14. aug, 2019

Drie jaar en 77 dagen zonder Sunshine

Dinsdag 13 augustus 2019. De dag dat mijn kleine broertje gaat trouwen. Niet voor de eerste keer maar ik denk wel dat ik mag zeggen, zeker wel voor de laatste keer. Die eerste keer was niet zo heel goed bevallen dus het is al een wonder te noemen, dat hij toch nog een tweede poging waagt. Ze maken er niet zo’n heisa van hoor. Ze zijn al jaren bij elkaar en San had al lang geaccepteerd, dat hij nooit die sprong meer zou wagen. Daar hebben ze gesprekken genoeg over gehad. Ik vond dat altijd knap van haar want ik wist dat zij het, zeker diep in haar hart, wel erg leuk zou vinden. Maar Ben was heel resoluut, dat zou niet gebeuren. En dat had ze goed in haar oren geknoopt.

Wat ik al zei, knap van haar! Maar ze kent mijn broer ook heel erg goed en ze wist, daar is geen woord tegenin te brengen. Hij zegt nee en dan blijft het ook nee. Nu hebben ze samen een huis gekocht en toen veranderde er wat. Het is niet zo, dat mijn broer zich niet binden durfde of zo. Hij is niet voor niets al zoveel jaar met San samen. Dat doe je niet als je iemand heel vervelend vindt, of om maar iets of iemand te hebben. Nee, San is goed voor hem en dat weet hij ook. Het was alleen dat trouwen, waar hij geen heil in zag. Eens maar nooit meer werd daar zijn motto in.

Het was dan ook de bedoeling dat ze langs de notaris zouden gaan voor een samenlevingscontract, toen ze het huis kochten. Maar ja, dat zijn een hoop centen, die je dan neer moet leggen. En als je het slim aanpakt, dan kost trouwen niet zo heel veel. En als je net je hele hebben en houden in een huis hebt gestopt, is dat wel zo fijn. Maar dat vertelde hij nog even niet tegen San, zo slim was hij ook wel. Toch knap want hij is ook een blonTje. Hij had het zo geregeld, dat hij haar ging vragen toen ze hier voor mijn verjaardag kwamen. Zo liep het ook niet echt in de gaten en waren we toch allemaal bij elkaar. Dat was wel leuk natuurlijk.

Op een gegeven moment zette ik het liedje op van Bruno Mars, ‘Marry you’ en oh die verbazing in haar ogen! Dat was even leuk! Ze ging natuurlijk huilen want echt, dit had ze never nooit niet verwacht! Dus ja, dat was een leuk moment. Daarna mijn zoveelste poging om kilo’s kwijt te raken, wat niet lukte door die cortisol levels van de burnout. Oh wat had ik dat toen ook al graag geweten. Nu heeft het geen zin meer, voor die laatste dag natuurlijk. En dat geeft ook niet. Woensdag ga ik nog één dag lekker eten. Ik moet en zal dat Indonesische restaurantje proberen natuurlijk. En dat ka niet eerder dan woensdag. Oh, hij zal toch niet met vakantie zijn dan? Dan word ik gek ook! Of nou ja ‘word’, nog gekker dan maar.

Enniewee, vandaag is het dan eindelijk zover. In de ochtend naar het stadhuis en dan daarna naar hun nieuwe huis. Ik moet alle cadeaus morgen meeslepen, hopen dat ik niks laat vallen. Er zitten breekbare dingen ook bij. Het weer zal niet meezitten, volgens de voorspellingen. Ik heb wel geëist dat, elke keer als ik mijn hoofd onder de blote hemel moet houden, dat het dan niet regent. Dan weten ze dat vast. Want er zijn plensbuien en stormachtig weer voorspeld. Nou ja, we gaan het nog wel meemaken. Kim en Daan nemen de foto’s en Kim heeft een ontzettend prachtige taart gebakken. Een echte huwelijkstaart waar ze ik weet niet hoe lang aan heeft gewerkt.

Maar ze kan zo lekker bakken, al zou dat ding er niet uitzien, dan is hij nog te lekker. Maar ze is er juist heel goed in, in het decoreren ook. Daarom hebben San en Ben dubbel mazzel, want zo lekker kan je ze echt niet kopen hoor. Nergens! Ik vond het wel lastig, niet wetend wat je aan kan of moet. Punt één omdat die kilo’s er nog niet af zijn. Dat gaat vanaf donderdag gebeuren pas. Kijken of het nu wel lukt, nu de burnout zo goed als weg blijkt te zijn. Maar ook, is het boven de 40 graden of, zoals nu, herfstweer? Dat is ook lastig hoor. Dus ik doe nu gewoon een jurkje aan, met mouwtjes. En ik doe misschien hakken aan, maar die zal ik zo weer uit hebben. Dat weigert die hiel dan gewoon, en dan gaat hij gemeen zeer doen. Ik zal wel schoentjes meenemen ook. Die ik dan waarschijnlijk de rest van de dag aan zal hebben.

Ik moet wel de cits eten gaan geven, die hebben de timerbakjes al nodig voor hun lunch en ik heb er nog geen vier, helaas. Anders had het wel gekund. Dan kijk ik het ook even aan, ben ik te moe, dan blijf ik ook gelijk thuis hoor. Ik moet het niet overdrijven gelijk. Kijk, hele dagen naar de stage, dat is een must. Dat kan niet anders. Maar tussen die twee dagen door, zal ik mijnkrachten moeten sparen. Zo moet ik er toch doorheen komen en ik ga natuurlijk ook steeds sterker worden komend jaar. Dit voelt ook echt als mijn jaar. Met alleen maar leuke dingen, zoals mijn broer en schoonzus die gaan trouwen vandaag. Daarom weet ik ook dat het allemaal wel goed komt. Alleen niet noodzakelijkerwijs op de manier die ik zelf in mijn hoofd had.

Helaas, geen slanke den vandaag, zoals wel de bedoeling was maar aan de andere kant, wel beter genoeg om erbij te kunnen zijn. Dat had vorig jaar niet gelukt! Hier ben ik dan ook heel dankbaar voor. Die kilo’s dat komt nog wel, binnenkort. Ja, oké, ik had het liever anders gezien maar het hoorde bij mijn ziektebeeld en ik ben blij dit nu te weten. Dat ik niet ben veranderd in een slap watje, die zich niet kan beheersen meer. Daar kwam het helemaal niet door. Oh, ook weer zoiets fijns om te weten. Kennis kan eigenlijk heel verlossend werken, besef ik me opeens. Zo voelt het zeker wel. En ik weet nu al, voorkennis, dat het nu wel gaat lukken. Ik ben nu namelijk wel beter, echt beter. Niet gewoon een beetje vooruitgegaan. Dat scheelt alles!

Daarom voor vandaag gewoon nog een dagje eten en dan morgen, precies 2 jaar na mijn moeders overgaan, ga ik eraan beginnen. Het wordt tijd en ik ben, als het goed is, van die rare tegenwerking van de gevolgen van het drie jaar werken met een burn out, en ik zat toen ik instortte een graad erger dus misschien was die tegenwerking nog heftiger, maar ben ik daar dus vanaf. En dan moet het nu kunnen werken weer, net als vroeger. Ja oké, ik ben zoveel jaren ouder maar dan nog. Ik zal het wel zien. Ik heb nog een voorraad en als het goed gaat, dan spreek ik snel weer af met de consulente. Het moet eraf, dat is een ding dat zeker is. En het kan nu weer, ik ben gewoon van al die rare dingen af. Dat vind ik gewoon. Klaar ermee, ik wil weer gewoon mijn leven kunnen leven.

Lekker studeren en lekker stage lopen en straks een leuke baan hierin. Dan is het ook wel weer tijd om er weer een beetje goed uit te zien. En gewoon puur voor mezelf, en voor niemand anders. Toevallig, of nou ja, toeval bestaat niet, had iemand van mijn Facebookvrienden het daarover, dat was een stuk van Edgar Allen Poe, die het heeft over eenzaamheid. Toen ik het las, vond ik dat hij dat woordje ‘eenzaamheid’ beter had kunnen vervangen door ‘alleen zijn’ maar het is in het Nederlands en ik heb het origineel niet en kan het daarom net zo goed aan de vertaler liggen. In elk geval, ik kom nog wel terug met en op dat stuk, maar het liet me er wel even over nadenken.

Ik ben heel erg graag alleen en ik zit echt niet op een partner te wachten. Ik moet er eerder gewoon echt niet aan denken! Oh nee, dank u wel. Zelfs niet latten of zo. Nee, laat mij maar straks voor het gekken kattenvrouwtje doorgaan of zo, ik vind het prima. Ik ken genoeg mensen die nog geen 10 minuten alleen kunnen zijn maar ik heb daar geen last van. Ik vind het heerlijk! Dus het er beter uit willen zien is ook gewoon voor mij, omdat ik me dan prettiger voel en ik moet gewoon goed voor mezelf gaan zorgen. Want daar ontbreekt het nog wel eens aan bij mij.

Eten is een dingetje hier want ik heb zelf mijn lijf verpest en nu heb ik de afgelopen weken alleen maar erg gezond gegeten, grotendeels dan. Ik ben alleen maar aan blijven komen. Dus hoe ik het moet gaan doen straks, na de shakes, zal ook nog wel een opgave worden. Het is nou eenmaal zo en ik zal het ermee moeten doen. Maar misschien als ik het dit keer echt goed aanpak en het precies volgens het boekje ga doen, komt het wel goed. Dat heb ik nog nooit gedaan en misschien kan ik zo een beter eetpatroon vanaf nul gaan opbouwen. Tenminste, daar ga ik vanuit. Komt goed, zo niet, dan toch! Ik hou jullie op de hoogte natuurlijk.

En dan zit iedereen ondertussen wel zo van; waar blijft ze nou, over die bruiloft? Ja, maar ja, ik heb al zoveel geschreven! En dan wordt het toch echt veel en veel te lang hoor. Ja helaas, ik vind dit nu al beetje onregelmatige, toch niet zo heel prettig maar het is niet anders. Maar aan de andere kant, als ik stage had gehad, dan hadden jullie ook geen blog gezien en ik was gisteren toch wel moe. En daarom had ik al een blog klaar staan, want ik had dat wel verwacht.

Alleen had ik zelfs daar geen puf meer voor gisteren. Eens ik hier op de bank zat, in alle stilte, leek het zo over me heen te vallen. Maar geloof me maar, het was écht een hele leuke dag en we hebben echt vreselijk gelachen. Je kan wel zeggen dat die hele bruiloft op het lijf van Ben en San geschreven was. Plek zat bij Ben natuurlijk. In elk geval, dát verslag, over wat er allemaal gebeurde, ja dát komt morgen! Wat een cliffhanger hè!  Maar morgen zijn er ook vast meer foto’s! Maak ik het daar weer goed mee 🤪