doen en stofzuigen alvast. Ik had toch al vandaag koffie gaan drinken bij haar dus nu ook maar eerst even langs de dierenarts weer. Op een gegeven moment ging Timo zo tekeer, grommen en grauwen, dat Kim me belde. Laten we maar gelijk gaan, dan wordt hij misschien eerder geholpen. Oké, toevallig legde ik net de stofzuiger neer omdat ik klaar was. Direct maar weg. Mijn vlechten nog in mijn haar, geen gezicht voor iemand van bijna 60. Ik ben echt geen Pipi meer.

Kim vond het nog leuk staan ook. Tegen de tijd dat ze met Timo instapte, begon zijn kalmerende middel een klein beetje te werken. We waren er zo, gelukkig niet al te druk in het verkeer. Het is ook zo lastig inschatten, want er wordt ook gezegd, hou hem in de gaten, want zijn poot kán te strak zijn ingepakt. En dan sterft zijn pootje af, binnen 24 uur. Dat wil ook geen mens natuurlijk! Maar gelukkig, alles was in orde en zijn pootje zag er zelfs erg goed uit. Of Kim wilde kijken maar die ging al bijna van haar stokkie. Nee dus, ze wilde niet kijken, ze vertrouwde ze op hun woord. Ik was niet mee naar binnen, arme Timo had het al moeilijk genoeg, dus ik heb ook niet kunnen kijken. Ik snap Kim wel hoor, en ik weet ook niet of ik wel het lef zou hebben gehad.

Het verband had in elk geval niet te strak gezeten maar het zat misschien net iets te hoog. Net onder die elleboog, die bij katten vrij hoog zit, zat het. En als hij dan liep, dan deed het waarschijnlijk toch wel zeer. Hij bleef er dan ook fanatiek aan likken en hij had het haar er daar al af gelikt. Kan je nagaan maar ja, ik had het van de week nog over die scherpe kattentongen. En dan bedoel ik niet de chocolaatjes, die zijn erg lekker en zacht. Het verband is nu een klein stukje lager gedaan, echt maar een paar millimeter. Ze had anders morgen terug moeten komen, om het na te laten kijken. Nu hoeft dat in elk geval niet meer. Volgende week zaterdag gaan de hechtingen eruit en dan kan het verband er helemaal af blijven.

Ze wilde kijken of het nu al zonder verband kon maar Timo is een aparte, die begon al gelijk aan de hechtingen te rukken. Hm, toch maar niet dan. Nee, anders wordt Kim weer helemaal gestoord omdat ze dan elke seconde op hem moet letten. Hij trekt ze er anders echt allemaal uit en dat is voor nu geen optie. Daarom moest er toch weer verband op. Op de terugweg begon hij zowaar een beetje te mauwen. Niet boos grommen gelukkig, dat scheelt. Ik ging nog even mee, Kim heeft erg lekkere koffie en we hadden eigenlijk al afgesproken dat ik een bakkie kwam doen. We hadden gelukkig een plekje vlak voor haar deur, dat is ook niet altijd het geval. Eenmaal boven hinkte Timo een beetje door het huis en ging liggen op zijn kraakmat.

Hij probeert wel steeds bij het verband te likken, dat wel. Zijn haarloze stukje huid is natuurlijk helemaal rood geworden. Misschien een beetje vaseline op doen of zo? Je kan het ook niet totaal voorkomen. Dan wordt zij zelf gek maar Timo ook. Uiteindelijk ging hij, voor het eerst in dagen, heerlijk ontspannen liggen. De foto’s van vanmorgen en gisteren, daar zag je echt aan dat het arme beest zich niet lekker voelde. Het zat waarschijnlijk echt op de verkeerde plek, dat drukverband. Nu kon hij eindelijk wel ontspannen en dat zegt al genoeg. Ik ben blij dat we gegaan zijn. Nu krijgen ze eindelijk allebei een beetje rust en genezing.

Ik ben weer naar huis gegaan, gelijk wat boodschapjes gehaald. Waarom oh waarom zijn die watermeloenen zo zwaar?! Echt hoor, die bij de Lidl zijn zo heerlijk, die zonder pit waar toch wel pit in zit. Ik heb er twee meegenomen maar dat kostte me bijna mijn leven, zo zwaar waren ze in combinatie met de rest van de boodschappen! Ik heb ze binnen gekregen en nu ligt er alleen nog een zak van 20L potgrond in de auto. Dat kon ik echt niet meer op mijn bult nemen hoor. Té zwaar. Dat komt nog wel. Ik moet een pioenroos in die ene bak krijgen op het balkon en ik heb stekkies van een vriend gekregen. Die zijn nu gaan wortelen en die moeten binnenkort in een potje geplant worden. Nu even niet.

Later stuurde Kim mij foto’s van een relaxt slapende Timo. Eindelijk! Nou, dan heeft het hem toch wel goed gedaan. Hij is natuurlijk een verwend ventje, en hij heeft pijn, is gefrustreerd en hij wil dat verband eraf. En hij is gewend zijn zin te krijgen en dat gaat nu niet. Die combinatie is niet zo goed voor hem, dat begrijp je zelf wel. Arm ventje! Dieren en baby’s, dat vind ik het ergste omdat je het ze niet echt kan uitleggen. Ondertussen is hij weer te keer aan het gaan geweest. Ze heeft hem van ellende maar even in zijn bench gedaan. Dat is eventjes nodig. Hopelijk vliegt de week voorbij want ik denk dat alles pas weer iets rustiger wordt, als hij zonder hechtingen en zonder verband kan rondlopen. Hij slaapt weer en dat is alleen maar goed, slapen brengt genezing.

Nu zitten we in de nasleep van zijn operatie. Drie jaar geleden had mijn moeder pas die zware operatie achter de rug. Daar ben ik ook nog geen seconde van vergeten hoor. Oh had ik toen maar mogen weten wat ik nu weet. Ik had haar daar dan nooit doorheen willen laten gaan. Ja, dan waren wij haar veel eerder kwijt geweest maar dan had zij niet zo geleden. Natuurlijk wilde ze het zelf. Ze zei toen ook heel pertinent; ‘ik doe het voor jullie, dat ik kan zeggen dat ik er alles aan gedaan heb wat ik kon doen.’ Nou, had ze dat maar niet gedaan. Alleen ik weet het wel, het is altijd makkelijk praten achteraf. Ik heb er wel van geleerd voor mezelf. Aan mijn lijf geen polonaise, geen operaties, geen chemo’s. Niks van dat alles. Alleen dragen en pijnbestrijding.

Dat is genoeg, meer dan genoeg. Als ik ziek word, dan heeft het zo moeten zijn. Anders krijg je dat niet. Zo simpel is het. En het is alleen maar de angst van de mens voor de dood, dat ze zulke gekke dingen doen om het maar te rekken. En laat ik nou net niet bang zijn voor de dood. Ooit krijgen we daar een officieel ander woord voor hoor. Dood is geen einde, dood is niet voorgoed weg, dood is gewoon verder gaan. Ik plaats nog een paar foto’s van Timo, toen hij zich zo slecht voelde en de relaxte jongen van vanmiddag. Zo zie je wel hoe erg dat scheelt. Die getergde blik! Hopelijk vliegt deze week, met verband en hechtingen, voor hem ook voorbij!