4. aug, 2019

Drie jaar en 67 dagen zonder Sunshine

In alle commotie was ik gewoon helemaal vergeten om het UWV in te vullen! Dat moet ik toch echt niet meer vergeten hoor, komende maanden. Niet invullen betekent gewoon geen geld en aangezien ik nog steeds die verdraaide loterij niet gewonnen heb, schiet dat echt niet op. Ik ga gewoon grote alarmen in mijn agenda zetten of zo. Helaas telt een gewaarschuwd blonTje gewoon voor 1. Nu krijg ik mijn centjes gewoon een heel stuk later. Ik doe het altijd op de 1e van de maand en dat was nu de 3e  en ook nog in het weekend. Dus weer een domme, blonde actie van mij. Ik was meer bezig met stage en voorbereidingen en weet ik het allemaal. Helaas is het wel een stagevergoeding die ik vanaf september ga krijgen en geen onkostenvergoeding. Dus moet ik het opgeven aan de UWV en trekken die dat dan weer van mijn uitkering af. Zo gaat het me nog geld kosten ook. Jeetje zeg. Nou ja, het is maar zo. Ik kan er ook niks aan veranderen.

Gisteren heb ik niet zoveel gedaan. Ik moest echt even uitrusten van die eerste, best zware dag. Alleen door het staan al en ook door de enorme mount Everest aan informatie die er over me heen is gekomen. Ik hoop dat ik dinsdag nog weet wat ik moet doen. Tessa zou er niet zijn maar ene Mieke wel. Nou oké, hopelijk is die net zo aardig. Ik hoorde al wel dat je daar, buiten de standaard dingen, toch wel elke dag andere dingen te doen hebt. Dus ik ben benieuwd wat ik dan dinsdag moet gaan leren te doen. Nu heb ik op mijn eerste dag geleerd mijn weg te vinden tussen de duizenden doosjes met medicatie.

Die staan daar zowel alfabetisch als numeriek opgeslagen en dat is handiger dan alleen alfabetisch. Ik heb zelfs af en toe het juiste laatje terug gevonden, zonder naar de code te kijken. Dat lijkt niet veel maar geloof me, ik vond het zelf ontzettend knap. En dat was het ook best wel. Jeetje zeg, wat een hoop laatjes. En van zo heel hoog, dat je er praktisch niet bij kunt, tot aan de grond toe. 0-0 is de meest hoge en links, en de onderste is dan 0-25 of zoiets. Glazen bodems, zodat je bij de hoge kunt kijken vanaf de onderkant waar wat staat en zo misschien er net bij kan.

Tessa is langer, dat gaat best maar de apotheker is een stuk kleinere dame. Hoe doet die dat dan? Ik zal er vanzelf wel achter komen. Mij lukt het maar net en ik ben al blij als ik gewoon de middelste laatjes moet hebben. Ik ben de hele dag op en van het krukje gestapt vrijdag. Aan het einde van de dag, kwam ik er bijna niet eens meer op, zo moe was ik toen. Vrijdag heb ik geleerd de bestelling na te kijken, of we alles hebben wat op de lijst stond en ook de bestellingen van patiënten. Het eerste berg je op en het laatste zet je achter je. Die ga je daarna bekijken wat daarmee moet. Alles maar dan ook alles wordt geregistreerd. Je kan nog geen aspirientje pikken, zeg maar. Niet dat ik dat zou willen hoor.

Ik vond het alleen een behoorlijk tijdrovende methode, maar dat kan aan mij liggen. Ik weet niet hoe ze het bij andere apotheken doen dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Mijn volgende taak was het registreren van de door mij bij elkaar gezochte recepten van patiënten. Die zet je dus op de foto’s met alles erbij en te zien, goed te zien. Moet je een doosje aanbreken waar er 30 inzitten, en je maar 15 van nodig hebt, moet dat doosje er ook op. Zo zie je waar het uit gepakt is en kan degenen die het nakijkt, dit ook zien. Alles moet je goed uitstallen, receptjes en herhaalreceptjes erbij, en erboven hangt een camera die er dan een foto van maakt.

Je moet een plekje zoeken waar je de in zakjes of tasjes verpakte medicijnen kan neerzetten en die code moet je ook invullen, dan pas kan je het opslaan. De medicatie die eruit gaat en waar nu bewijs van is, wordt ook weer van de voorraad afgetrokken. Zo blijft alles kloppend. Overal zitten barcodes op, die je moet scannen. De scanner mag mij niet. Daar ben ik al achter. Die doet alles om me te saboteren en wil niet altijd scannen wat ik wil scannen. En als ik dan denk dat ik het weer eens fout heb gedaan en het ook echt niet voor elkaar krijg, bleek ik het goed te doen maar ja, met deze medicatie werkt het iets anders. Pffff, oké. Dat onthoud ik echt wel! Hoop ik.

Daar moet je ook andere handelingen bij doen dus wel zo handig als dat me ook lukt. Nou ja, zo niet, kom ik er vanzelf wel achter hoor. Omdat ik helemaal geen referentiekader heb op het totale apotheekgebied, vroeg ik aan het einde van de dag toch maar even aan Tessa hoe zij het vond gaan. Met overtuiging zei ze dat ik het erg goed had gedaan! Terwijl ik hier nog blij over was, zei ze er gelijk achteraan ‘voor jouw leeftijd zeker!’ Ik schoot nog net niet keihard in de lach! Ik wilde haar echt niet het idee geven dat ik haar uitlachte. Ze is dan ook wel piep dus ik heb het haar vergeven. Ze zei dat de apotheker ook al gezegd had dat ze het me goed vond doen, niks over leeftijd hier, en dat ik het echt heel snel oppikte. Nou, dat valt me dan goed mee, fijn om te horen! 

Ze zei me ook dat ze nu al kon zien dat ik goed gemotiveerd was en vast een goeie assistente zou worden. Nou, dat deed mijn, wel heel erg oude, hartje toch wel goed. Ondanks de pijn in mijn rug en voeten, shit, toch die leeftijd die parten speelt, ging ik daardoor toch blij naar huis. Over mijn lijk dat ik eraan toe ga geven. Ik ga daar gewoon aan wennen en bij elke kilo die eraf zal gaan vanaf volgende maand, zal het makkelijker worden. Dat is een ding dat zeker is. En toch ook weer zo mooi geregeld, omdat ik zo kan wennen aan het lange staan lang voordat ik een hele week zo moet werken. Dat zou pas zwaar geweest zijn, als dat direct zo was geweest. Tegen de tijd dat ik 2 of meer dagen achter elkaar werk, gaat me dat dan ook zonder moeite lukken. Mooier kan het gewoon weer niet. Het moest gewoon zo zijn.

Ik ben benieuwd of ik dinsdag weer hetzelfde moet doen, of wat van de andere taken die er ook nog allemaal bij horen. Best veel zo, in het begin. Maar net als bij alles, eens je er routine in krijgt, wordt het allemaal makkelijker. Daar vertrouw ik totaal op omdat ik echt wel uit vele ervaringen kan zeggen dat het ook echt zo is. En ik vind het leuk! Ja, moeilijk maar daardoor ook wel juist een uitdaging. Ik hou van uitdagingen. Straks wordt het allemaal nog makkelijker als die studie aansluit bij wat ik doe. En dan zien we nog wel hoe het leren gaat lukken. Ook dat zal vast wel goed komen. Het begin is in elk geval helemaal gemaakt. De rest volgt vanzelf.

Voor die arme kattenkoppies hier, was het wat minder. Niet alleen dat ik weer hele dagen weg ben, iets wat de kleintjes helemaal niet meer gewend zijn natuurlijk. Nou ja, kleintjes, de jongsten kan ik beter zeggen. Maar, buiten dat, omdat ik de ramen allemaal open had vorige week, was het kamertje, ondanks de krat die ik ertussen had gezet, gewoon helemaal dicht gewaaid. En ik maar denken dat ze om mij steeds maar beneden waren. Wel nee, het kamertje was gewoon al een paar dagen dicht. De bak was gewoon verschoven door een flink windje of zo. Voortaan maar even elke dag kijken daar. Vandaar dat de brokjes beneden zo hard gingen ook.

Nu zijn ze weer als vanouds af en toe niet aanwezig hier beneden. Dan liggen ze lekker even boven. Ik heb nu een hangertje tussen de kier van de deur gezet, dan kan hij niet zomaar meer dichtslaan. Denk ik toch. Ik zal gewoon wat vaker checken daar. En misschien kan ik ze wel leren wat meer te doen in het huishouden? Dat het lekker schoon is als ik thuis kom? Want oh die haren?! Wat is er aan de hand? Ja, vier katten, hier ligt altijd wel haar en dus ben ik wel wat gewend maar jeetje zeg! Na die laatste hittegolf ligt het hier met bossen overal. Ook nog geen minuut nadat ik alles als een gek heb gestofzuigd. Ik word er moedeloos van bijna. Ze moeten het maar gewoon aan hun lijf houden en anders vegen of stofzuigen. Het zal wel vegen worden want de stofzuiger, die vinden ze nog steeds niet leuk. Oh wat zou het mooi zijn als ik moe thuiskom, en het hele huis is gedaan. Het moet kunnen!

Ach ja, dromen moet mogen, bedrog of niet. De boel is nu in elk geval lekker net gedaan, alles blinkt en glimt weer. Heerlijk is dat. Ik ben nog wel wat stijfjes maar het valt goed mee. Ik heb wat kunstwerkjes afgemaakt en ben met nog wat dingen bezig. De komende maand proberen nog zoveel mogelijk te maken. Daarna zal het grotendeels gevuld zijn met leren. Ook in het begin, dat weet ik nu al. En zo niet, dan leer ik vast vooruit. Hoe het dan zal gaan met de blog en mijn art? Geen idee. Dat vindt zijn weg wel weer allemaal. Ik ga er niet over stressen in elk geval. Ik laat het maar over me heen komen. Het giet aon!