15. jul, 2019

Drie jaar en 47 dagen zonder Sunshine

Sunshine en Moonlight zijn jarig, vier jaar zijn ze geworden en nog geen enkele keer hebben ze een verjaardag samen kunnen vieren. Iets wat me veel verdriet doet. Al was het die eerste gemiste verjaardag van Sunshine wel die me het meest raakte. Toch, ondanks het al zolang geleden is ondertussen, het blijft pijn doen. Het blijft me raken en dat zal altijd wel zo blijven. Ik zal altijd blijven hopen dat hij ooit een keertje thuiskomt, om die verjaardagen toch een keer met zijn broer te kunnen vieren. Alleen hoe langer het duurt, dat hij weg is, hoe minder de kans daarop wordt. Ook al zijn er dieren die zelfs na 10 jaar of langer hun weg terug vinden, dat percentage is vele malen kleiner dan die van dieren waar je nooit meer iets van hoort.

En daar kan ik nu al voor de 3e keer over meepraten helaas. Van twee van de drie heb ik dus nooit meer iets gehoord en is die kans ook totaal verdwenen. Zo oud wordt geen enkele kat. Die kans is verkeken nu. Dus dan blijft alleen Sunshine nog over, die kans is er nog steeds en zolang die kans er is, hoe klein ook, blijf ik hopen. Van Mickey en Dizzy heb ik het al lang geaccepteerd, dat ik nooit zal weten wat er met ze gebeurd is. Tenminste, zolang ik rondloop op deze aarde. Ooit weet ik het, want dat vind ik belangrijk genoeg om te willen weten ook. Daarom weet ik ook zeker dat ik dat antwoord ooit zal krijgen. Alleen niet hier, hier blijft het gissen. Dan kan je het maar beter loslaten. Maar de hoop dat Sunshine ooit thuiskomt, zolang dat er in kan zitten, die geef ik nooit op.

Happy Birthday Sunnyboy, ik hou nog steeds evenveel van je, als op de dag dat je verdween. Happy birthday Moonlight, mijn grote zwart/witte liefde, mijn held, mijn maatje! Ik blijf hopen dat je ooit een verjaardag met je zo geliefde broertje mag vieren. Die hoop geef ik nooit op totdat ik zeker weet dat het niet meer mogelijk is of kan zijn. Maar geen seconde eerder! Toen ik laatst bij de dierenarts was, met Timo en Kim, zag ik een schema van hoe oud katten zijn in mensen jaren omgerekend. Dat was wel leuk.

Van honden dacht ik het te weten, zoals we dat vroeger berekenden tenminste. Ook dat is totaal veranderd. Ik doe het fotootje ervan hier erbij. Sunshine en Moonlight worden, volgens hun schema, vandaag 26! Aurora zal in december 33 worden en de heren pubers zijn afgelopen 1 april 13 geworden. Zo, dat verklaart wel heel veel! Pubers! Ik zal blij zijn als ze volgende 1 april 20 worden, jong volwassenen. Alles beter dan pubers! Alhoewel, van de week zag ik opeens Moonlight in de bak met speelgoed liggen. Ik schoot in de lach én een foto want ik dacht; ah, hij lijkt op mij.

Ik deed dat vroeger ook. Kwamen er kindjes op visite en pakte ik alles wat zij pakten van mijn speelgoed weer af en dan zat ik uiteindelijk helemaal in een berg met speelgoed. Mijn moeder bleef dat tot haar dood toe vertellen, dat ik alles dan probeerde vast te houden en zei ‘isse Ria!’. Ik heb een goed excuus, ik was twee en heb ondertussen heus wel leren delen. Soms in mijn eigen nadeel zelfs. Dit voor mijn eigen verdediging natuurlijk. Moonlight lag ook zo te kijken, ‘isse Moonlight!’. Ik moest daar direct aan denken toen ik hem zo zag liggen. Heerlijkheid!

Ik had vandaag naar Vlaardingen willen gaan maar ik vind het geen lekker weer. Aangezien het, zeggen ze toch, einde van de week wat beter gaat worden, ga ik daar ergens maar een keertje. Ik zie het nog wel. Heb ik opeens vandaag helemaal open. Ik ga lekker schilderen. Nog genoeg te doen en af te maken. Daar ga ik maar even aan beginnen. Heerlijk, zo’n gegeven dagje. Ik zat mezelf gisteren namelijk toch weer op te jagen. Dat heb ik de laatste dagen toch wel sterk. Eergisteren sprong er dan ook opeens weer iets in de kramp. Dat had ik totaal niet meer verwacht. Teken dat ik iets niet goed doe en ik voel me inderdaad een beetje opgejaagd. Door mezelf hoor, ik ben zo’n domoor wel.

Hoe leer ik dat nou toch af? Gewoon het feit hoe ik de laatste dagen doorbreng, vind ik dan weer niet goed. En eerlijk hoor, ik doe echt best wel genoeg. En als ik niet met schoonmaken of opruimen bezig ben, dan ben ik wel aan het schilderen of wat dan ook. Wat is daar nou lui aan? Toch vind ik dat dan. Volgens mij wordt het gewoon weer tijd dat ik regelmaat krijg en een doel. En dat is het misschien gewoon. Maar dan moet ik wel even ophouden om mezelf nu zo op te jagen, dat de krampen weer gaan opspelen. Dat is natuurlijk van de gekke!

Eergisteren begon het al bij het naar het toilet lopen in de avond. Ik kon nog net voorkomen dat er zo’n hele zware zweepslag door mijn kuit zou schieten. Wel bleef dat de rest van de avond heel gevoelig. En toen ik ging liggen om te gaan slapen, begon het op mijn wreef te trekken. Het deed ook pijn en ik weet uit ervaring dat dit de voorloper is van die zenuwpijnen. Het was heel lang geleden dat ik dit heb gevoeld en ik schrok ervan. Dan ben ik toch, zonder dat ik het weer eens door heb, flink over mijn eigen grenzen heen gegaan. En dat zou wel eens kunnen als ik zo terugkijk naar de laatste paar weken. Dat ‘moeten’ wat ik mezelf opleg, dat moet ik toch echt eens laten. Hoe tegenstrijdig dat ook klinkt.

Het is zo simpel. De uitdaging van vandaag is de uitdaging van morgen niet. Elke dag is uniek en ik moet het gewoon dag voor dag gaan nemen. Natuurlijk met een soort van planning. Want ik zal krap in de tijd komen te zitten het komende jaar. Dat is dus niet verkeerd. Maar ik moet het niet overdrijven. Maandag heb je school, kom je thuis, dan ga je met de katten knuffelen en eten maken, meer niet. Klaar. Dan heb je genoeg gedaan en er ‘moet’ dan gewoon niets meer. Ja, voor jezelf en je katten zorgen.

Zo moet ik het dagelijks oppakken. Dinsdags en vrijdags heb ik stage, lange dagen, vermoeiende dagen en dan geldt dat van de maandag nog sterker. Dat is meer dan genoeg. De woensdag en donderdag zijn webinar, leren en poetsdagen. Die kan ik helemaal zelf indelen. Ik moet dan eerst weten hoeveel ik moet leren en stampen. Hoe veel van die tijd heb ik daarvoor nodig? En daar moet ik dan een goeie verdeling in gaan maken. Volgens mij leer je beter nooit langer dan twee uur achter elkaar. Daarna ben je je focus kwijt. Dus kan je daar mooi een beetje in afwisselen, leren, schilderen, schrijven. Op woensdag en zaterdag in alle vroegte heerlijk het hele huis doen. Op zaterdag de was erbij.

Tussendoor de boel de boel laten, tenzij er iets enorm in het oog springt. Ik hou wel van schoon en opgeruimd. Maar voor nu is het nog niet zover. Waarom kan ik daar nou niet van genieten en moet ik mezelf zo opjagen? Dat is toch dom?! Heel irritant van mezelf. Ik wil geen krampen, ik wil niet over mijn eigen grenzen gaan, ik wil gewoon lekker mijn gang gaan. Meer niet. Ik heb geprobeerd om het zonder die lijstjes te doen maar daar gedij ik niet zo op. Dan ga ik helemaal jagen. Zoals ik ze vroeger vol propte, probeer ik nu juist een goede verdeling te maken. En toch moet ik, met lijstje en al, het dag voor dag gaan leren te nemen. Alles komt en alles gaat, en ook dit jaar zal, waarschijnlijk sneller dan ik kan denken, ook voorbij gaan.

Wat wil ik volgend jaar rond deze tijd bereikt hebben? Dat ik vol zelfvertrouwen sta in het deel,  wat nog gaat komen aan examens. Dat ik al de examens en deelexamens, die al geweest zijn, met vlag en wimpel gehaald heb. En dat ik er veel plezier in vind, in wat ik aan het doen ben en nog zal gaan doen. Dat de katten helemaal goed gewend zijn aan de totaal veranderde dagen en mijn afwezigheid en dat ze elkaar niet steeds aanvallen en lelijk doen. Dat het juist geholpen heeft met hoe ze met elkaar omgaan. Als het goed is, heb ik dan in augustus het diploma én de baan en wordt dat een baan waar ik kan blijven. Zo niet, ook geen man overboord hoor, dan zoek ik wel verder. Genoeg keuze voor mij, voor de apothekers een stuk minder. Dat komt wel goed.

Dan het liefst voor 32 uur, met een salaris waar ik niet tekort kom wat mijn vaste lasten betreft en waar ik zelfs ook nog boodschappen van kan halen. Dan moeten de katten me nog een dagje extra missen maar dat zal dan niet zo’n probleem meer zijn. Daar zijn ze dan wel aan gewend. Wie weet kan ik zo ook verhuizen richting meer groen en rust. Met een mooie afgezette en veilige tuin voor de cits en mij. Maar dat moet wel even wachten tot na de studie, als er weer rust is in de tent. De woensdag vrij voor thuis en als mooie onderbreking van de werkwerk.  Dat lijkt me het meest ideaal. Dat hou ik dan zeker nog jaren en jaren vol, tot mijn pensioen. En als ik kijk naar hoe snel de afgelopen 10 jaar voorbij zijn gevlogen, dan ben ik daar ook zo. Zo snel als er opeens weer een 4e enkelzijdige verjaardag is voor Moonlight! I ❤Moonlight and Sunshine!