18. jul, 2019

Drie jaar en 50 dagen zonder Sunshine

Op zich is donderdag nu wel een fijne dag. Want op woensdag heb ik alles gedaan wat ik moet doen en dus heb ik de hele dag om dingen te doen waar ik zin in heb. Nu nog maar tot september want daarna zal er altijd geleerd moeten worden. Maar goed, dat kan je ook niet acht uur aan één stuk doen. Dus voorlopig zit ik goed op de donderdag. Ik vind het wel vervelend dat ik de afgelopen twee weken zo veel slaap. Hoe zou dat nou weer komen? Te moe of als voorbereiding op? Geen idee, alleen ben ik  het niet gewend zo.

Ik zet de wekker en ga vroeg slapen. Oké vorige week nogal eens erg laat maar dan vond ik het ook wel logisch. Daarom ben ik deze week juist weer gewoon vroeg naar bed gegaan. Maar ook nu slaap ik dwars door de wekker heen vaak. Niet altijd hoor maar toch. En dan word ik pas rond acht uur wakker. Normaal gesproken een mooie tijd maar niet voor nu en niet als ik om tien uur ben gaan slapen. Heel vervelend. De cits vinden het ook niet fijn, vooral Rainbow niet. Ik hoor de andere drie altijd in de vroege ochtend brokjes eten. Dus dan zal Rainbow ook wel honger hebben maar ja, die moet geen brokjes. Een beetje zijn eigen schuld maar toch kan hij daar niets aan doen verder.

En als ik wat later ben met alles, dan is alles ook een beetje later met mij. Ik wil het wel omdraaien maar het lukt nog steeds niet. Ik blijf slapen, diep ook. Ja, ik moet nog steeds een keertje of drie naar het toilet. Dat is ook wel vermoeiend natuurlijk. Het is nou eenmaal al jaren zo. Doe je ook niets aan, tenminste, niet dat ik weet. Vannacht had ik weer eens zo’n totaal slingerend dronkenmansloopje richting toilet, dan loop ik tegen alles op. De cits houden me dan met argusogen in de gaten, voor hetzelfde geld struikel ik en val ik over ze heen. Toch weet ik niet beter, dus dat kan het niet zijn. Nou ja, ik heb nog even en als het echt moet, dan moet het. Ik blijf het gewoon proberen.

Met Timo gaat het wel aardig. Oh wat zal hij blij zijn dat hij die vervelende kraag niet meer om hoeft. Gisteren deed hij ook nog wel even lelijk tegen Kim, ook al had hij zijn kraag niet meer. Maar vandaag was hij weer erg aanhalig, gelukkig. Hij heeft er natuurlijk ook helemaal genoeg van allemaal. Toch zal hij heus wel beseffen dat het allemaal voor zijn eigen bestwil is geweest. Hij heeft gisteren het grootste deel van de dag doorgebracht, met zichzelf obsessief wassen. Dat was door de kraag natuurlijk niet mogelijk geweest. En voor een kat met smetvrees, is dat behoorlijk lastig. Ook het pootje zelf was vies en dat heeft Kim steeds heel voorzichtig schoongemaakt. Met gekookt water en watjes en heel voorzichtig om hem geen pijn te doen.

Je weet nooit hoe of wat. Dieren gaan wel heel anders met pijn om maar je wilt ze voor geen goud nog meer pijn doen. Soms vond hij dat goed, een andere keer begon hij dan te grommen. Dan stopte ze gewoon gelijk. Ook goed, volgende keer dan maar. Met zijn pootje is hij dus ook wel flink bezig geweest. Kim greep alleen maar in, als hij erop begon te kluiven. Dan deed hij wel lelijk maar ja, daar was ze niet bang voor. Bij een vreemde kat zou je dat niet durven, maar bij je eigen kat is dat toch weer anders. Dat begrijp ik wel. Toch kunnen ze je behoorlijk verwonden hoor, mochten ze dat echt willen.

Kim is gisteren even naar buiten geweest en vandaag ook. Zo kon hij ook even alleen zijn en dat heeft hem goed gedaan. Alsof hij dat even nodig had voor zijn zelfvertrouwen. Wat het lopen betreft gaat het prima. Dat hadden ze ook al gezegd bij de dierenarts. Het is gelukkig geen steunteen maar een loopteen. Dat klinkt misschien gek maar dat scheelt alles. Ik weet nog wel dat er vroeger bij ons in de straat iemand woonde, en daar werd de grote teen bij afgezet. Die mevrouw heeft nooit meer normaal kunnen lopen daarna. Die grote teen houdt je namelijk in evenwicht, al lijkt dat helemaal niet zo. Toch, zonder is het totaal anders lopen. Een teentje uit het midden heeft zo’n effect niet.

Gelukkig is het bij Timo dus wel zo’n teentje uit het midden en zal hij er daardoor weinig last van ondervinden. Hij lag gisteren volkomen out met alle vier zijn poten wijd, te slapen. Eindelijk echte rust. Ook voor Kim, die heeft zich vannacht een slag in de rondte geslapen. Eindelijk echte rust, zonder te waken tijdens het slapen. Ze stuurde me een foto van het pootje. Het ziet er heel netjes uit. De korstjes zijn eraf en het ziet er heel rustig uit. Je ziet het wel goed, dat wel. Maar ik vind het niet storend.

Kim en ik zaten er nog over te grappen. Ik zei tegen haar; ‘je zou voor de lol de dierenarts moeten bellen. Dan moet je zeggen dat je graag dezelfde amputatie bij zijn andere pootje wilt doen. Omdat hij dan weer matching pootjes heeft.’ Dat zou wat zijn zeg! Ik vraag me af hoe ze zouden reageren. Ik vind het er een beetje uitzien alsof hij een poot heeft zonder en eentje met een high heel. Een soort van chique. Ja, ik ben dan ook een beetje gek. In elk geval, hij ziet er geweldig uit. Ik ben trots op Timo, het is een held, een survivor. En ik ben natuurlijk net zo trots op Kim.

Dat zei ik haar gisteren ook maar toen had ze zoiets van, doe niet zo raar. Niets om trots op te zijn. Nou, ik vind van wel! Want je moet niet vergeten dat ze zelf ook nog steeds behoorlijk ziek is. En daar heeft dit niet echt gunstig aan bijgedragen. Toch, en dat hebben wij nou eenmaal in ons, je beesten gaan voor. Die hebben je nodig en daar moet je voor zorgen, ongeacht hoe rot je jezelf voelt. En ze heeft het, juist ook omdat ze nog zo ziek is, behoorlijk zwaar gehad de afgelopen weken. Het draagt niet bij aan je herstel, dat weet ik uit ervaring. Vorig jaar had ik dat zelf met Moonlight, die toen zo ziek was in januari.

En of je nou wel of niet in elkaar stort, je zal ermee naar de dierenarts moeten. Het is niet anders, en dat je dan zelf half dood bent daarna en weken nodig hebt om weer terug te veren, tja, jammer joh. Je doet het toch, want je weet dat je die verantwoordelijkheid hebt. Tenminste, zo zijn wij. En daar ben ik trots op en zeker op hoe ze zich voor Timo heeft ingezet, ondanks ze zich enorm beroerd voelde. Ze deed het toch maar even. Ja, Timo mag zeker wel lief doen tegen haar! Dat heeft ze zeker verdiend. En dat weet hij volgens mij ook wel. Ja, wat je al niet doet voor je diertjes. En als je dan ziet hoe er anderen die dieren bewust mishandelen, nee, dan ben je nog wel heel onbewust!

Ik vind dat het ergste wat er is! Van dieren en van kinderen, daar moet je met je tengels vanaf blijven. Die kunnen zich niet goed genoeg verdedigen. Ik moet het ook niet zien want ik pak je! Geloof mij maar, dat wil je niet. Ik ben niet boos te krijgen, ik haal overal mijn schouders over op en ga verder. Maar ik moet niet zien dat iemand een dier of een kind pijn doet. Dan ben ik niet meer te houden. Ik vind dat zo ontzettend niet kunnen! Gelukkig ben ik daar niet de enige in. Soms hoor je dan van die horrorstory’s in het journaal, vreselijk is dat. Laat het me maar niet zien, ik voel me daar gewoon naar door. Blij dat ik niet meer daar zit, op dat level van bewustzijn! Dan heb je nog een hele lange weg te gaan! Niets voor mij meer. I ❤dieren!!!