14. jul, 2019

Drie jaar en 46 dagen zonder Sunshine

Mijn nicht heb ik ook weer blij gemaakt, van de week. Zij heeft haar hond Steffie, een Whippet, moeten laten inslapen eind maart. Het zat er al een tijdje aan te komen. Stef was al behoorlijk op leeftijd en helaas, dan weet je het al, als baasjes. Niet egoïstisch en kostte wat kost in leven willen houden, verlos het diertje dan uit zijn lijden. Volgens Jozef Rulof kan dat ook helemaal geen kwaad. Dieren hebben geen duister in zich en geen oorzaak en gevolg, die zijn direct los en gaan verder in hun evolutie. En daar help je ze dan een handje bij en zo verzacht je ook hun lijden, wat zeker niet nodig is. Of je dit nu wel of niet weet, pijnlijk blijft het toch.

Als je alleen al kijkt hoeveel Kim niet voor haar diertjes over heeft, en ik vlak mezelf niet uit. Ik ken nog een paar van die grote dieren liefhebbers in mijn leven. Ja, soort zoekt soort ook op dat gebied. Ik zou niet bevriend kunnen zijn met iemand die zegt niet van dieren te houden. Ik had zo’n collega, die echt niks had met dieren. Dan neem ik toch altijd een klein beetje afstand. Dan klopt er nog iets niet helemaal aan je gevoel. Want daar zit het in. We groeien allemaal, in licht, in liefde. Hoe kan ik dat nou even snel uitleggen? Want dat begrijp je het ook direct. Neem dan ook even van me aan dat reïncarnatie geen fabeltje is maar een kosmische wet. Of dacht je dat je alles kon leren en worden in dat ene leven waar je je nu bewust van bent?

Zeg dat je allereerste leven, ongeacht waar dat was, je op 0 stond. De 0 aan trilling, licht, liefde of goedheid. In elk geval op 0. Volgend leven zit je op 50, omdat je dingen geleerd hebt. Misschien niet bewust maar toch heb je iets geleerd. En zo groeit je nummer als maar hoger en hoger. Elk leven komt er 50 bij. Maar terwijl jij bijvoorbeeld al op 3.200.391 zit, word er nog ergens een aantal levens geboren op 0. Dat verschil is natuurlijk enorm! Ik bedoel dan het verschil in hoe jij dingen ervaart ten opzichte van die op 0 zit of zelfs op 1.000. Jij zat ook ooit op die 1.000 maar dat weet je niet bewust meer, hier op aarde dan. Je moest er wel doorheen, net zo goed. Maar ooit was je daar ook, laat dat even duidelijk zijn.

Hoe hoger je getal, hoe mooier je van binnen wordt. We zijn allemaal laag geweest, en dat bedoel ik niet als negatief, alleen maar als getal. En hoe lager hoe minder gevoel, begrip en liefde, al dat soort dingen. Want dat groeit elk leven weer. En je eerste grote liefde ben jij zelf, want daarvoor ben je zelfs over lijken gegaan ooit. Walste je zo over anderen heen om te krijgen wat jij wilde. En dat ging heel ver. Dat kun je je nu misschien helemaal niet voorstellen van jezelf maar toch is dat zo en het mooie is, het geldt voor ons allemaal. Dus je hoeft je nergens voor te schamen, zelfs degenen met de aller aller hoogste nummers, zijn ooit lage nummers geweest.

We zitten nu, hier op aarde, met allerlei nummers door elkaar. Dat maakt het ook zo lastig hier want mensen met een laag nummer, kunnen doen alsof ze een hoog nummer zijn. Dat zie je niet gelijk hier. Maar ik wil er niet alles over gaan uitleggen, ik had het over dieren. Op een bepaald nummer, ga je beginnen meer liefde te voelen dan voor jezelf, en die jij uitkiest om ook van te houden, zoals je eigen kind, partner of zo, maar dan wel zo dat de liefde voor je zelf toch nog wel het hoogste staat. Maar om dat gevoel groter te maken, begin je van dieren te houden. Soms kan dat zelfs doorslaan, en hou je té veel van je dier, wat voor beiden niet goed is. Maar het is verder te veel om even in een blogje uit te leggen. Alleen heb je zo hoop ik een beetje een idee.

Hoe hoger je komt, hoe groter je liefde, licht, begrip, gevoel, zal worden en je krijgt al die dingen steeds meer in balans. Dus als iemand zegt, niet van dieren te houden, zoals ik al eerder zei, dan zorg ik dat ik daar niet veel mee van doen hoef te hebben. Kijk, ik kijk er niet op neer of zo, helemaal niet want ooit zat ik daar ook. Alleen weet ik nu dat zo’n iemand toch een andere beleving heeft van de wereld, veel minder gevoel bezit. Daar kan ik beter afstand van nemen, want we zitten teveel uit elkaar, qua getallen. Dat wordt nooit wat en je kan er alleen maar door gekwetst worden. Ooit, als die persoon weer een stuk hoger is in gevoel, kan je er wat mee. Dan ben jij ook wel weer veel hoger maar dat snapt die persoon dan ook weer en wil dan best van jou leren. Zo werkt het een beetje. In verhouding met de hoogste nummers die ook mens zijn, al is het niet meer hier, zijn de hoogste getallen hier op deze aarde nog maar kleine getalletjes hoor.

Je kan het zien als één heel leven hier. De ene is nog maar net geboren, de anders is al bijna aan het overgaan toe. Allemaal evenveel waard alleen de ene moet nog alles leren en de ander weet al bijna alles. Dat is het eigenlijk. Geef je een kleuter die nog niet eens kan lezen of rekenen een wiskundeboek van de middelbare school, dan snapt die daar toch geen ene jota van? En dat is toch ook heel logisch? Zo is het dus ook met hoe ver wij allemaal zijn op ons pad. Meer is het niet, geen enkel mens is meer of minder waard dan de ander, ze zijn hooguit een stuk verder of juist een stuk minder ver op het zelfde pad. Dat is het eigenlijk, niet meer en niet minder. 

Goh, hoe dat toch opeens tevoorschijn komt zo af en toe. Ik wilde het dus hebben over waarom ik mijn nicht heb blij gemaakt. Zij had iets voor mij gedaan en ik dacht, ik weet wat, ik maak een schilderij van Steffie voor haar. Dan kan ik mijn ‘dieren op het doek krijgen skills’ weer opfrissen en heeft zij een mooi schilderij van haar lieverd. En ik vroeg aan haar wat foto’s. Ik koos er eentje uit en ik begon aan een schilderij. Ik had het ooit ergens gezien, met zo’n trap naar de hemel en een regenboog. Ze zeggen toch altijd dat de dieren naar de regenboogbrug gaan? Dat wilde ik schilderen. Toen ik halverwege was, steeds tussendoor een beetje aan werkend, vond ik het wel heftig. Misschien niet iets dat iedereen in de huiskamer zou willen hangen.

Alsof mijn nichtje dat gehoord had, stuurde ze opeens weer een hele leuke foto van Steffie. Ze miste haar zo, liet ze me even weten. Goh, wat een leuke foto, dacht ik, lekker eigenwijs koppie daar. Opeens dacht ik dat ik die wilde gebruiken op een kandelaar. Op de kandelaar staat haar naam en geboorte- en sterfdatum en ook: And over the rainbowbridge you went, we always knew you were heaven sent. Zo brengt dat de kandelaar en het doek weer samen, dacht ik. Dan kan ze de kandelaar beneden zetten en het doek boven hangen. Dat is meer privé zeg maar. Of ze hangt hem wel beneden, dat maakt mij niet uit. Ik wilde gewoon die foto ook schilderen. Toen ik vrijdag vroeg wanneer ze thuis was, ging ze toevallig de volgende dag op vakantie. Ze begreep natuurlijk dat ik klaar was en nu moest ze twee volle weken wachten! Nou ja, dat is ook niet leuk zo! Dus ik heb haar maar even de foto’s gestuurd.

Natuurlijk, net als met alles wat ik maak, op de foto is het niet zo mooi als in het echt. Maar goed, ze heeft in elk geval een beeld. Ze begon gelijk een potje te janken, zoals ze het zelf zei. Ze is er zo erg blij mee! Het is dan ook best wel gelukt om Steffie’s persoonlijkheid te vangen in wat ik gemaakt heb, al zeg ik het zelf. Ik had er ook een foto van geplaatst in een art groep met artiesten waar ik in zit, die op glas schilderen. En nu ben ik daar ‘featured artist’ geworden ermee. Dan wordt er een maandlang jouw foto met jouw kunstwerk als achtergrond foto gebruikt van de groep. Dat vond ik ook best een eer. Dat andere artiesten mij ook zo zien, is een groot compliment. Dus nichtje blij, ik blij en Steffie vereeuwigd. Mooi geregeld! Ik ❤ schilderen!

Timo update: Die arme Timo is een klein beetje depressief. In plaats van langs de dierenarts te moeten gaan, mag Kim een foto sturen van hoe het gaat met zijn pootje. Dit zal bepalen wanneer de kap eraf mag. Hij vindt het in elk geval vreselijk! Hij is wel wat verdoofd, zodat hij veel slaapt. Zoals hij ligt, op zijn kussentje met zijn koppie. Ahhh! Ik zal echt blij voor hem zijn, als hij straks overal vanaf is. Dat hij lekker echt kan beginnen met opknappen. Kim stuurde me een foto van het teentje, toen hij net van de dierenarts kwam en eentje van vandaag, een dag later. Bizar zo snel hij aan het genezen is. Ze gaat dan ook morgen al een foto sturen. Hopelijk mag dan de kraag af. Voor iedereen stukken beter en kan ze zijn verdoving af gaan bouwen, zodat hij niet in ene keer moet afkicken. En wordt hij langzaam maar zeker de Timo die hij was, min een teentje dan, niet zo heel erg hoor! Komt helemaal goed met onze Timo.