7. jul, 2019

Drie jaar en 39 dagen zonder Sunshine

Met Timo gaat het goed, hij lijkt zich te hebben overgegeven aan zijn ingepakte pootje en alles eromheen. Eindelijk rust hij uit, is niet meer zo raar gestrest met van die grote pupillen en gegrom. Hij heeft zich erin geschikt, lijkt het wel. Hij mag af en toe best de bench uit maar als hij vervelend gaat doen en dingen wil doen die hij nog niet mag doen, dan gaat hij er weer in terug. Hij gaat naar de bak in de bench en hij eet en drinkt en hij kijkt tv op zijn tablet. Hij kijkt graag naar vogeltjes buiten en dat soort dingen en je hebt van die filmpjes, speciaal voor katten. Die komt deze week wel door zo en Kim daardoor gelukkig ook. Dat was wel nodig.

Als hij dan komende zaterdag weer naar de dierenarts gaat, dan mag het verband eraf en de hechtingen eruit. Dan gaat zijn revalidatie pas beginnen eigenlijk maar dan is ook het ergste achter de rug. Wat een opluchting zeg! Hij is erg intelligent en hij weet dus nog wel van een paar jaar geleden. Toen met zijn knie operatie, en de maanden die hij toen in de bench moest. Hij zal aangenaam verrast zijn, dat het dit keer een stuk sneller zal verlopen. Hij kan alles gewoon nog, al is het dan met ene teen minder. Het zal toch wennen worden, want katten zijn nu eenmaal erg evenwichtige beestjes en een teentje minder zorgt dan voor een klein beetje aanpassing maar dat kan hij wel. Hij is een survivor en een echte kattenheld in mijn boek!

Als we het dan toch over katten hebben, van de week had Sjoukje iets op haar profiel geplaatst en dat vond ik erg grappig! Zij had namelijk een boekje gevonden over katten en hun verzorging in de jaren 80. Heel apart hoor, hoe we er toen over dachten. Ik heb twee katten gehad toen, George en Mildred. Alleen toen ik zwanger was mocht ik met geen vinger aan de kattenbak zitten, toxoplasmose gevaar. Mijn toenmalige partner stak geen vinger uit ernaar en ja, dan gaan ze door het hele huis pissen. Katten houden echt niet van een vieze bak, tenminste, de katten die ik heb en gehad heb in elk geval niet. Huilend belde ik dan mijn moeder en die kwam het dan maar doen. Alles ging naar de kattenzeik stinken ook. Dat zijn van die dingen die je echt nooit meer vergeet.

In elk geval, daar wilde ik het niet over hebben, dat kwam alleen even naar de oppervlakte. Ik weet toch echt niet meer met wat ik de kattenbak vulde of waar ik dat mee deed en dat soort dingen. Ik moet wel eerlijk zeggen, dat ik toen geen katten waard was. Ik snapte toen niet dat je voor katten personeel bent, ik was gewend baasje te zijn omdat ik altijd honden had. Door dat kattenbak gebeuren tijdens mijn zwangerschap was het hebben van katten me al gaan tegenstaan en toen ik ook nog eens overal haren vond, ook in het ledikantje, heb ik via de dierenarts een nieuw huis voor ze gezocht. Oh en als ik daaraan terug denk, voel ik me toch zo schuldig. Toch, voor hen en voor mij was dat beter. Ik was toen nog niet gevoelig genoeg om katten te kunnen houden. Want zo is het wel.

Om voor katten te kunnen zorgen, moet je toch iets meer in je mars hebben dan bij honden. Waarom? Omdat honden je gezicht likken, zelfs nadat je ze net geslagen of geschopt hebt. In principe, als je ze kan uitlaten, schoon water neer kan zetten en regelmatig eten geeft, kan de grootste gek honden houden. Met katten is dat toch wel een ander verhaal. Anders moet je op TLC maar eens kijken naar afleveringen van ‘my cat from Hell’. En eerlijk gezegd, zelfs ik leer daar dan nog dingen bij. Want als je katten niet de juiste verzorging kunt geven, dan pakken ze je gewoon terug. En dan vinden die mensen het een naar dier maar dat ligt gewoon aan wat zij ermee doen.

Als je dan soms ziet hoe simpel het kan worden omgedraaid, gewoon door ze een beetje meer aandacht en verzorging te geven, dan begrijp je al direct dat het houden van katten in geen enkele mate vergeleken kan worden met het houden van honden. En toen kon ik dat nog niet, voor katten zorgen. Nu wel, maar je moet je dienstbaar willen opstellen en af en toe een paar open gehaalde armen of benen kunnen verdragen. Want er valt er wel eens eentje van je schoot en dan pakken ze je toch echt met al die nageltjes. Waar ze maar kunnen.

In het boekje van Sjoukje en ook te lezen in de commentaren onder die foto die ze ervan plaatste, las ik dat je toen de kattenbak vulde met turfmolm. Of met dat spul wat je nu ook voor cavia’s en dat soort diertjes gebruikt. Dat herinner ik me dus niet meer. Stom hè? Misschien, met Freud gesproken, verdring ik dat wel, door die kattenbakken van toen. Geen idee. In elk geval, ik moest er wel om lachen. Volgens dat boekje moest je dus een kastje speciaal voor je kat inrichten. Zo’n bak met turfmolm erin zetten, in dat kastje. En kijk, dan heb je nog ruimte genoeg voor zijn etensbakje en een bakje met water om te drinken. Heel vaak gaven ze katten toen ook nog eens volop koeienmelk, dat was ook al geen goed idee.

Als je dat dan zo allemaal hoort en/of leest, dan kan ik niets anders denken dan ‘arme katten uit die tijd’. Jeetje zeg, dat is allemaal gelukkig al zo achterhaald als wat. Nu weten we wel dat katten er juist een vreselijke hekel aan hebben om hun eten en drinken in de buurt van hun bak te hebben. In de natuur eten ze ook niet in de buurt van hun drinkwater. Dat kan dan een meertje zijn bijvoorbeeld. En als hun prooi daar in de buurt zou liggen, dan kan dat wat gaat rotten, het water besmetten. Dat weten ze instinctief en dus nooit eten en/of drinken vlak naast de bak. Dat vinden ze echt vreselijk. Katten zijn nu eenmaal enorme poetsfanaten en houden van schoon. Moonlight eet dan ook nog eens graag op de meest rare plaatsen, niet te doen soms.

Dat katten schoon en netjes zijn is algemeen bekend. Daarom moet je ook zorgen dat je de bak op tijd verschoond, hier gaan ze echt niet op een vuile bak. Niet gek want jij wilt zelf toch ook niet naar een wc die hartstikke vies is? Nou dan. Ik vind het niet meer dan normaal. Maar ja, ik ben dan ook enorm gegroeid in mijn leven. Ik ben zo totaal anders dan die zwangere twintigjarige met 2 katten waarvan ze geen moer snapte. Die waren zo anders dan de honden die ik gewend was, dat ik het gewoon niet snapte hoe dat nou zat. Nu weet ik wel beter maar ja, nu ben ik dan ook getraind personeel. En ik moet zeggen, ze hebben me heel goed afgericht! Maar ik doe het allemaal met liefde, dat mag duidelijk zijn!

Vandaag ben ik even bij mijn broer geweest. Die had van de week foto’s gestuurd van zijn overdekte zitplek in de tuin. Dat leek zo klein, dat ik dacht dat het daar veel en veel te krap was. Maar dat lag aan de foto’s. Wat een leuk plekje zeg! Hij heeft er een bamboe bankstel staan, oh wat leuk! En nog leuker, er is een hele grote muur, als canvas voor mij. Nu zijn ze zelf nog met van alles bezig en ik heb er echt de tijd voor nodig. Het komende jaar komt het er niet van natuurlijk, te druk. Maar volgend jaar, heb ik dan twee muurschilderingen te doen. Bij een vriendin en bij mijn broer in het buitenverblijf. Leuk tropisch met grote bladeren en bloemen, een papegaai, kolibrie, weet ik het allemaal. Ik heb al wel wat ideetjes hoor! Ze zullen alleen nog even geduld moeten hebben want ik heb zo mijn prioriteiten.