13. jul, 2019

Drie jaar en 45 dagen zonder Sunshine

Ik werd van de week wakker op de bank, waar ik lekker even een dutje was gaan doen. Alleen door het dutje was ik helemaal Rainbow zijn lunch vergeten. Ahhhhh! Ja, moet hij maar doen alsof hij normaal is en gewoon brokjes eten. Ik werd nu wakker terwijl het al bijna tijd was voor hun diner. Die ben ik ze dan ook maar vervroegd gaan geven. Een beetje stom van mij, ik hou altijd zo’n rekening met hem, dat ik het raar vind dat het er nu zo bij ingeschoten was. Arme jongen. Hij zat me boos genoeg aan te kijken. Net zoals vorige week met een lunchtijd van hem. Want hij laat het me meestal ook wel weten. Ik bood hem meloen aan maar daar werd zijn blik niet vriendelijker van. Ik wel joliger want hij maakt me altijd vrolijk, zijn grootste talent.

Gisteren dacht ik eens lekker voor mezelf eten te maken. Lekker gevulde pasta, met ricotta en spinazie en dan een heerlijke salade erbij. Ook een beetje Italiaans, pestosausje erover en kaas. Ik had nog van die zakjes, eentje met hele kleine mini blokjes kaas en eentje met een soort croutons en allemaal zaden en andere knapperige dingen. Dat is altijd zo lekker vind ik, in de salade. De pasta had ik al bijna klaar, snel even de zakjes open knippen en bij de salade gooien. Ik gooi er natuurlijk weer wat naast en ik wil zo’n ernaast gevallen knapperig dingetje al in mijn mond steken. Iets doet me het toch weer even op het aanrecht gooien om te kijken wat ik eigenlijk in mijn mond wilde steken.

Oh gatsie! Het is een dooie wesp! Daar gaat mijn heerlijke salade. Ik sta nog eventjes te dubben, hij zit er nu toch niet meer tussen. Als je het zo niet gemerkt had, had je hem bij de rest ook misschien gewoon opgegeten. Dan kan je nu heus die salade wel opeten. Ja, allemaal hele logische gedachten maar toch. Ik zeg tegen mezelf dat ik mij niet zo moet aanstellen. Vooruit, eet nou maar gewoon op. Nee, het lukt me niet meer. De dooie wesp blijft door mijn hoofd spelen. Straks eet ik zo zijn angeltje en vleugeltjes op. Bah, voor mij voorlopig geen knapperige dingen meer door mijn salade. I’m good. Brrrrrr!

Ik kreeg gisteren een bericht, de vaas was helemaal heel aangekomen. En ook hier weer, het zag er toch wel heel anders uit dan op de foto’s. Aangezien ze er heel blij mee was, ga ik er hier vanuit dat het mooier is in het echt.  Dat wordt in elk geval steeds opnieuw gezegd. Ik kan er ook niets aan doen, ik krijg het niet zo op de foto, zoals het eruit ziet als je er zo naar kijkt. Ik weet niet wat dat is. Dat heb ik ook met het fotograferen van die mooie luchten. Dan zie je van die paarse en roze met oranje tinten. Schitterend, denk ik dan, daar maak ik een foto van! En als je die dan ziet, is het geen lelijke foto hoor maar er is veel van de schoonheid verloren gegaan. Geen idee hoe ik dat anders kan doen.

Gisteren bij Ziggo weer gebedeld om korting. Vorig jaar vond ik dat nog een beetje gierig. Nu, met een uitkering die de vaste lasten niet eens dekt, ging het me een stuk beter af. Nu voelde het ook alsof ik dat mocht. Ik krijg nu drie maanden lang 45 euro korting. En mijn film en zender pakket, wordt over een maand stop gezet, dan zodra ik de zenders niet meer heb, moet ik even bellen en dan krijg ik die voor drie maanden gratis. Dat is toch ook weer 12 euro per maand. Dat heb ik mooi geregeld. Volgend jaar bellen we gewoon weer! Alle beetjes helpen nu wel.

Ik heb de foto van de witte kat, die lekker opgekruld ligt te slapen, met een sinaasappel in het midden op mijn pagina gezet vandaag. Ik zal maar eerlijk bekennen, ik héb deze foto niet zelf gemaakt maar dat had wel gekund. Ze ligt vaak genoeg zo en ik heb ook wel eens sinaasappels in huis. Het moet dan maar net zo lopen, dat je dit zit. Ik zag die foto ook zelf voorbij komen en ik moest zo lachen! Daarom heb ik er maar gebruik van gemaakt. Ik weet ook niet van wie hij wel is hoor, die is al tig keer gepikt denk ik. Dat is het nadeel van zulke dingen. Tegenwoordig in het digitale tijdperk, kan je dat allemaal zo pikken. Ik zie ook wel eens dingen, die echt van mij zijn, voorbijkomen ergens. Nou ja, dan is dat maar zo. Maar als je er van moet leven, dan is dat zo leuk niet natuurlijk. Dus krediet moet naar iemand anders, ik weet alleen niet wie. Maar leuk dat jullie hem zo leuk vonden! Had ik zelf ook. Ik kom er ook alleen maar mee weg omdat iedereen weet dat ik een witte kat heb!

Ik kwam ergens een fotootje tegen, en dat raakte me wel. Zo  had ik er namelijk nog nooit over nagedacht maar het is wel zo. Wist je namelijk wel, dat je wanneer je als moeder een dochter krijgt, je dan ook al je toekomstige kleinkind in je hebt gedragen? Wat een mooi idee eigenlijk hè en zo logisch ook weer. Zoals eigenlijk alles van de schepping logisch en eenvoudig in elkaar zit. Hoe dat kan? Eicellen worden al voor de geboorte aangemaakt in de eierstokken. Je wordt geboren met ongeveer 1 miljoen eicellen. Vanaf dan sterven jaarlijks ongeveer 10.000 eitjes af. Tegen de puberteit blijven er nog zo'n 400.000 over.

Maar ongeacht, alle eicellen die je dochter ooit zal hebben, zijn al gevormd toen je dochter nog gevormd werd in jou! Dus mijn moeder had mij in haar groeien, terwijl in mij al de eicel zat, die later zou uitgroeien tot mijn dochter. En toen zij zich in mij aan het ontwikkelen was, zat in haar de eicel die later weer mijn kleindochter zou gaan worden. En zo is iets wat al zo machtig mooi was, nog net even een heel klein stukje mooier geworden. Tenminste, voor mij wel. Wat een prachtige gedachte! Niet alleen gedachte natuurlijk maar zo waar, zo logisch en ook zo eenvoudig mooi. Ik was er even stil van, toen ik het las. Zijn vrouwen niet machtig prachtig!

Even een update over Timo. Hij is vandaag weer bij de dierenarts geweest en het gips mocht eraf eindelijk. Alleen waren er nog open plekjes, die veel wondvocht hadden verloren. Hij mag er natuurlijk niet aan likken en het moet nu even aan de lucht drogen. Ja, oké, jullie weten toch hoe hij is? Dus heeft meneer nu een kap om. Wel een hondenkap met een tuig. Timo is geen kat maar een tijger, dat scheelt alles. Hij is ook erg boos en loopt ermee achteruit. Hij moet een paar dagen een soort van verdoofd blijven. Zo slaapt hij veel en heeft hij het minste last van zijn kap. Kim had er daarnet al per ongeluk een brokje in laten vallen.

Hij wordt wel behandeld als de koning der dieren zelf. Hij krijgt water uit een pipetje en wordt natvoer gevoerd met een lepel. Allemaal dingen die hij zich koninklijk laat welgevallen. Hij weet heus wel wat het is om verwend te worden hoor. Nu helemaal natuurlijk. Het goede nieuws is ook dat het onderzoek naar het teentje uit wees dat alle kanker is weggehaald. Toch willen ze het bot ook helemaal onderzoeken en dat duurt nog een extra drie weten. Het bot van datzelfde teentje moet eerst worden ontkalkt of zoiets, voor ze het verder kunnen onderzoeken. Die uitslag volgt nog maar voor nu, een geweldige uitslag! We kunnen met zijn alleen weer een beetje opgelucht ademhalen. Ik ga er gewoon vanuit dat het botonderzoek net zo gunstig zal uitvallen. Al met al een geweldig begin van het weekend! Dat gun ik iedereen, een heerlijk positief weekend! I ❤ weekends!