9. aug, 2019

Drie jaar en 72 dagen zonder Sunshine

Ik hoorde gisteren dat het wereld-katten-dag was. Helaas, ik had stage en dan kan ik verder geen kant op. Je hebt er geen pauzes, alleen een half uurtje tussen de middag. Veel te kort om ook maar iets extra te kunnen doen voor ze. Gelukkig had ik de timer bakjes neergezet, zodat Rainbow in elk geval zijn lunch zou krijgen, in mijn afwezigheid. Ik voelde me niet al te schuldig hoor, want het is hier elke dag wereld kattendag. Het hele huis is praktisch voor hen en ze krijgen de duurste snoepjes die er zijn omdat ze niets anders willen of accepteren. Ik ben echt voorbeeldig personeel en dat weten ze heus wel.

Gisteren was voor mij echt weer zo’n hele zware dag. Mijn rug deed nog zeer van dinsdag en ja, dan merk je dat echt wel. Ik was dan ook dolgelukkig dat het ook weer half zes werd. Ondanks dat blijf ik het leuk vinden hoor, wat ik aan het doen ben. Zeker als ik er straks ook meer van ga begrijpen, hoe bepaalde dingen in elkaar zitten. De scanner mag me nog steeds niet maar die krijg ik nog wel overstag. Het gaat al stukken beter dan die eerste dag dus dat is een goed teken. Ik maakte de hele dag praktisch geen fout, tot aan het einde van de  middag. Als ze konden voelen wat ik voelde, hadden ze in grote verbazing niet kunnen  snappen dat ik überhaupt kon functioneren. En ja, dan maak je eerder fouten dan als je je nog redelijk fit voelt. Toch was ik blij dat ik naar mijn auto kon spurten en wat een verademing dat je kan zitten als je naar huis rijdt.

Ik ben nu binnendoor gereden, zo kwam ik er ook achter waar het Vlietlandziekenhuis nu zit, waar de andere afdeling van ‘onze’ apotheek zit. Dat weet ik dan ook weer. Ik reed namelijk verkeerd en zo tegen het ziekenhuis aan. Dus nu weet ik voortaan, bij die rotonde er eentje verder af. Dan zit ik goed. En dan rijd ik zo weer naar huis. Grappig eigenlijk rijd ik zo een heel groot rondje. Toen ik bovenkwam deed Rainbow super enthousiast en ik zag dat hij erge trek had. Ik ken mijn regenboompje op mijn duimpje. Ik pakte de vuile etensbakjes op én de timerbakjes maar ik gleed uit door iets nats.

Hè? Wat was dat nou? Ik had het eerst nog even niet door, maar het was saus. Saus? Hoe kan dat daar dan komen? Tja, ik had de timer bakjes gewoon zo schuin gehouden, ervan uitgaand dat ze hun soepie lekker op hadden. Toen zag ik het pas echt, ik had de timers niet op ‘on’ gezet! Ahhhhh! Arme Rainbow! Dat vond ik me toch erg! De tranen sprongen in mijn ogen. Mijn hartje eet geen brokjes, die heeft gewoon honger gehad op deze wereld kattendag. Nou, als ze niet zo van me hadden gehouden, dan hadden ze me vast ontslagen! En dan had ik ze nog gelijk gegeven ook! Wat een blonde trut ben ik toch! Ik heb wel duizend keer sorry tegen ze gezegd. Natuurlijk kregen ze die avond extra snoepjes, of die nou een rib uit mijn lijf kosten of niet. Dat hadden ze wel verdiend, ik voel me nog steeds een dombo erdoor…

En dat ik het ook echt ben, werd me net nog maar eens bevestigd. Ik wilde iets in het laatjes zetten, waar de kleine pakjes melk staan, voor Skylar die daar zo gek op is. Zie ik in het laatje opeens allemaal zakjes met snoepjes liggen. Ik staar er even naar en heel maar dan ook echt heel langzaam, valt mijn kwartje en is er opeens ook iets verklaard wat ik al niet echt begreep. Ik had vorige keer de snoepjes voor Moon zijn snoep/eet/behendigheids-ding meegenomen en volgens mij ook bijgevuld. Alleen Moonlight eet daar snoepjes van, dus dat gaat niet zo heel hard. Heel af en toe vind Aurora het ook leuk als ik er een paar voor haar naast gooi maar het meeste gaat toch naar Moontje.

Ik ging van de week naar de Action en dan kijk ik altijd even hoe ver leeg die speciale voorraadbus van Moon zijn snoep is. Zo dan! Al zowat leeg? Zo lang geleden was het toch zeker niet? Wat apart dat het al zo leeg is dan. Ik vergeet zelfs nog wel eens die snoepjes in dat ding te gooien. Daar haalt hij ze zo graag uit, met de moeilijkheidsgraad op heel hoog. Dat zit hij tijden te pielen om er een snoepje uit te halen en hij vindt dat erg leuk om te doen. Vooral ’s nachts hoor ik hem daar vaak wat  uit snoepen. Dan hoor je de hele tijd zijn pootjes schuiven en trekken aan de snoepjes. Maar dat is elke keer maar een flink handje vol en daar doet hij best wel een tijd mee. Hij is bescheiden, onze Moon. Jawel.

En nu begrijp ik het. Blijkbaar heb ik helemaal de snoepjes vorige keer niet direct bijgevuld maar in het laatje gelegd. Ik vul het eigenlijk normaal altijd gelijk bij. Dan heb ik dat maar gedaan. Alleen heb ik ze dit keer in dat laatje gegooid? Nou, goed dat ik er even iets in wilde zetten dan maar. Anders had ik ze pas weer gevonden, als Skylar om melk komt bedelen. Lekker blond weer! En dat in combinatie met mijn actie met de timer bakjes… Ik zeg niks. Ja, ik ben moe, ja er golft echt heel veel opeens over me heen de laatste weken. Maar dat ik zulke dingen zou doen? Ik moet maar even beter op gaan letten hoor!

Maar wat ben ik trots op mezelf! Ik ben van zo ontzettend ver gekomen. En al die mensen, die dachten of vonden dat ik me aanstelde, oh wat krijgen jullie die terug, ooit! En dat je dan heel eventjes terug mag denken over wat je ooit van mij dacht of van mij vond. En dat anderen jou dan ook zo behandelen, als jij mij behandelde. Want terug krijgen doe je dat, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik hoop dat je er dan nog wat van leert. Want je beseft niet hoe je iemand kan beschadigen. Ik ben gelukkig een erg sterk mens maar het had me zomaar kunnen breken. Gelukkig was ik daar nu al te sterk voor. Het had ook anders kunnen zijn. Maar leuk was anders. En als je je dan bedenkt, dat ik bijna precies twee jaar geleden mezelf net ziek had gemeld.

Ik kon niet meer en mijn moeder, die wilde opeens naar een hospice en dat maakte veel duidelijk. Lang zou ze niet meer hebben, dat zei ze dan zelf ook, nog geen week meer jongens, toen ze die 10e met de ambulance naartoe werd gebracht. Ik had me de 7e ziek gemeld, ik was zo kapot. Van alles. Het is toch Godsgeklaagd dat je niet eens op een waardige manier afscheid kan en mag nemen van je moeder of welk geliefd familielid dan ook. Nee, je moet werken, terwijl je zelf bijna kapot gaat van dit al maanden en maanden aan één stuk te doen. Echt bizar. Maar goed, ooit zal dat anders gaan, kan mij niet snel genoeg zijn. Maar af en toe, als ik terug denk, dan valt mijn mond bijna open, wat een vreselijke rotte appels je overal hebt. Want in tijden van nood, leer je echt de mensen wel kennen.

En nadat ik zo totaal ben ingestort toen, na mijn moeders begrafenis, dacht ik lange tijd, dat ik nooit meer zou herstellen. Nee, ik word ook nooit meer wie ik was, maar dat is maar goed ook. Want die persoon, die bleef gewoon een jaartje of drie doorwerken, mét een burnout. Ik moet het eigenlijk nog knap vinden ook. Ik kan je wel vertellen dat het een enorme opgave was en dat ik het jaren en jaren erg zwaar heb gehad. En dan zou je zeggen, maar je hebt het nu ook zwaar. Je zoekt weer iets zwaars op. Maar dat is anders. Ik heb het nu even zwaar, na 2 jaar praktisch niets lichamelijks inspannends te hebben kunnen doen, is dit even een omslag ja. Maar let maar op, het zal elke keer weer beter gaan. En bovendien, gaan binnenkort heel snel de kilo’s er ook af.

Want daar ben ik pas ook achter. Ik wilde zo graag die kilo’s kwijt maar dat lukte maar niet. Op geen enkele manier. En vanaf mijn been operatie, waren ze er maar bij blijven komen. Een paar kilo lukte nog wel, maar dan werd het weer zo vreselijk moeilijk. Mijn lijf leek dan te gaan protesteren en ik werd er gewoon beroerd van. En ik kon normaal altijd toch redelijk goed mezelf onder controle houden, nu ging dat voor geen meter. Kim maakt nu hetzelfde mee en die snapte er ook al geen zak van. Ook zij is een stukje zwaarder geworden en geloof me, als er iemand streng voor zichzelf kan zijn, dan is zij het wel. Zo moeder, zo dochter.

En dan gaat zij spitten, waar het aan kan liggen. Want ook zij ervaarde, dat je eigen lijf je behoorlijk tegen werkt. En toen vond ze dat als je een burn-out hebt of de hippe term een bijnieruitputting hebt, maken je bijnieren wisselende cortisol levels aan. Vaak ontstaat er eerst een periode waarin er langdurig en teveel cortisol wordt aangemaakt, gevolgd door een periode waar er juist te weinig cortisol wordt aangemaakt, dat is de echte uitputtingsfase. Maar beide fases halen ons lichaam en onze hormoonhuishouding uit balans. Bij een bijnieruitputting spreken we over de uitputtingsfase. Vaak wordt geadviseerd dat mensen die willen afvallen of insuline resistent zijn om naar 3 maaltijden per dag te gaan. Dit om te voorkomen dat je alvleesklier te vaak en te veel insuline aan moet maken. Dit helpt veel vrouwen om op gewicht te blijven en zich fitter te voelen. En het werkt voor veel mensen. Maar dit is niet geschikt voor iedereen en op elk moment in het leven.

Als  je een burn-out hebt of er tegen aan zit, dan is 3 keer per dag eten vaak niet vol te houden. Je bloedsuikerspiegel vraagt om een hapje tussendoor. En dan mag je er ook echt even aan toegeven.  Maar hoe komt dat dan?  Als je last hebt van langdurige stress, dan regeert cortisol ons leven. Zonder cortisol kunnen we niet leven. Maar een te lange tijd, teveel cortisol aanmaken zorgt vaak voor veel klachten. Het zit zo…. op het moment dat er cortisol ( je stresshormoon dus) wordt aangemaakt, gaat je bloedsuikerspiegel ook stijgen,  dit is een normale reactie, omdat het lichaam energie wil vrijmaken. Dit komt doordat je in een tijdelijke stresssituatie verkeert, waarbij je moet vechten of vluchten (vanuit de evolutie gezien).

Toen ik dat allemaal las, had ik een echte authentieke AHA erlebnis. Bizar zeg, vandaar dat ik zo’n honger bleef hebben, dat het gewoon niet lukte allemaal! Als er langdurig cortisol aangemaakt wordt, omdat je in een chronische stresssituatie zit, houden de bijnieren het op een gegeven moment niet meer vol. En verlagen ze het cortisol level, met als gevolg dat je bloedsuikerspiegel ook daalt. Een te lage bloedsuikerspiegel kan zorgen voor veel vervelende klachten zoals; vermoeidheid, trillerig gevoel, niet kunnen nadenken, humeurig en zelfs flauwvallen. En het maakt dus dat je wilt eten, zodat je bloedsuikerspiegel weer een beetje kan stijgen, om zo het lichaam weer te voorzien van energie. Dat is de reden dat je bij een echte uitputtingsfase (burn-out) vaker de behoefte hebt om wat te eten.

En je mag er dan ook echt even aan toegeven. Maar belangrijk is wel dat je goed en gezond eet. En bij dat laatste ging het dus mis, want daar was ik nou net even te moe voor. En omdat ik alleen ben, at ik vaak verkeerd en te makkelijk. Niemand om me te helpen of het voor me te doen. En ik? Ik was gewoon te moe, en zeker in het begin niet in staat om zelfs maar een boodschapje te halen, laat staan om eten te maken voor mezelf. Daarom lukte er niets, geen enkel dieet of poging daartoe. Mijn lijf wilde gewoon eten, klaar! Eten en slapen, en dat heb ik lange tijd ook zo gedaan. Zelfs stofzuigen ging in etappes, omdat het hele huis me niet lukte in ene keer. En dan moet je me verdorie nu eens zien!

Vandaar dat ik trots ben op wat ik doe en hoe ik het doe. Het is me nu ook wel duidelijk dat ik uit die burnout ben, of in elk geval, uit het diepste gedeelte zeker. Anders had ik nu krom gelegen van de zenuwpijnen en weet ik het meer allemaal wat. Maar het lukt me, ja oké, het is nu extra zwaar maar dat komt ook door de extra kilo’s en het terugkomen vanuit 2 jaar niets doen. Maar omdat ik nu aan de beterende hand ben, zal ik ook weer kunnen lijnen want die schreeuwende honger, waarvan ik niet snapte waar die vandaan kwam, die heb ik nu niet meer. En bij elke kilo die eraf gaat, zal mijn tred lichter worden, net als ikzelf.

En zo zal ik straks helemaal gewend zijn, aan het werk en aan de hele dag staan en lopen en ben ik mooi weer op een goed en gezond gewicht gekomen. Als vanzelf met een klein beetje moeite. Gewoon helemaal goed en exact uitgekiend, het gaat precies zoals het gaan moet. Dat is mij wel duidelijk. En wat anderen ervan vinden, zal me een zorg zijn. Behalve dan die leuke en lieve reacties die ik erop krijg, die waardeer is als geen ander! Bedankt daarvoor! Wil je alles lezen, wat wij erover lazen, of wilt checken dat ik dit ook niet zomaar uit mijn dikke duim zuig, voor de link, klik hier .

Voor mij was het zo ontzettend fijn om daarachter te komen. Nu begrijp ik het pas, het maakte zoveel duidelijk opeens van de afgelopen 2 jaar! Dat had ik graag wat eerder geweten. Nog een jaar, dan is mijn studie bijna voorbij, heb ik een baan en kan ik weer tijd vrij maken om mijn boek af te schrijven. En als dat er is, dan komt er echt een boek over het hebben van een burn-out! Geen overbodige luxe, uit de mond van een ervaringsdeskundige die ook nog eens moeder is van een ervaringsdeskundige! Nu kap ik ermee hoor, morgen weer een blog!