22. jul, 2019

Drie jaar en 54 dagen zonder Sunshine

Een apart dagje vandaag. Ik had in elk geval vannacht wel door dat het weer behoorlijk warm zou worden. Ik lag me een ongeluk te zweten! De muggen vonden volgens mij de antimuggenspray, die trouwens behoorlijk aan de prijs was, ontzettend lekker. Ik heb mezelf weer behoorlijk om mijn eigen oren liggen meppen, dus echt geholpen heeft dat spul niet. Het stinkt trouwens ook nog eens. Grote twijfel zal mij straks overvallen, als het tijd wordt om te gaan slapen. Dat weet ik nu al.

Nou ja, we gaan het wel zien. Ik was er al vroeg uit, door warmte en gezoem en omdat ik met Kim mee zou gaan naar het ziekenhuis. Ze moest bij de neuroloog zijn. Ze heeft een heleboel klachten bij elkaar en ze wil graag weten of er aan minstens een paar wat zal kunnen worden gedaan. Ik hoop het in elk geval ook. Al vroeg waren we bij het Sint Franciscus Gasthuis, SFG in het kort hier. We wisten een parkeerplaats waar je niets hoeft te betalen, op een paar meter van het ziekenhuis vandaan maar, ook al waren we vroeg, het stond er al helemaal vol. Kim wees me op een heel smal plekje.

Ze stapte vast uit want dat zou dan niet meer kunnen. Ik wilde het er eigenlijk niet op wagen, hier zou ik echt niet passen. Hoe klein mijn autootje ook is, er zijn grenzen natuurlijk. Het is er heel smal en ik reed tot het einde, alles was bezet. Er kwamen drie dames aan maar die bleken alleen iets te eten en te drinken uit de auto te halen. Ik ging maar keren, al zou dat lastig worden. Ik probeerde het toch een keer bij het smalle plekje. Het had gekund, alleen dan kan er niemand meer een deur open doen. Helaas heb ik nog steeds geen open dak, anders had het misschien nog gekund.

Er zat, toen we heen gingen al, een dame 2 wagens verderop in haar auto. Kim ging het maar eens vragen en ja hoor, ze zat te klooien met haar gsm maar ze ging wel weg. Mooi! Ik kon er zo in en wij konden naar de balie. Het inschrijven was zo gebeurd, ook al was het een jaar geleden, er hoeven tegenwoordig geen ponskaartjes meer gemaakt worden. Alles gaat totaal digitaal. Dat scheelt. We hebben best lang zitten wachten tot Kim naar binnen moest en toen ben ik maar even naar buiten gegaan. Alles bij elkaar zou ze er minstens twee uur zoet mee zijn. Ik wilde lekker even rustig wat lezen, op mijn gsm dan. Genoeg te doen. Ik had ook nog de reken- en taaltesten willen doen. Maar ja, er kwam een meneer bij me zitten en die begon tegen me te praten. Dat heb ik altijd, ook al wil ik dat juist niet eigenlijk. Ik heb blijkbaar zo’n hoofd waar anderen tegenaan gaan zitten kleppen.

Binnen no time wist ik bijna alles van hem. Zijn zoon woont zelfs bij mij in de buurt en noem het allemaal maar op. Hij wordt niet meer beter vertelde hij me, longkanker. Hij zat wel buiten om te roken maar hé, een jaartje of anderhalf geleden was ik daar zelf ook toe in staat geweest. Daar zal ik echt niet over oordelen. Alleen, als je zelf niet meer rookt, begrijp je wel pas echt goed hoe stom zo’n actie eigenlijk is. Ik heb het enorm benauwd gehad en dat vind ik eerlijk gezegd, wel het ergste wat er is. Maar bij mij kwam het van de allergieën en niet van het roken. Alleen sinds het ziekbed van mijn moeder weet ik dat er nog één ding is wat erger is dan benauwdheid. Misselijkheid en overgeven.

Dat heb ik van dichtbij meegemaakt en mijn moeder, die echt wel tegen een stootje kon en absoluut geen aanstelster was, zei dat dan ook. Van haar hele ziekbed van de alvleesklierkanker, vond ze dat het ergste ervan. Dat vond ze pas afzien. Ik denk dat dat wel aardig wat wil zeggen. Dat zei ze niet zomaar want ze heeft ook aardig wat pijn geleden én de chemo’s. Nee, dat misselijk zijn continu en het continu overgeven, daar zag ze het allermeest van af. En als je haar zo meemaakte, dan kon je je dat ook levendig voorstellen. Ik hoop dat me dat voorbij mag gaan, al heb je daar helaas niets in te zeggen.

Eindelijk kwam Kim eraan. Ze heeft er wel degelijk iets aan gehad. Ze heeft last van chronische hyperventilatie en er is ook iets met de beentjes in haar oor. Die zijn gebroken of zoiets. Ik zal het wel weer totaal helemaal verkeerd zeggen, dan zal ik dat de volgende keer wel beter uitleggen. Die botjes moeten eruit, die zitten er nog en dat geeft haar steeds het duizelige gevoel en het gevoel alsof ze flauw gaat vallen. Voor die hyperventilatie zal ze opnieuw moeten leren om goed adem te halen. Het grappige is, ik had het net over dat roken, is dat ze het niet had toen ze nog rookte. Omdat ze daardoor beter ademhaalde eigenlijk.

De arts zei ook direct dat hij daarmee niet bedoelt dat ze nu dan maar weer moest gaan roken. Dat zou even ironisch zijn zeg! Nee, ze moet opnieuw op de juiste manier leren ademhalen. Dat zal een hoop ellende weghalen. Nou ja, in elk geval, er zijn weer wat dingetjes duidelijk, al is dat nog lang niet alles. Ze moet er in september weer terug, en ze zal me straks heus wel zeggen hoe het nou precies zit. Ik ben daar een beetje lompje in, zelfs ook als het mezelf betreft. Ik moet zulke dingen opschrijven, die gaan echt het ene oor in en het andere direct weer uit of zoiets. Ik heb geen idee waarom.

Ik was in de middag thuis weer. Ik had nog wat dingen willen halen maar dat doe ik morgen vroeg en woensdagochtend vroeg. Het luie paard is alweer verkocht en die wordt woensdag opgehaald, met wat andere spullen gelijk. Dat had ik niet verwacht zo snel! Maar wel leuk. Mijn mooie schimmel hangt nu bij mij in de gang. Daar hangt hij prima, ik vind hem zelf ook mooi en de liefhebber die deze wil kopen, zal nog wel een keertje langskomen of zo. Of wie weet, in oktober, als ik erbij zit bij Swan Market! Ik vind hem zo’n lief paardensmoeltje hebben, echt hoor, het is dat ik hem zelf heb geschilderd…

Het was en is warm hier. Ondanks dat ik alles dicht heb gedaan voor. Daar staat de hele dag de zon op. Wel donker in huis maar ach, dat is beter dan nu al zweet heet. Straks maar even het raam open doen. Dat vinden de cits ook lekker ’s nachts. Dan liggen ze lekker voor het open raam, wel met beschermend net natuurlijk ervoor. Ik ben zelf wat gaan zitten schilderen of nou ja, ik ben met de giraffe bezig. Die heb ik gisteren goud geverfd en ik ben er nu een soort van patroon op aan het maken. Ik moet zeggen dat ik hem zelf best wel mooi vind. Ooit voor veel geld gekocht, samen met een olifant maar ja, ik zet ze niet meer neer en daarom maak ik er iets artistieks van. Wie weet zijn daar liefhebbers voor. Ik vind het gewoon leuk om te doen. Als de giraffe klaar is, ga ik ook zoiets doen met de olifant. Dat zal nog even duren, ik kan maar steeds een klein stukje doen want dan moet het eerst drogen. Ik  ben namelijk zo’n kluns die er anders met haar handen zo in zit. Voorzichtig doen is dan geen overbodige luxe.

Zo, dat heb ik er allemaal even snel uit zitten typen, hooguit een kwartiertje. Morgen weer een dag. Zo de cits eten geven en ik ga pasta koken. Morgen Mexicaans en de rest van de week worden salades of porties die ik extra heb. Dat scheelt in die hitte, geen zin om dan achter een warm fornuis te moeten staan hoor! Maar vandaag zal dat nog wel lukken. Lekker de romanesco eten, met verse pasta, salami uitgebakken en met een beetje kruidenkaas dan de gekookte romanesco erbij en de pasta, eventjes mee wokken tot het allemaal weer warm is. Heerlijk! Parmezaanse er overheen en zwarte peper. Ik ga lekker smullen straks! Ik ❤pasta!