19. jul, 2019

Drie jaar en 51 dagen zonder Sunshine

Goh, over precies twee weken heb ik mijn allereerste stagedag achter de rug. Wel raar hoor. Al die tijd helemaal niks, of nou ja niks, in elk geval niets werk gerelateerd. En aan die periode komt binnenkort dan weer een eind. Aan de ene kant ben ik daar heel blij om en aan de andere kant vind ik het ook wel weer heel erg spannend. Hoe zal dat gaan allemaal. Gaat het me wel lukken om opeens weer een hele dag te staan en te lopen? Ook al leek ik in mijn laatste baan veel te zitten, dat leek maar zo hoor. We liepen ons soms een ongeluk, over de hele dag genomen. Dan weer naar die afdeling en dan weer daarheen. Kim heeft toen zo’n stappenteller meegenomen en dan zit je zo aan een berg kilometers.

Maar toch, wel zitten tussendoor. Je kan nou eenmaal niet staand typen. Of, dat kan wel maar dan moet je wel heel veel aanpassingen maken. Zo’n sta bureau, een krukje erbij of zo. Maar op zich lijkt me dat niet verkeerd. Ook dat ik nu weer flink ga bewegen vind ik een goed ding. Het zal alleen wel weer erg wennen zijn. De maand augustus zal nog wel meevallen. Alleen de dinsdag en de vrijdag is het stage. De rest heb ik nog ‘vrij’ om de laatste dingen hier thuis af te handelen en alle opdrachten weg te werken. Ook om nog zoveel mogelijk dingen te maken voor de Swan Market in oktober, heb ik nog wat tijd nodig. Maar dat doe ik allemaal in die augustus maand.

Ik wil dan ook wat schilderijen erbij hebben. Dat ik niet alleen potten heb, of kandelaars. Ik wil nog wat van die potten met deksel hebben en wat schilderijen dus ook. En ik wil nog wat flessen met wapens maken of wijken, als in ‘zuiver Delfhavens kraanwater’ met het wapen van Delfshaven of zo. En zo ook voor Overschie en Spangen. Of gewoon Rotterdam en Schiedam. Ik moet bestel formulieren maken, voor als mensen uit Dordrecht misschien ook zo’n fles willen hebben. Ik heb geen idee welk publiek daar zal gaan komen. Het was toen ook behoorlijk druk. Kim heb ik al gevraagd me ’s morgens te helpen met spullen er naartoe te brengen en mijn broer ook. Ik zal ze er nog wel aan herinneren.

Karina komt dan ook om me te helpen die zondag. En als Kim of broer dan even achter mijn stand willen staan, dan kunnen Karina en ik ook even samen over de rest van de markt lopen. Er zijn altijd enorm leuke dingen, echt de moeite waard. En ook heerlijk eten, van allemaal kramen van diverse nationaliteiten. Ook echt lekker! Wel gezellig om dan samen even te gaan lunchen of zo. Moet je eens naar het toilet, dan is het gewoon fijn als je er met zijn tweeën bent. Ik zou het alleen echt niet fijn vinden. Hopelijk heb ik geen hulp nodig met spullen op de terug weg. Dat ik zoveel verkocht heb dat ik de kratten zo in elkaar kan stapelen. Dat lijkt me heerlijk.

Dan kan ik weer verf kopen en heb ik weer ruimte. Oké, ik heb dan niet zoveel tijd meer en dus zal het wel even duren voor ik weer een voorraad heb. Ik zal natuurlijk ook nog proberen om ruim van te voren opgegeven opdrachten te kunnen maken. Ik moet me toch ook ontspannen tussen het leren door en daar is het schilderen voor mij ideaal voor. Dat werkt gewoon heel goed voor mij. Dus er komen wel dingen bij, alleen een stuk minder. Mocht Swan Market bevallen, dan ga ik in elk geval zeker weer het jaar erna, ook in oktober. Dan heb ik mijn diploma al op zak en heb ik al een baan voor zes maanden. Als het lukt voor 32 uur en dus heb ik dan ook meer vrije tijd. Ik hoef dan niet meer te leren. Thuis is dan ook echt thuis.

Dan heb ik toch ook weer regelmatig de tijd om iets te maken. Hoe het met mijn blog zal gaan, ik weet het niet. Ik kan me wel voorstellen dat het iets minder regelmatig zal worden. Er zullen namelijk best dagen zijn dat ik er geen puf meer voor heb. Zeker in het begin niet. Misschien vind ik daar later wel weer meer mijn weg in. Ik weet alleen één ding, ik ga mezelf niet over de kop werken. Ik hoop dat ik me aan mijn eigen voornemen kan houden. Ik wil namelijk niet weer teveel moeten. Dat breekt me dan ook weer op. Maar ook daar zal ik mijn weg wel weer in vinden. Helemaal laten gaan, nee, dat kan niet. Mijn lijntje met Sunshine geef ik echt niet zomaar op hoor! Ik kijk wel uit!

Voor ik ging schilderen heb ik even snel boodschapjes gehaald. Ze boden me daar druiven aan. Ik heb ze geweigerd, ik neem wijn nooit in die vorm. Toch was het een aardig gebaar. Gisteren heb ik ook best heel veel afgemaakt al, wat opdrachten betreft. Helaas, ik kan ze nog niet laten zien. Het zijn cadeaus en dan verraad ik de boel. Wel kan ik zeggen dat het ontzettend leuke cadeaus zijn. Eén opdracht kan ik wel laten zien, die heb ik ook klaar. Dat was een opdracht van 3 potten en 3 flessen. Ook een cadeautje maar voor zichzelf. Die doe ik er hier dan wel bij op de foto. Verder heb ik een aantal dingen van glas en van bamboe beschilderd maar ja, geheim geheim geheim. Ik zet ze uiteraard er pas op, als de cadeaus al gegeven zijn. Ik heb nu nog één echte opdracht, een vaas met lastige bloemen. Daar ga ik vandaag aan beginnen en tussendoor verder werken aan mijn paard met bloesems. Daar komen ook later wel weer foto’s van.

Ik heb genoeg foto’s om te plaatsen hoor. Ik heb me gisteravond weer zo ontzettend zitten vermaken met die gekke katten, zo vlak voor mijn neus. Rainbow was weer eens heel erg vroeg. Die dacht, wie weet trapt ze er weer in en geeft ze veel te vroeg snoepjes. Maar dit keer trapte ik er niet in. Ik keek wel langs hem heen naar de tv. Hij zat me zo aan te staren, dat hij er slaperig van werd. Toen hij omkiepte, zag ik het direct natuurlijk. Ik had hem al zo stilletjes aan weg zien zakken. Boos ging hij een stukje verderop zitten. Hij zal zich uitgelachen hebben gevoeld. Dan voelde hij dat inderdaad heel goed. Ik kwam niet meer bij.

Later kwamen ze allemaal even buurten, even poolshoogte nemen, of het al snoepietijd is. Op een gegeven moment, lijken ze dan samen te spannen. Dan komen ze allemaal. Rainbow zat weer op zijn plekje, recht voor mijn neus. Aurora altijd links van me op de grond. Om de tijd te doden, wil Rainbow dan Aurora wel eens meppen. Gelukkig is ze voor hem niet zo bang als ze is voor Skylar. Als ze die ziet, is ze wat sneller weg. Ik zag Rainbow al kijken naar haar en ja hoor, zodra ze zich even omdraaide, gaf hij haar een tik op haar kont. Al mopperend liep ze weg en ging ze verderop zitten. Rotzakken, zal ze gedacht hebben. Ik kon een grijns niet onderdrukken.

Skylar kwam zich er nu ook tegenaan bemoeien. Ik maakte precies op het juiste tijdstip een foto. Hij lijkt te gillen ‘SNOEPIETIJDDDDDD!’. Ik kwam niet meer bij. En dan wordt het dan toch vanzelf weer negen uur. Dan is het inderdaad echt snoepietijd. Oh, jee, even die razende Roeland van een Rainbow indammen, anders heb ik weer allerlei verwondingen aan mijn benen. Moonlight geeft aan, met zijn pootje, dat hij weet waar de stokjes liggen en dat hij die liever wil. Oké dan, jij je zin. En dan, na een minuut of vijf schranzen, druipen ze allemaal af naar hun willekeurige voorkeursplekjes om te gaan slapen. Eindelijk rust! I ❤ rust!