7. aug, 2019

Drie jaar en 70 dagen zonder Sunshine

Gisteren ben ik bijna op dezelfde manier de stagedag doorgekomen als afgelopen vrijdag. Oh mijn hemel, als ik toch niet die Fitflop schoenen had ontdekt, dan had ik er nooit doorheen gekomen! Dat bedenk ik me nu opeens. Stel je voor, dat je dit met hielspoor zou moeten doen. Dat had gewoon echt niet gelukt. Maar, ik heb ze wel op tijd ontdekt, zodat ik én die heerlijk lopende schoenen nu heb én op tijd van die hielspoor ben verlost. Weer zo’n gevalletje van toeval bestaat niet. Het loopt gewoon zoals het lopen moet en ik hoop binnenkort ook weer te lopen zoals ik lopen moet. Want het is voor nu nog best even pijnlijk.

Ik denk dat het slikken van die pijnstiller me de dag door heeft gekregen. Ik heb hetzelfde gedaan als de keer ervoor maar ook nu weer een paar stomme fouten gemaakt. Aan de reacties van de anderen merk ik wel dat het normaal is en dat het best pittig werk is en je daar eerst erg goed in moet komen. Maar toch, zelf heb je daar geen idee van want je hebt helemaal geen referentiekader. Ik kan het nergens mee vergelijken. Straks krijg ik werk bij een andere apotheek, na mijn diploma zeg maar, en dan kan ik weer helemaal opnieuw beginnen. Want die heeft dan vast én een ander systeem én een andere manier van werken. Zo werkt dat nou eenmaal, en ook dan kom ik er wel.

Ik merkte wel dat het herstellen een stuk vlugger ging. En ik heb ook nog pech, want ze zaten morgen omhoog en ik ga dus morgen weer. En ja, nu doen mijn voeten nog pijn want tussen vrijdag en dinsdag, kon ik wel grotendeels herstellen. Ik zal het wel merken morgen, hoe me dat gaat lukken. Ik zal wel moeten. En ik hoop dat de dag nabij is, dat ik thuis kom en kan denken, ik ga lekker koken in plaats van ‘snel de katten eten geven, 2 cola en een koffie mee naar de bank en er neervallen. Ik vind het ook niet erg hoor, het is ook zo ontzettend logisch. Ik heb gewoon mazzel dat ik toch een soort van re-integratie maak, terug in de wereld van de werkende mens. En dat vind ik ook gewoon fijn. Ik werk graag, ik doe graag iets.

Ik weet ook nog wel, ook al werk je jaren en jaren achter elkaar, als je van een vakantie van 3 weken terugkomt, dan ben je die eerste dagen stik kapot. Dan moet je weer helemaal acclimatiseren. En ik ben even 2 jaar lang thuis geweest. Dus ja, dan zal dat wennen ook wat langer duren dan een paar dagen. Gelukkig kan ik na morgen even bijna een hele week tot rust komen. Mijn broer trouwt precies op een stagedag en ik had dat al gezegd voor ik wist dat ik daar terecht zou komen. Dus, oké even afzien deze week, daarna bijkomen ervan, goed bijkomen en dan weer met frisse moed verder. Ik heb in elk geval gemerkt, dat die dag zelf misschien wel zwaar is, en ook voorlopig wel zo zal blijven, maar ik herstel wel sneller. Hopelijk zet die trend zich voorlopig door. Want ik kon zaterdag echt geen kant op, ik heb zelfs mijn boeltje doen, naar de zondag geschoven. Maar vandaag ben ik al vanaf ik op ben druk bezig geweest. Ik heb opgeruimd, gestoft, gezogen, de wc gedaan en de bakken van de cits. En rond half elf was Miranda er gezellig, haar moeder was er ook bij. Ik had nog geen tijd of gelegenheid gehad om wat lekkers bij de koffie te halen. Dat vind ik altijd erg. Maar goed, ik kon het echt niet helpen. Morgen ook weer hele dag stage dus tja, ik moest echt wel opruimen eerst. Ze vonden het gelukkig niet erg en het was heel gezellig eventjes.

Miranda had een aantal flessen en potten bij me besteld en het luie paard voor haar moeder. En haar moeder was weer zo weg van mijn vlinder op de bloem, die ik vorige week had gemaakt. Die is nu dus ook weg. Ze waren helemaal weg van de vaas die ik voor Karina heb gemaakt. Ze konden nu inderdaad zelf zien, dat je de glitters en de colorshift kleurtjes, helemaal niet kunt zien op foto’s maar in het echt wel degelijk. We hebben gezellig zitten babbelen met koffie erbij. Toen ze weggingen, moest ik ook nog dingen doen. Ik heb me namelijk helemaal rot geërgerd aan PostNL, ja voor de zoveelste keer al.

Er staat al weken een pakje, eentje die komt van Ali want die komen altijd via dat adres; Sino Trans Air, op ‘bezorgtijd nog niet bekend’. Kijk, een paar dagen oké, maar een paar weken? Dus dat moet uitgezocht worden. Want er klopt iets niet! Dan kreeg ik maandag een melding dat ik dinsdag post zou krijgen in de brievenbus, ook een Ali pakje. Al wat er lag, geen pakje. Wel een kaartje met dat ik een pakje kon komen halen, verdorie helemaal op de Nieuwe Binnenweg! Ik woon in Spangen, ik weet zo, uit mijn blote hoofd, wel 10 van die postagentschappen, waar ik bijna naar toe kan struikelen. Welke idioot laat me dan helemaal naar de stad gaan?! Wezelozen! Bovendien, er zou afgelopen maandag een pakket worden bezorgd en ik ben er speciaal die middag voor thuis gebleven, want ik heb me in de ochtend rot gehaast daardoor.

En wat krijg je dan, een melding met ‘we hebben u gemist’. Oh ja joh?! Je hebt me helemaal niet gemist! Je had gewoon geen zin meer omdat het waarschijnlijk was uitgelopen al die middag. Maar je hebt me voor geen centimeter gemist. Laat ze een nieuwe kreet afmaken, ‘iets tussen gekomen’ of wat dan ook. Want dat, ik heb u gemist, dat vind ik zo stinkend liegen en ik kan zo slecht tegen liegen. Ik doe het niet graag en ik haat het echt als er tegen me gelogen word en dat is wat ze elke keer weer doen. Niks niet gemist, ik was er speciaal voor thuis gebleven. Ze doen daar maar wat, net zoals het ze uitkomt en daar krijg ik een beetje de schijt van. Ze komen er mee weg omdat je er gewon niks tegen kan doen.

Vorige keer ook een klacht over ingediend, trouwens ook bij DHL zelfde laken een pak hoor, en weet je wat ze dan zeggen? Wij zullen het doorgeven. Ja joh, dat helpt echt, dat heb ik wel gemerkt. NOT! Zo, dat moest ik even kwijt, want ik heb geen zin om zo pissig te blijven en daar zijn die blogs dan weer zo lekker voor. Ik maar naar de Binnenweg gegaan. Aan de gestreste mevrouw kon ik merken dat zij het ook niet leuk vond. Zij had een hele berg pakketjes staan, van omliggende wijken, zoals de mijne. Ook niet echt de bedoeling, lijkt mij. Ze was iemand aan het bellen of ze alsjeblieft konden komen helpen. Die gaat ook vast een klacht neerleggen bij PostNL. Maar goed ook, misschien helpt het dan wel?

Ik heb een heel stuk moeten lopen ook, maar dat vond ik wel goed, dat ik niet zo verstijf. Maar ik voelde het wel hoor. Toch was het ergens goed voor want op de Mathernesserdijk, kwam ik een restaurantje tegen, het was nog dicht maar het belooft veel goeds. Het heet Ap Haal, knipoog naar afhaal. Indisch eten, authentiek Indisch eten, vers gemaakt. Geen kaart, je eet wat de pot schaft! Oh dat gaat vast heerlijk zijn! Als ik nog de puf heb, rij ik er morgen op de terugweg even langs! Al denk ik niet dat ik dat ga trekken. Maar dan eet ik in elk geval vrijdag lekker Indisch! Ik kom er net achter dat ze ook een Facebookpagina hebben en de recensies alleen al zijn om van te smullen, klik hier  of hier . Zeker weten dat ik daar eten ga halen deze week!

Zo zijn sommige dingen toch wel ergens goed voor, zelfs een stuk lopen als je pijn je benen en voeten heb. Ik ben zo gek op Indisch eten maar om voor een avondje lekker eten een dag of 3 in de keuken te staan, daar heb ik helaas geen tijd meer voor. Het kost je dan klauwen met geld, omdat je dan alles weer in huis moet halen. Bovendien voor mezelf alleen, heb ik het al helemaal niet over. Zulke restaurantjes zijn echt goud waard hoor! Vroeger zat er hier zo’n toko in de buurt, met zo’n heerlijk oud echtpaar, dat alles zelf kookte en bakte. Dan kon je van die heerlijke porties meenemen en geloof me, daar kan je als blanke niet tegenop koken hoor. Ik ben ECHT gek op Indisch! Ik ging er regelmatig eten halen. Het kan bijna niet anders of ik ga daar voortaan regelmatig voer halen. Want tegen de echte Indische keuken, kan wat mij betreft helemaal niks op! 

Maar voor nu ga ik eerst de cits eten geven en dan mezelf. Daarna een pijnstiller erin en na de koffie even broodjes klaar maken, meloen klein snijden en de rest van morgen vast klaarzetten. Ook de timerbakjes van de cits alvast. Dat soort dingen allemaal al klaar hebben staan, geeft mij morgenochtend rust. Dan op mijn gemak wakker worden, cits ontbijten, wassen en aankleden, dat ligt ook al klaar dan. En dan een, al klaargemaakt, broodje eten met een mok koffie en gelijk het nieuws even kijken. Dan op mijn dooie akkertje weg. Ik heb het gisteren zonder navigatie gereden en ik ben aan het spelen met de terugweg. Betere route gevonden maar nu de snelweg stukje gepakt. Morgen even kijken hoe het binnendoor rijdt, langs het Vlietland Schiedam, zo Spangen in. Moet ook kunnen! Handig als straks de vakanties weer voorbij zijn en er dan files komen op die snelwegen. Ik ben best slim voor een blondje! Tot vrijdag allemaal, denk ik toch… En dan zie je opeens je jongste jongen uit de krabton hangen. Dat zorgde voor deze hilarische foto's! Gotta love cats!