9. jul, 2019

Drie jaar en 41 dagen zonder Sunshine

Ik heb best een hele leuke ochtend gehad. Lekker vroeg op, zoals altijd, al ben ik de laatste dagen weer raar diep aan het slapen in de ochtend. Rond een uurtje of negen, jongens gegeten en ik koffie en ontbijt gehad, ben ik me gaan aankleden. Ik wilde met het OV naar de school waar ik straks naartoe zal moeten elke maandag, voor een jaar lang. Ik had al uitgevogeld dat ik het beste met tram 4 kon gaan. Die stopte er vlakbij, als het goed was. De andere trams hier vlak bij mij rijden allemaal rare routes, want ze zijn al maanden bezig met de Coolsingel en daar reden ze allemaal overheen. Nu niet meer dus dan moet je toch wat. Tram 4 heeft zelfs een halte, die héét de Heer Bokelweg en daar zit de school. Oké, dan pakken we die. Ik ging naar buiten en Aurora kijkt me aan en die komt op me afrennen! Als een hond die mee mag wandelen! Nou ja?!

Ik gooi de deur snel dicht en zeg ‘sorry’ tegen haar. Ik put me uit in allerlei excuses en leg uit waarom, terwijl ik de deur op slot doe. Waar komt dit nou weer opeens vandaan? Ik vertrok om 9u41 en was met zes minuten op mijn dooie akkertje lopen op het Marconiplein, daar is het eindpunt van deze tram. Hij kwam er al aan maar daar neemt de bestuurder even pauze. Ik moest nog even wachten voor we vertrokken. Ik moet volgende keer even een foto nemen van de dienstregeling. Dan zie ik exact welke tijdstippen ze vertrekken. Lijkt me handig. We vertrokken vrij snel, gelukkig geen lange pauze. Ik neem nooit tram 4 eigenlijk en die rijdt dan ook een hele andere route. Hij gaat over de nieuwe binnenweg, vroeger een beroemde winkelstraat, ooit helemaal verpauperd maar het zag er daar nu iets beter uit. Leuk eigenlijk wel! Al die mooie oude panden en helemaal afgeladen vol met winkeltjes en restaurantjes. Ik keek mijn ogen uit.

Na het Eendrachtsplein kwam ik weer in buurten waar ik wel vaker kom. Bij het CS werden de bestuurder en conducteur afgelost en na de Weena, kwam dan mijn halte. Oké, ik zou eerst zelf even iets uitproberen. Anders zou ik Google maps wel pakken. Ik stak over en daar zit het enorme gebouw van het Grafisch Lyceum Rotterdam. Ik ging maar naar rechts want dat had ik het stippellijntje ook zien doen op de kaart, toen ik van de week keek. Een viaduct onderdoor, ik kwam langs allemaal prachtige bloemen. Het weer is zo precies goed, niet te warm, niet te koud, een zuchtje wind. Heerlijk, wat liep ik eigenlijk te genieten zo. Het grote gebouw waar ik langs liep, had in het midden een ingang en ik zag op een groot bord staan ‘Capabel Onderwijs Groep’. Ja, daar moet ik zijn.

Ik keek op mijn gsm voor de tijd, het is op dat moment 10u13. Mijn moeder is zich er weer eens tegenop aan het bemoeien. Maar misschien voelde ik het daarom wel zo diep allemaal. Ken je dat? Alsof je van alles houdt en overloopt met liefde? Zo’n momentje had ik de hele tijd al. Geen idee waarom en ik vind het niet erg hoor, dat voelt alleen maar erg goed. In elk geval, ik had het flink naar mijn zin. Eigenlijk heel simpel om daar te komen. Ik bedacht me opeens, dat ga ik voor de apotheek ook doen. Als je opeens met het OV moet omdat je auto niet start, dan weet je ook hoe je daar snel moet komen. Altijd handig. Dat ga ik van de week ook even doen. Best slim van een blondje.

Ik heb nog een mevrouw geholpen met de weg, daarna weer terug geslenterd naar de tramhalte. Heerlijk met mijn ogen dicht met mijn gezicht naar het zonnetje daar staan wachten. Alsof de zon je gezicht kust, heerlijk! Ik zit in de tram met Kim te chatten, ik zeg haar, volgende keer nemen we lijn 4 tot het Eendrachtsplein en dan stappen we daar uit en lopen we terug. Zo leuk, al die winkeltjes en oude gebouwen. Daar heb ik zin in! En ik denk, nou ja, ik kan nu toch ook uitstappen? En dat heb ik dan ook gedaan, de eerstvolgende halte ging ik eruit. Bij de Claes de Vrieselaan was dat. Ik heb heerlijk gaan lopen, heb me verbaasd om al de winkeltjes en restaurantjes.

Ook van die chique grote, die je daar helemaal niet verwacht. Kaap Verdiaanse restaurants, Afrikaanse, Domincaanse, noem maar op. Afrikaans heb ik wel eens gegeten, iets met bonen en gehakt, wat ik heel lekker vond. Die andere moet ik ook nog maar eens proberen. Ik denk dat dit ook een leuk idee is voor als Karina hier weer eens logeert! Echt heel leuk om daar te wandelen. Al lopend kom ik weer bij Delfshaven, de brug richting Schiedamseweg. Net over de brug, in het kleine brugwachtershuisje, dat al jaren niet meer in gebruik is, zie ik dat dit open is. Oh? Nou ja, wat grappig!

Het heet nu Lil’Delfshaven. Er staat dat ze met locale kunstenaars werken en hé, dat ben ik toch ook zeker? Ik stap er binnen en stel wat vragen aan de aardige dame die er binnen staat. Er zit een meneer ook, maar die heeft er een koffie besteld. Grappig want ze hangen elke maand iets op van een andere kunstenaar. Ze geeft me een kaartje mee waar ik naar kan mailen en wat foto’s kan insturen. Het is heel petieterig binnen en iets groot gaat niet. Ik zeg dat ik ook kandelaars maak, die daar op de tafels kunnen of in het raam kozijn. We babbelen nog wat en ik ga weer verder. Ik vind het daar zo leuk in dat oud Delfshaven, ik neem even gelijk wat foto’s ook.

Iets na elven stap ik thuis weer binnen. Heerlijk gelopen, veel gezien en ik weet waar ik heen moet op 3 september. Mooi geregeld allemaal. Morgen heb ik al dingen te doen, anders had ik morgen gelijk naar Vlaardingen kunnen gaan. Kan ik daar ook de buurt wat verkennen qua winkels en zo. Want dat is misschien wel handig voor als ik iets nodig heb thuis. Kan ik dat gelijk daar oppikken en meenemen of zo. Je weet maar nooit toch? Dat ga ik volgende week lekker doen, hopend op nog steeds hetzelfde weer dan. Echt zalig zo! En dan is het ook heerlijk wandelen, dat kost niet eens inspanning. Zeker niet meer omdat ik op van die zalige schoenen loop. Nou, dat gaat wel goed komen. Ik moet dat wat opbouwen want straks opeens hele dagen staan en lopen, dat zal ik heus wel merken.

Toch is het wel apart, ik liep daar zo allemaal aan te denken, dat is ook zo lekker als je helemaal niets moet en gewoon een beetje rondloopt. Want wie had dit nou kunnen denken, een paar jaar geleden. Daar had ik het zondag met Miranda en Donna ook over, ik had nooit weggegaan bij de RMC uit mezelf. Hoe zwaar ik het ook had en hoe vreselijk ik het er ook vond ondertussen. Het was een vaste baan, en ik ben niet op een gunstige leeftijd voor de arbeidsmarkt. Maar het liep zo, ziek worden heeft me in principe veel gebracht, niet alleen zelfkennis. Ook een frisse nieuwe start in iets wat honderd keer beter bij me past. Een stap die ik nooit had durven nemen, puur uit een diep geworteld gevoel van onveiligheid.

Met ook een beetje angst voor het onbekende, angst voor geen inkomen en dus niet voor de katten kunne zorgen, angst voor van alles en nog wat. Kijk, ik heb nu ook nog wel wat bedenkingen hoor, gaat zo’n zware studie me wel lukken. Iets waar je als jongeling drie jaar over doet, gaat deze ouwe knar even in een jaar proppen. Ik ga er vanuit dat ik de oudste ga zijn straks, ook wel apart. Maar goed, ik ga niet voor een leuk sociaal leven, ik ga voor een diploma. Dus hoe dat straks gaat, dat zien we dan wel weer. Lukt het om zoveel erin te stampen want ook dat is niet onaanzienlijk. Maar toch, ik ga een hele andere toekomst tegemoet. Want als ze van boven zoveel moeite hebben gedaan om me hier te krijgen, dan zal dat diploma er ook wel komen.

En eigenlijk is dat ook wat de boeken van Jozef Rulof me gegeven hebben. Een onwrikbaar vertrouwen in hoe het moet verlopen en nergens een greintje angst meer voor. Dat weten ze boven ook wel, of je het nou wel of niet door hebt, je hébt er hulp bij. Ze zijn daarboven niet van die zachte heelmeesters die soms stinkende wonden maken, nee hoor, rats, pleister eraf en niet janken. Je zal moeten dragen wat je krijgt en toch zal je ervan groeien en beter worden, groter worden, meer liefde worden. Dat gaat nou eenmaal zo. Dus ga ik vol vertrouwen mijn toekomst tegemoet, die van hier op aarde en al helemaal die van daarna. Goh, wat is het mooi allemaal toch eigenlijk.