11. aug, 2019

Drie jaar en 74 dagen zonder Sunshine

Ik heb nog zoveel niet verteld, omdat ik opeens heel iets anders uit mijn typende vingers kreeg gerold dan wat de bedoeling was. Zo gaat dat wel eens bij mij en dan laat ik het maar zo. Het zal wel een reden hebben. Toen ik vorige week op de stage was, hadden we het erover dat ik kunstwerkjes maak. En omdat ik de koffiepot wilde hebben, die leeg was, vroegen ze zich af wat ik daar dan in hemelsnaam van maakte. Daarom liet ik ze wat foto’s zien, van de potten die ik al gemaakt had en nog wat andere dingen. De apotheker vond het prachtig en ze vroeg of ik geen dingen neer wilde zetten om de apotheek op te fleuren. Ja hoor, dat vind ik wel wat. Maar dan na Swan Market, waar ik ze ook over vertelde.

Ik had ook gelijk maar gezegd dat ik die vrijdag dan vrij wilde hebben maar dat moest ik tegen die tijd nog maar doorgeven. Die Ineke d’r moeder werkt weer bij de huisartsen daar en die vervangt ook regelmatig de verfraaiingen dus daar moet ik ook nog maar eens een keertje mee babbelen. Het kan nooit kwaad om daar mijn kunst uit te stallen, en zo dat ze het ook kunnen kopen, mochten ze dat willen. Kaartjes erbij, huppakee. Weer meerdere vliegen in ene mep. Dat vond ik wel een leuke verrassing. De grootste verrassing was wel, dat de koffiepot weg was. Ik had die naast mijn tas gezet en de werkster dacht zeker dat ze die lege pot weg moest gooien. En had dat ook gedaan. Pech, potje weg!

De donderdag zat ik dus met een andere apotheker, die ik niet veel zal zien omdat ik bij uitzondering op de donderdag zal staan. Denk ik nu nog, in elk geval. Voorlopig zal ik het niet meer toezeggen, ik heb echt die 2 dagen nodig ertussen. Anders ga ik het niet trekken voorlopig. Puur en alleen om het staan hoor. Ik heb geen enkels meer nu, door het vocht vasthouden en door te weinig te drinken.

Donderdag was, zoals ik al had verteld geloof ik, erg zwaar, omdat ik niet echt uit had kunnen rusten en dan de vrijdag moest ik naar de kapper. Nou, daar ga ik ook niet meer terug. Het zit prima hoor, dat is het niet en ook de kleur is prachtig maar ik hou niet van mensen die recht in mijn gezicht leugens vertellen. En dat is wat ze deed en daarom is ze nu een klant kwijt die toch wel geld in het laatje bracht. Moet je bij mij niet doen, liegen, daar ben ik allergisch voor. Maar je zit er wel de hele dag. Ze laat je ook gerust zitten omdat ze dan een kindje gaat knippen tussendoor. Rot op, ik kan mijn tijd wel beter gebruiken en ik wens niet als een idioot behandeld te worden. En dus zal ik op zoek moeten naar een andere kapper.

Al met al had ik vrijdag dus ook geen rust. Ja, oké, je zit bij de kapper maar toch, het is niet uitrusten. Voor mij niet in elk geval want ik heb sowieso al de schurft aan kappers en kapsalons, sorry. Dat heeft nou eenmaal een reden. Dus voor mijn lol ga ik niet. Opgelucht ben ik altijd, als ik er weer weg kan. Zoef, weg. Vreselijk vind ik het. Maar goed, sinds mijn rode haar uitstapje moest het toch echt even. In elk geval, de vrijdag was ik ook nog lang niet uitgerust. Te veel wat dan door mijn hoofd gaat ook en als je dan ook nog zo bedrogen wordt, of althans, ik trap er niet in hoor, maar dan is je dag ook behoorlijk uitputtend maar dan meer geestelijk. Ik heb wel geleerd, tijdens mijn ziekte, dat ook dat geldt als even zwaar.

Daarom gingen al mijn plannen weer eens de zak in want zaterdag was ik gewoonweg té moe. Ik zou in de vroege ochtend mijn huis schoon maken en daarna even langs mijn nichtje gaan. Om haar het schilderij en de kandelaar te brengen. Maar ik kreeg een berichtje dat de pakketten, die later in de middag zouden komen eerst, nu naar de ochtend waren verplaatst. Aan de andere kant kwam dat weer goed uit want zij moesten ook opeens even weg. Dus zouden we later die dag wel afspreken. Ik hing nog rond gisterochtend maar er kwam gewoon helemaal nergens iets van. Ik had geen puf. Daarom ben ik het er toen maar van gaan nemen en nam ik me voor om het dan allemaal maar naar de zondag te schuiven.

Dan kon ik die zaterdag gewoon als rustdag houden. Ik heb zo’n flauw vermoeden dat dit in de toekomst wel eens vaker zal gebeuren. Maar op zich geeft dat niet, als het maar gebeurt in het weekend. Op een gegeven moment stuurde mijn nicht een appje dat ze weer thuis waren en toen ben ik even naar ze toe gegaan. Ze waren er heel erg blij mee en ze vonden het portret, van hun lieve hond Steffie, ook echt helemaal lijken. Gelukkig maar want dat zien zij natuurlijk het allerbeste. Ik kan wel vinden dat het lijkt op de foto die ik natekende maar dat is niet genoeg, vind ik tenminste, zeker bij portretten. Ik probeer altijd de ziel te vinden en dat is hier wel gelukt. Zo niet, dan had ik het gewoon weggegooid of zo, of gewoon zo verkocht, maar niet als die bepaalde hond maar gewoon een hond. Gelukkig is dat niet nodig, Steffie heeft me een beetje geholpen. Dat had ik zelf ook al wel gezien maar toch, nu weet ik het zeker.

We hebben nog even gezellig zitten babbelen en omdat zij van plan waren om er naar toe te gaan, wist ik dat ik mijn Indonesische maaltje wel op mijn buik kon schrijven. Want waar zij naartoe gingen was één of ander evenement in Delfshaven hier. Jules Deelder zou komen, onze nachtburgemeester en weet ik veel wat er nog meer kwam. Maar goed, dan kon ik daar op zeker ook mijn auto niet kwijt. En mijn fiets is ook gepikt, dus dat ging ook niet. Potverdorie! En zondag? Ja dan is er nog steeds een soort van feest. En maandag, dan is het gesloten daar. En de dinsdag trouwens ook! Nou, dat wordt dan donderdag pas Indisch eten. Zucht. Ik had er juist zo’n trek in. Ik ben maar naar huis gegaan en heb wat anders gegeten. Maar dan is dat nooit zo lekker meer als het had kunnen zijn. Ik moest nodig met mijn voetjes van de vloer. Mijn enkels zie je niet meer. Ik heb van die opgezwollen enkels, dat het niet leuk meer is. Van het lange staan en van de hoge druk in de lucht. Ik weet al lang dat die combi funest is voor mij.

Vandaag heb ik alleen maar gestoft en gezogen en de wc en deels de badkamer gedaan. Ik ben van plan om het woensdag hier van onder tot boven beet te pakken allemaal. Ik had eerlijk gezegd nog niet zo’n puf. Dan doen we het gewoon niet. Stofzuigen moest echt wel. Vlak ervoor snel alle jongens nog geborsteld. Aurora bleef link boven, die is niet zo van het borstelen terwijl zij dat juist wel nodig heeft. Ik word echt gek van het haar hier. Wat ik ook doe, het blijft. Nog voordat ik de stofzuiger heb weggezet, zie ik alweer haartjes. Zucht. Zo vermoeiend! Maar goed, het kan er weer voor heel even tegenaan. Morgen vertel ik wel weer verder! Ik ga lekker koffie zetten en IT kijken… Ik hou niet zo van clowns, in het echt ook  niet… brrr