29. jul, 2019

Drie jaar en 61 dagen zonder Sunshine

Gisteren was heel gezellig. Al ’s morgens vroeg stuurde mijn broer een berichtje naar de familie app, dat hij een enorme pan kippensoep had gemaakt en dat ze die nooit met zijn tweetjes op zouden krijgen. Of er mensen waren die belangstelling hadden? Nou, die hadden we wel! Hij had er namelijk bij gezegd ‘zonder vieze flubbertjes’ en ja, dan al helemaal! Mijn moeder deed er altijd vel bij en ingewanden dingen en meer van dat soort viezigheid. Brrrr daar gruwden wij van maar dan zei ze altijd, ‘dan schep je het er maar uit!’ Maar ja, dan had ik het al gezien en geen honger meer. Dus zonder flubbertjes wil ik wel soep hoor! De rest van de dag ben ik dus heerlijk bezig geweest met van alles en vooral met het verder beschilderen van mijn giraffe en olifant. Ik had de giraffe al eens laten zien geloof ik. Een monnikenwerk heb ik eraan maar ik vind dat zo heerlijk. Ik kan me daar zo uren in verliezen.

Ik heb alleen al snel moeten leren maar kleine stukjes tegelijk te doen. Niet omdat ik er anders duizelig van word, zoals mijn broer dacht, omdat het zulk fijn werk is. Nee, meer omdat ik anders mijn vingers dwars door de intrinsieke patroontjes duw die ik net aan de andere zijde of poot heb gemaakt. Dus ik doen een klein stukje en zet hem dan braaf opzij. Moeilijk voor mij hoor, want ik wil dan gewoon graag door. Maar goed, ik heb al veel kleding verpest zo en ik heb geen pyjama of nachtjapon meer, zonder dat er rare vlekken op zitten die er niet meer uitgaan. Ik ben nou eenmaal een enorme ezel want ik heb een schort maar ja, dan moet je die wel aandoen.

De giraffe heb ik eerst goud geverfd, en toen begon ik er zomaar met zwarte reliëf verf figuurtjes op te maken. Hij is nu bijna volledig bedekt. Alleen nog een stukje op alle vier de poten. En toen bedacht ik me, dat ik ook nog een leren olifant had. Ja, ik weet het, dat is niet zo netjes van me. Maar echt, ik heb ze al jaren en jaren. Toen ik nog niet zo over zulke dingen nadacht, heb ik ze gekocht. Ze waren nog behoorlijk duur ook. Het helpt nu niets meer om ze in de vuilnisbak te kiepen. De olifant had ik met wit willen doen maar toen ik hem zo klaar zette en zat te bekijken waar ik zou beginnen, stond de giraffe erachter. Oh, dan moet ik de olifant met goud doen! Dan lijken ze weer helemaal bij elkaar te horen, in dezelfde kleuren maar dan andersom.

Dat ziet er dan mooier uit, dan als ik de olifant met wit ga doen. En zo zit ik nu mijn gouden reliëf verf op te maken, op de kont van een olifant. En ik moet zeggen, ze gaan er prachtig uitzien. Op de olifant ben ik meer met mandala’s bezig, en op de giraf werden het gewoon allemaal lijntjes, stippen en randjes. En oh ik vind dat zo leuk om te doen. Het is gewoon jammer dat het zo lang duurt voordat het droog genoeg is om verder te gaan. Nu had ik veel eerder de olifant erbij moeten pakken. Want nu doe ik een stukje olifant en dan weer een stukje giraf, en zo kan ik wat sneller doorgaan, zonder te stoppen. Ik zou dit echt hele dagen kunnen doen. Zet maar 20 van die beesten klaar en ik geniet!

Toen ben ik de nieuwe timer etensbakjes klaar gaan zetten. Voor het mooie moet ik er nog 2 bij, want het is wel ontzettend handig om nu digitaal de tijd te kunnen instellen. Daar was ik al blij mee. Die andere bakjes, die gaan toch meer op gevoel hoor. En dan maar hopen dat ze tegelijkertijd open zullen gaan. Ik moet wel lachen, ze krijgen eindelijk door dat daar hun diner in zit. Rainbow en Skylar in elk geval wel. Zodra ik de bakjes neerzet, gaan ze er dan naast zitten. Alsof ze daar net zo lang zullen gaan zitten tot ze open gaan. Maar dat zal heus niet. Zouden ze af en toe gaan kijken of zullen ze opeens ruiken dat het ding open is? Ik moet eigenlijk eens zo’n camera gaan kopen, waarmee je dan thuis alles kan zien als je er niet bent. Misschien wel een idee! Haha, ik zie dat ik dan opeens keihard roep ‘Skylar! LIEF ZIJN!’ Het arme beest schrikt zich lam!

Ik moet, tot ik er nog 2 bij heb, ook die andere bakjes erbij zetten. Hopelijk gaan ze allemaal rond dezelfde tijd open. Helaas heb ik daar geen getuigen van kunnen ondervragen. Toen alles eenmaal klaar stond, ben ik naar mijn broer gegaan. Met mijn salade uiteraard. Hij had inderdaad een hele grote pan soep. Het was ook erg gezellig. Mijn broer had zowel zijn lolbroek als zijn grapjas aan en als hij eenmaal in kostuum is, dan is er geen houden aan. Ik heb een paar keer mezelf de krampen gelachen. Oh dat is zowel heerlijk als erg vermoeiend tegelijkertijd. Ik stikte er een paar keer bijna in. Hij zelf ook hoor, daar niet voor. Ik was zeker niet het enige slachtoffer.

Hij heeft een ontzettend leuk watervalletje gemaakt over stenen heen, bij de boom. En daar was hij helemaal trots op. Ik weet zeker dat zijn tuin tegen volgend jaar een paradijsje zal zijn. Ik ga dan de muur in het ‘buitenverblijf’ schilderen. Leuk, tropisch ook, een beetje Hawaïaans, zo in die stijl wil hij alles. Met van die Tiki’s en dat soort dingen, dat wordt dus wel leuk. Het ligt er een beetje aan hoe het allemaal loopt maar anders zal hij toch tot na mijn studie geduld moeten hebben. Dit is een flinke muur. Ik moet nog een muurtje doen maar die is 2 x 2 of zo. Dat is nog te overzien. Dat kan in ene dag, hoop ik toch. Maar bij hun weet ik dat zo net nog niet, daar gaan wel meer dagen inzitten. Tropische bladeren, bloemen zoals hibiscus, een kameleon, kolibrie, toekan, weet ik het allemaal. En dan ook nog een waterval. Ja ja, hij weet wel wat hij wil hoor, die broer van mij!

De bak van de salade krijg ik woensdag wel terug, want dan is hij jarig. Zo zie je elkaar nooit, zo zie je elkaar twee keer in de week. Zo gaat dat soms. Ik was precies op tijd thuis voor de snoepjes en dat lieten ze me ook duidelijk merken door demonstratief op de tafel te gaan zitten. Behalve Aurora dan, die zat op haar plekje op de grond, naast de bank. Zoals altijd. Ja ja, ik kom eraan! En daarna pas, ik kon nog net mijn benen heel houden, kon ik zelf gaan zitten. Ik had wel al gezien dat de bakjes zo schoon waren leeggegeten, dat ik bijna kon denken dat ze die stiekem hadden afgewassen. Een fijne zondag is het geweest. Dat mocht ook wel, want de maandag naar de tandarts en dat kan wel eens pitten worden. Dus ik had het vooral wel verdiend.

Dus nu zit ik dit allemaal te typen, met een pijnlijke kies en een eindelijk bijna uitgewerkte verdoving. Ik ben niet van de verdoving hoor, ik laat meestal liever alles doen zonder. Zo’n hekel heb ik aan dat tintelende half dove gevoel van een verdoving. Maar ja, dit was wel even wat anders. Met een apparaatje kreeg ze vrij snel gelukkig mijn kroon eraf. Het had maar een poging of 9 nodig. Ik heb nu dan ook het gevoel alsof iemand me een tik voor mijn bek heeft gegeven. Er zat een zacht plekje onder mijn kroon. En dat is nu gevuld en de kroon zit er weer bovenop. Ik kan gevoeligheid verwachten de komende dagen. En als ik meer last krijg, dan moet ik snel terug komen.

Zo niet, dan laten we het zo tot de volgende controle en gaan we dan eens kijken voor een nieuwe kroon. Het wordt blijkbaar tijd om deze te vervangen. Ik heb nog een grote mazzel gehad, dat ik geen wortelkanaalbehandeling nodig had. Want het zat heel erg dicht bij de zenuwen. Ze ging het toch zo proberen en dat is uiteindelijk gelukt. Iets waar ik wel heel blij om ben. Het doet alleen wel zeer en het lijkt wel alsof er een groot gapend gat zit aan de binnenkant. Maar dat zal wel weer zo’n raar vertekenend beeld zijn, wat je altijd hebt met je gebit. Het lijkt allemaal veel groter dan het in werkelijkheid is. Nou ja, ik wacht wel af. Hopelijk geen extra pijn en hoef ik pas in december weer! Beter hoor. Op de foto ook mijn allerlaatste creatie, die spontaan op het doek kwam. Kan je wel eens hebben!