6. jul, 2019

Drie jaar en 38 dagen zonder Sunshine

Oh wat een sujet is die Timo toch. Kim is hartstikke vermoeid natuurlijk, want ze moet hem echt constant in de gaten houden. Hij heeft zo zijn boze buien ook nog eens tussendoor. Pure frustratie voor die arme jongen. Gisteren stuurde Kim me een foto met daaronder ‘diepe zucht’. Hij had het voor elkaar hoor. Gewoon met die ingepakte poot en al, bovenop de, behoorlijk hoge, krabpaal gesprongen. Eigenlijk begrijp je niet eens hoe hij het voor elkaar krijgt. Maar ja, dat is iets wat je wel vaker gebeurt als het om katten gaat. Ik kijk nog van weinig echt op, ze halen zo vaak echte stunts uit, niet te doen. Maar met deze stunt vind ik wel dat Timo op de hoogste plaats staat. Gek beest.

Ook in de slaapkamer wil hij hoog liggen. Hij zeurt nu net zolang tot Kim hem erop tilt en dat doet ze dan ook. Zij is nou eenmaal het personeel, net als ik. Dat weten de meeste katteneigenaren wel. Behalve de buren hier schuin onder, die het beest met een berg stront gerust twee uur op het balkon laten staan. En dat beest taalt er niet eens naar om het huis uit te lopen, ook al staan alle deuren open. Het leven is soms hartstikke krom, maar dat wist ik al. Enniewee, als Timo dan weer van zijn hoge plek af wil, dan roept hij Kim met van die kleine kreetjes, die ze wel eens hebben als ze langs elkaar heen lopen. Alleen nu iets meer achter elkaar en zeker iets dwingender. En dan tilt ze hem er weer af. Hoe bedoel je, luxe?

Ach, weet je, hij verdient het wel. Een paar jaar geleden die zware operatie en die lange revalidatie. Daar heeft hij zoveel trauma’s aan overgehouden ook. Dat belemmert hem nu extra, ook nog eens. Want er zijn mensen die er wel heel erg luchtig over doen, en vinden dat ze het overdrijft met het arme beestje. Het is potverdorie wel een amputatie hoor! Dat is echt niet zomaar iets. Bovendien ook nog aan zijn pootje, daar loopt hij de hele dag op. En een voorpoot wordt nog voor veel meer dingen gebruikt. En geloof nou maar niet dat zoiets geen pijn doet, want dat doet het wel degelijk. En als je gek bent op je beestje, dan wil je daar gewoon zo goed mogelijk voor zorgen en proberen om erger te voorkomen. Zo werkt dat nou eenmaal. Voor diegenen die een stuk harder zijn, wees maar trots op jezelf dan. Prima toch, maar zo zijn wij niet en wij zijn daar weer trots op. Het is maar net hoe je dat bekijkt.

Ik heb wel steeds foto’s van Timo geplaatst maar ik heb ook weer erg leuke foto’s van mijn cits. Daar heb ik weer wat leuke collages van gemaakt. Ik ben ook wat aan het voorwerken, met schrijven dan. Ik ga straks weg, en ik weet niet hoe laat ik terug ben. Dan start ik even de pc op en dan plaats ik mijn blog. Ik kan het toch niet al te laat maken, want ik ben totaal veranderd ten opzichte van vroeger. Voor mijn ziekte was ik een nachtbraker, ik had maar een uurtje of vier slaap nodig om mezelf toch fit en wakker te kunnen voelen. Nadat ik ziek werd, en zeker na het verplichte ‘dutten’ van de therapeut, weet ik dat ik nu vele uren meer slaap nodig heb dan toen.

En ook, in de vroege avond al, gaat mijn lichtje uit, om het zo maar te zeggen. Dan ben ik geen gezellig gezelschap. Ga ik wel door, ga ik dus weer over mijn grenzen heen, dan wordt dit direct weer afgestraft. En dat is niet prettig. En eerlijk gezegd, mag dat van mij zo blijven want ik heb moeite met grenzen en die te respecteren. Die van mezelf dan hoor, die van een ander respecteer ik wel degelijk. We gaan vanmiddag rond een uurtje of twee weg, een oud collegaatje komt me hier ophalen. Dan een half uurtje rijden en dan zijn we er. Altijd gezellig en allemaal kletskousen en allemaal veel te vertellen dus… Dat wordt wat!

Maar ik weet dat ik niet meer kan nachtbraken. Op tijd naar huis, zowel voor mezelf als voor de cits. Ik zet natuurlijk hun eetbakjes neer, ik heb nog maar 1 zo’n nieuwe dus ik zet de oude nog neer. Volgende maand komt het andere exemplaar erbij. Tot die tijd zullen ze het moeten doen met de oude timer bakjes. Komt vast goed! Eten hebben ze en dan horen ze om negen uur hun snoepjes te krijgen. En wie weet ben ik dan al thuis, of bijna. Met een beetje geduld krijgen ze dan toch hun snoepjes nog wel. Moonlight wil tegenwoordig toch alleen maar de stokjes van de Lidl, dat scheelt echt een hoop geld! Gekke Moon!

Over gek gesproken, dat zijn ze echt allemaal hoor hier! Ik zal de komende dagen een paar van die collages erbij doen, dan kan je het zelf zien. Ik weet eigenlijk nog niet of ik puf zal hebben om vanavond nog een stukje te schrijven over hoe het was, zo niet, dan wordt dit een hele korte blog. Ik moet nu gaan opschieten want ik heb nog anderhalf uur, voordat ik weg moet. Ik moet me nog wassen en aankleden, haar doen, opmaken en de spullen voor de cits in orde maken. Als de tornado opschieten dus! Moet ik me toch nog haasten. Gelukkig heb ik ze allemaal wel op een rijtje! Of er komt nog tekst hieronder, anders tot morgen!

Het is net even over half acht en ik ben net thuis. Wat hebben we een heerlijk middag gehad, veel gekletst en oh wat gebeurt er toch veel in elk mensenleven. Daar kom je zo dan weer achter, al pratend over van alles en nog wat. Bij zowel Donna, Miranda als bij mezelf, is er zoveel gebeurd de afgelopen paar jaar, daar hadden we nog uren en uren over door kunnen praten. Maar ja, helaas, ik ben niet meer de oude en zal dat ook nooit meer worden. Dat geldt ook voor Miranda en Donna is dan wel de jongste maar ook bij haar is er veel veranderd. Miranda had echt heerlijke gezonde hapjes gemaakt. Allemaal dingen die we lekker mochten smikkelen.

Ze had een heerlijke gezonde dipsaus gemaakt, van soja yoghurt. Geloof me, als ik iets vies vind is het wel soja dingen. Maar hiervan had ik wel het hele bakkie naar binnen kunnen werken! Heel lekker! Zo zie je maar, als je er maar genoeg kruiden in gooit, wordt het vanzelf wel lekker. Dit moet ik zelf ook eens maken. Nooit te oud om te leren, als is het iets proberen wat je denkt vies te vinden. Heerlijk! Het was heerlijk in het zonnetje, door het windje niet te heet. Alleen aan het einde van de middag werd het frisser en begon het een beetje te druppelen. We zijn nog even binnen gaan verder kletsen maar Miranda werd moe en ik ook.

Het was erg gezellig en we gaan het zeker snel een keertje over doen. Dan nemen Donna en ik de hapjes wel mee. Lijkt me gezellig! Aan de ene kant jammer dat onze gezondheid niet meer zo mee werkt, vroeger klepten Miranda en ik nachtenlang door. Wat een watjes zijn we toch allebei geworden. Niets aan te doen, maar lol maken we toch wel. Dat leren we nooit af! De etensbakjes met timer hadden hun werk gedaan. Al het eten was op, hopelijk voor allemaal iets. Al ben ik bang dat het merendeel door Rainbow en Skylar is opgegeten. Nou ja, morgen beter! Dan ben ik weer gewoon thuis. Nu alles vast klaar maken voor de avond en lekker de bank op. Even Netflixen!