11. jul, 2019

Drie jaar en 43 dagen zonder Sunshine

Gisteren had ik echt wel een klein beetje teveel gedaan, dus vandaag echt een rustig dagje ervan maken. Dat lukt tot nu toe best aardig. Het is al na enen en ik heb nog niet zoveel gedaan. Ja, oké, de keuken is opgeruimd. Twee grote dozen Zooplus zijn weer efficiënt uitgepakt en weggezet. Ik heb een heerlijke lange douche gepakt. Dit keer maar even niet aan het milieu gedacht maar aan mezelf. Dat mag bij tijd en wijle best. Daar geniet ik dan extra van want meestal ben ik van de snelle. Vandaag gaat er helemaal niets snel en dat is dan ook niet de bedoeling.

Ik voelde het gisteren wel, en dat is dan een zwaardere vermoeidheid dan normaal. En dan weet ik het wel, even een tandje minder, anders krijg je straf. En dat wil ik natuurlijk niet! Ik heb wel genoeg straf gehad, ik wil maar één ding en dat is het vermijden van alles wat bij die straf hoort. Ik heb al zolang geen terugval meer gehad en die wil ik ook nooit meer hebben. Daarom luister ik nu wel een stuk beter. Ik denk ook wel dat het zo dan ook de bedoeling is geweest. Mij moet je wel met grof geschut aanpakken, want ik ben een heel klein beetje ietsiepietsie eigenwijs. En wie weet dat beter dan mijn eigen lijf! Vandaar het grove geschut elke keer.

Ik heb vanmorgen zo ontzettend gelachen, om mezelf weer ja. Erg hè. Dit keer niet om één van mijn eigen flauwe grappen maar gewoon om wat er gebeurde. Ik liep lekker te keutelen, een beetje opruimen, een beetje niks, gewoon lekker. En ik dacht nog, ‘oh ja, die kisten staan nog in de auto, zou ik die zo in pyjama kunnen halen?’ Op zich niet zo raar hoor, ik slaap in een T-shirt en legging nu. Ik zou zo wel even in de spiegel kijken of ik er voor die tien seconden van de deur naar de auto en weer terug, mee door kon. Ik ging afwassen even, in de keuken. Het is hier binnen heerlijk maar buiten is het met vlagen wel fris.

De balkondeur is natuurlijk nog wel open maar nu op een kier. Zo krijg ik geen last van gillende katten en word ik niet boos omdat zo niet steeds heen en weer moet. Slim. Ik voel opeens een vlaagje wind over mijn billen gaan. Oh? Dat is raar?! Ik voel aan mijn achterwerk en is dus de hele achternaad van mijn legging los gegaan. Ja, oké, het was al geen dure en hij zat al los met al zijn steken. Ik heb er alleen helemaal niets van gevoeld of zo. Tot het windje over de wangetjes. Nou, zeg maar wangen hoor. Stel je voor dat ik zo naar beneden was gelopen! Het idee alleen al krijg ik de slappe lach van! Gelukkig dat die balkondeur open stond, niet voor niets. Dat blijkt wel weer! Ach, we moeten allemaal eens een keer met de billen bloot, toch?

Ik zag van de week op LinkedIn toch iets voorbij komen! Ik denk dat ik de juiste richting heb gekozen, qua studie. Ik ben dit bedrijf ook gelijk gaan volgen, je weet maar nooit. Ze zochten namelijk apothekersassistenten voor in de Cariben. Oh ja joh?! Oké dan. Dat lijkt me ook niet verkeerd om daar te werken, op je ouwe dag. Tenminste, dat zeg ik nu wel maar eh, of dat ook zo is, dat weet ik natuurlijk niet. Tropische temperaturen, maar wel easy going tempo overal. Die zouden zich rot schrikken van een Rotterdamse niet lullen maar poetsen mentaliteit! Ik zou binnen een week doen wat ze normaal in een maandje of twee doen. Dat zou pas schrikken zijn! En even de praktische dingen, er moeten wel minstens vier katten mee. Heb je daar direct woonruimte en hoe werkt zoiets? Ook met je pensionering?

Kijk als je twintig bent, dan denk je daar niet zo over na. Op mijn leeftijd dus wel. Ik moet het maar in Nederland blijven zoeken. Ik kan altijd nog richting Brabant gaan, straks met diploma. En dan heb je nog die praktische vragen. Want je hebt altijd een proeftijd, of een half jaar contract of zo. En als je dan helemaal verhuist, en je krijgt je contract niet verlengd, dan zit je toch mooi? Of niet mooi dus. Ik wil altijd alles al geregeld hebben dus dat wordt dan lastig. Als ik nou even de postcodeloterij win, dan koop ik er gewoon een huisje, met winkelruimte.

Dan ga ik leven van mijn rente en lekker alleen maar schilderen voor in het winkeltje. Atelier eraan vast. Soort voor, tussen achter, als in wonen, atelier, winkel. Tuin helemaal veilig voor kattenkindjes, glazen wand tussen winkel en atelier. Komen er klanten, dan zie ik dat en ga ik er naartoe. Oh ik zou het zo weten! Even afwachten maar. Is het heel druk, dan iemand om in de winkel te helpen terwijl ik door werk. Ook leuk! Ah, alleen al het fantaseren daarover, vind ik al leuk! Wie weet, ooit? Wel zorgen voor goeie leggings, dat lijkt me wel duidelijk.

Ik heb het UWV ook nog even gemaild, hoe het nou zit met stagevergoeding. Het is een habbekrats hoor, ik geloof iets van 12 euro per dag of zo. Ik wil alleen weten of ik dat in moet vullen als inkomsten. Lijkt me belachelijk want ik ben alleen aan reiskosten al meer kwijt maar goed. Je weet hoe ze daar zijn bij dat soort instanties. Ik ben benieuwd! Ik heb nog niets besproken en in augustus is het geen officiële stage, dan krijg ik misschien wel helemaal niets vergoed? Geen idee, het zal zich nog wel wijzen allemaal. Maar ik moet wel weten of ik dat wel of niet moet doorgeven. Hij zal het vandaag of morgen wel beantwoorden.

Gisteren had Rainbow zo’n enorm grote bromvlieg te pakken. Jakkes! Hij was ermee aan het spelen en het beest kon volgens mij niet meer vliegen. Het grappige is dat Rainbow het dan ook een beetje griezelig vindt. Dat zie ik aan de rillingen die over zijn ruggetje lopen. Dat vind ik echt hilarisch! Ik hou er niet van iets dood te maken, of het nou een blaadje is of een vlieg, ik vind het naar. Maar goed, dit vond ik ook zielig. Ik roep hard ‘happy evolution day!’en ik trap, toch nog voorzichtig, op de vlieg. Krak, hoor ik en nu ril ik. Gatsie! Rainbow is er blij mee, die gaat hem gelijk op zitten eten.

Hoe smerig is het gekraak en gekauw wel niet, hier onder het bureau! Ik griezel er gewoon van! Voor de katten zijn het dan ook helemaal geen vliegen, het zijn luchtsnoepjes. Die vangen ze graag en dan eten ze die beesten ook echt op alsof het rozijntjes zijn. De horror! Ik heb in ieder geval nooit zo heel lang last van vliegen in huis. Heel vaak halen ze niet eens de woonkamer, als Moonlight in de buurt is. Die is dan ook de grootste vliegen jager, als een ninja maait hij ze uit de lucht, soms meters hoog springend. Wel mooi om te zien en soms schrik je je helemaal te barsten. Voor hen is het groot vermaak. Ik wou alleen dat ze onderscheid konden maken in wespen en vliegen. Helaas krijg ik ze dat niet bijgeleerd.

Ik zag een paar dagen geleden een foto voorbij komen, uit 2013. Dat ik zo van mijn uitzicht hou, stond erbij. Eh… Uitzicht? Het is nu zes jaar later en het kleine boompje dat hier voor de deur stond, toen ik hier kwam wonen in 2006, is uitgegroeid tot een flinkerd! Jeetje zeg, ik héb niet eens uitzicht meer. Ik zie alleen maar boom. Boom met takken. Ik heb even uit hetzelfde raam, vanaf hetzelfde plekje een foto genomen. Wat een bizar verschil. Ja ja, kleine boompjes worden groot. Ik zie nu niets meer maar aan de andere kant wordt er de hele dag naar me gezwaaid. Ik vind het niet zo erg, de boom zit vol vogeltjes ook altijd. Leuk kijken voor de cits en mooi zingen voor mij, beter kan ik het niet wensen! I ❤ trees!