8. jul, 2019

Drie jaar en 40 dagen zonder Sunshine

Om half zes werd ik wakker en ben ik er maar gelijk uitgebleven. Alleen dan verwachten mijn bontjes wel dat ze gelijk te eten krijgen. Ik probeerde dat nog even te rekken. Vooral voor Rainbow, als niet-brokken-eter. Ze waren onrustig en ik moet zeggen, sinds is de balkondeur voor ze open heb, was dat nu toch wel erg aan de frisse kant. Het is een stuk kouder dan de afgelopen weken, dat weet ik wel zeker. De deur helemaal dichtdoen is lastig, als ik tenminste geen gillende Skylar in huis wil hebben. Straks, als het echt te koud wordt, houdt hij dat een weekje vol en dan weet hij volgens mij wel weer dat het winter wordt. Dat betekent dat de deur weer dicht blijft.

Dan zeuren ze me wel overdag gek, maar dat is nog te doen. Als het in de nacht gebeurt, geloof me en dat weet ik uit ervaring, daar word je echt niet vrolijk van hoor. En Skylar kan gillen alsof hij tussen de deur zit, echt niet normaal. Als je niet ligt te slapen is het een uitermate grappig geluid maar alleen dan. De buren zullen er ook niet blij mee zijn, dat weet ik wel zeker. Als in het voorjaar het weer goed genoeg is om de deur weer hele dagen en nachten open te laten, dan doet hij het in het begin wel even in de nacht op het balkon. Volgens mij om de akoestiek, of zo. Het klinkt dan ook alsof hij het door zo’n hoorn doet, zo hard. Maar gelukkig houdt hij daar redelijk snel weer mee op. Vooral als ik daarom een keer de deur heb dicht gedaan, dat vindt hij niet leuk.

Ik zit nog wakker te worden op de bank en ik hoor er eentje overgeven. Oh jeetje, wie is dat. Aurora ligt bij mij, Rainbow vlakbij, Skylar op de krabton. Oké, Moonlight dus. Hopelijk wordt hij niet ziek. Ik ga toch maar van de bank af, om ze eten te geven en koffie te zetten. Zo zonder word ik ook niet wakker. Ik zie dat hij niet één maar zelfs twee haarballen eruit heeft gegooid. Zo hee, goed zo Moontje! Dat scheelt maagpijn. Ik weet dat hij dit vreselijk vindt en er altijd behoorlijk last van heeft. Nu dus niet, want hij heeft ze eruit gegeven. Hij loopt te mauwen alsof hij apentrots is, dat begrijp ik best. You go Moonlight! Zie je wel, dat je dat kan?!

Als ze hebben gegeten en ik met koffie op de bank zit, komt hij zijn beloning halen. Hij wijst naar de borstel, ja dat doet hij met zijn hele pootje, en komt naast me liggen. Ik pak dan de borstel natuurlijk en borstel hem daar waar hij het lekker vindt. Dat heeft hij wel verdiend. Als het borstelen te lekker wordt, duwt hij mijn hand met borstel weg en gaat heerlijk naast me liggen genieten. Heerlijkheid! Ik heb de pc maar vast opgestart, nadat de grote zeurpietjes hadden ontbeten. En ik ben even wat dingetjes gaan voorbereiden. Ik heb de glazen potten schoongemaakt, mijn schoonzus had er weer een zooitje voor me. Ik heb weer wat snoepjespotten van de cits staan om te verven. En ik heb er weer een opdracht bij, zonder tijdlimiet, voor drie potten en drie flessen. Die ga ik ook maar even pakken, zodat ik ze klaar kan zetten.

Gisteren heb ik een prachtige kandelaar afgekregen, maar die kan ik nog niet laten zien. Het is een verrassing voor iemand en het hoort bij een schilderij dat nog net niet klaar is. Dat ga ik proberen vandaag af te maken. Ook wil ik vandaag een cadeau voor iemand afmaken, een opdracht is dat. Dat gaat ook leuk worden! Dat is toch wel dag vullend denk ik, dit alles bij elkaar. Toen heb ik nog even de vaas afgemaakt, waar ik al mee begonnen was een tijdje geleden. Ik vind hem erg leuk geworden. Het is weer met dat frosted glass gedaan en ik heb er bloemen op gemaakt. Dan op het onderste deel staat; ‘De aarde lacht in bloemen’ en dat is ook zo. Ik ga hem zo maar op mijn pagina zetten.

Het was in elk geval zo half negen. Ik was natuurlijk al gewassen en aangekleed. Ik moest om negen uur bij de tandarts zijn. Even tanden goed poetsen en flossen en dan weg. Natuurlijk was de brug weer open, dat is de laatste tijd bij elke brug waar ik in de buurt kom. Ik hoor mijn moeder grinniken want die zorgde daar altijd voor, zei ik altijd. Als mijn moeder in de auto bij je zat, en je kwam bij een brug, dan ging dat ding omhoog. Echt hoor, en dan zei ze; ‘zie je wel, dat heb ik nou altijd’. Ja ma, omdat je het op je afriep door zo te denken! Dat zei ik dan altijd maar daar was ze het niet mee eens. Natuurlijk niet.

Ik moest nog even wachten bij de tandarts maar ik was vrij snel aan de beurt. Al jaren lang is dat, klachten, geen klachten, nakijken, tandsteen verwijderen en wegwezen. Dat ging even anders vandaag. Ze wilde even een foto maken, want er zit waarschijnlijk een gaatje onder mijn kroon. Oké, dat is een rare plek. Wel een logische omdat ik daar niet echt bij kan. Alhoewel, logisch? Hoe komt daar nou een gaatje onder? Inderdaad, er zat een paar jaar geleden al een klein plekje maar dat is nu groter en het is ook zachter geworden. Het zit alleen op een hele vervelende plek. En ze heeft twee opties, ik heb er niets bij in te brengen.

Of ze tikt de kroon eraf, maar dat is niet altijd even simpel en snel gedaan. Soms heb je een paar flinke meppen nodig om dat voor elkaar te krijgen. Oh jeetje, dat klinkt nou ook niet echt lekker. Nee, het is de vraag of ze de kroon er zo af kan krijgen. Zo niet, dan moet ze door de kroon heen boren en dat is niet zo goed natuurlijk. Zo verzwak je de kroon. Maar ja, het gaatje moet gedicht worden en dan is dat misschien de enige manier. Dat was helaas nog niet anders. Want, ik zag het zelf op de foto, het zit vlakbij de zenuwen. Als het té dichtbij zit, dan kan ze er beter gelijk een wortelkanaalbehandeling van maken. Oh mijn hemel, dat vind ik echt helemaal niks.

Ik moet een afspraak maken waarbij ze zeker minstens een half uur de tijd heeft. Het grappige is dat haar halve uur, bij mij een uur of drie duurt. Wat een ellende zeg. Zo heb je jaren niks maar dan heb je de jackpot hoor. Een wortelkanaal behandeling vind ik nou niet echt een pretje. Ik heb er al eens eentje gehad en dat vond ik toen vreselijk. Oké, ik ben dan nu wel ouder en kan beter van alles verdragen maar toch. En dan duurt het ook nog even, want ze gaan eerst op vakantie. Pas op de 29e om 11u10 ben ik aan de beurt. Nou ja, in elk geval nog net voor mijn stage begint die vrijdag erna. Dan is, als er al wat opgezwollen is, de zwelling wel weer weg. Ik ben niet echt bang maar een held ben ik er ook niet in hoor. Tot die tijd maar even wegstoppen in mijn hoofd. Bah.

Ik heb weer heel wat foto’s genomen van mijn cits, de afgelopen tijd. Alleen stonden er nu ook steeds foto’s van Timo. En daar gaat het vrij goed mee, hij rust goed nog steeds. Natuurlijk speelt de medicatie ook wel mee maar toch heeft hij het geaccepteerd weer ergens van te moeten genezen. En, het is nou eenmaal zo, dan geneest het sneller. Zaterdag zijn verband eraf, hechtingen eruit en zien wat het dan allemaal gaat doen. Hij zal voorzichtig moeten leren om te gaan met een teen minder. Ik denk dat het ergste in elk geval al achter de rug is, daar ga ik tenminste maar van uit. Ik ben trots op hem, en op Kim ook natuurlijk. Voor mij is Timo een hele grote held!

De vaas is ondertussen alweer weg, dat ging snel! Ik zet hem op de site, ik krijg een berichtje direct en verkocht! Ging alles maar zo snel! Buiten het feit dat ik dan weer mooi nieuwe verf kan kopen, scheelt het ook in ruimte. Maar ach, wat ik allemaal nog heb, en dat is best nog veel, gaat in oktober allemaal mee naar Swan Market! Ik heb in elk geval voorlopig mijn handen vol. Morgen even kijken waar mijn school zit, met het OV, dan weet ik dat ook gelijk. En beginnen met een ritme te maken voor stage, school en huishouden. Verplicht poetsen op de dagen dat ik het straks ook verplicht moet doen, maar dan door tijdgebrek. Dan glij ik er straks zo in. Af en toe hè, dan zou je niet eens denken dat ik blond ben!