15. aug, 2019

Drie jaar en 78 dagen zonder Sunshine

Ik zal maar direct over de bruiloft gaan vertellen want anders krijg ik Karina op mijn nek, denk ik toch. Ik wist dat ze op het verhaal zat te wachten maar, ondanks ik het zo echt niet had gepland, kwam ik er nog niet aan toe. Maar dan kan ik daar toch echt een beetje leedvermaak door krijgen. Vermaak door andermans leed, het is me niet vreemd. Vaak voel ik me er nog schuldig door ook maar ik kan het niet helpen. Sommige dingen zijn echt hilarisch. Zo heb ik me totaal slap gelachen, de eerste keer dat ik ‘homevideo’s’ zag. De Japanners zijn ermee begonnen en ondertussen weten we niet beter maar in de jaren 80 was het echt nieuw. Krampen kreeg ik ervan, zo moest ik lachen en dat heb ik nog steeds zo. Vooral met de filmpjes en soms zelfs bij mijn eigen vriendinnen. Zo gemeen ben ik wel.

Maar goed, de bruiloft. Ja ja, ik ga beginnen hoor! Ik kan niet anders zeggen dan dat alles ging op zijn Ben&San’s. Hoe dat precies is? Tja, hoe leg je zoiets uit? Ongeorganiseerd, rommelig maar met veel humor? Zoiets? Mijn broer en daardoor ook San, die is erop gaan lijken, is gewoon een geval apart en zo zijn ze ondertussen in al die jaren ook precies bij elkaar gaan passen. En zij zijn totaal het tegenovergestelde van Kim en ik. Zij plannen niets, doen alles op het laatste moment, doen gewoon waar ze zin in hebben en hoe ze het willen doen denken ze niet echt over na. En ja, dan gaat er vaak iets mis of niet zoals verwacht maar dan is dat, vaak achteraf, toch wel heel vaak erg grappig. Alleen neuroten zoals Kim en ik, kunnen daar gewoon met hun hersenpan niet bij. Daar zouden wij compleet van flippen. Gelukkig ieder het zijne, al vind ik het echt nog steeds bijzonders dat niet altijd alleen totaal in de soep loopt. Ik zou er niet tegen kunnen maar zij zouden niet tegen mijn manier kunnen. En dat mag! 

Ik had het vreselijk domme plan om vandaag op hakken te gaan. Helemaal op zijn Ben&San’s eigenlijk. Alsof ik opeens vergeten was dat ik na mijn operatie niet meer op hakken kan lopen, mijn enkels erg dik zijn op het moment door het wennen aan hele dagen staan en bovendien ik nog last heb van die hielspoor als ik mijn fitflops niet draag. Ja, erg erg blond, ik kan niet anders zeggen. Hier in huis ging dat prima, en dat was dan ook maar heel even. Zo van, oh ja, het lukt prima, doen. Dom. Maar goed, dat komt verder nog. Ik merkte al dat het een uitdaging zou worden, toen ik met tassen vol cadeaus, Fitflopslippers just in case en een schilderij naar beneden moest. Al dacht ik toen nog dat het kwam doordat ik mijn handen vol had. Jawel, tuurlijk…

Vlak voor ik wegging was er ook weer zoiets raars gebeurd! Ja, die bruiloft komt er echt zo aan! Ik schrok me rot van een enorme klap op de gang. De laatste weken doen de katten steeds iets, waardoor er iets valt en stuk gaat dus ik dacht nu ook zoiets aan de hand te hebben. Maar ik zag ze alle vier hier in de kamer. Oh? Nou ja, ook raar! Ik naar de gang, ik dacht dat het uit het zijkamertje kwam maar voor de voordeur, zag ik fotolijstjes van de muur op de grond liggen. Hoe kan dat nou weer?! De grote lijst waar de laatste foto in zit van Sam, mijn zwarte kat die er vanaf augustus 2015 al niet meer is, lag op de grond. Het meest rare ervan was, dat het lijstje aan gruzelementen lag maar het glas was heel. Heel raar vond ik dat, eigenlijk totaal onmogelijk! Geintje van ma?

In de app hadden we al gestuurd naar elkaar dat het 13 graden was. Natuurlijk, wisten we van te voren al dat we de 13 vaak zouden zien deze dag. Ma moest er ook bij zijn en dat moest ze dan ook even laten weten natuurlijk. En dat was ook zo, we hadden niet anders verwacht. Maar dat is voor ons leuk, jullie willen het hele verhaal horen natuurlijk, daar ga ik mee verder. Het was een beetje rommelig, uiteraard. De vader van San was helemaal uit Frankrijk gekomen, die woont daar. Haar moeder en broer hadden ook een lange reis, uit Friesland. Ze waren er de dag ervoor allemaal al, dat scheelt. Iedereen was druk bezig met haar doen, laatste dingen aantrekken en weet ik het allemaal. Jammer voor mij, geen koffie dus. Ik wist ook niet hoe hun apparaten werkten dus ik had gewoon pech. Maar goed, ook wel begrijpelijk.

Wat ook op zijn Ben&San’s was, was dat ze eigenlijk niet goed hadden uitgezocht, waar ze nou eigenlijk precies moesten zijn. Ik zou daar gek van worden en totaal van instorten maar daar hebben zij dan gewoon geen last van. Ja, ja, gewoon bij het stadhuis hoor, niets bijzonders. Ja, maar waar zit dat dan precies? Dat zien we vanzelf wel… Ja hoor! Eindelijk was iedereen klaar en konden we weg. Ik reed met Ben, San en Benjamin mee, dan de auto van Kim en Daan en ook de ouders en broer van San in één auto. Met de navigatie reden we erheen, naar een van het internet geplukt adres van stadhuis Schiedam. Je mag niet overal zomaar parkeren. We probeerden zo dicht mogelijk in de buurt te komen, in elk geval. Mijn broer liep maar verder en ik liep achter hem aan te sukkelen, op die hakjes. Zucht. Wel scheen de zon geweldig ondanks dat er regen was voorspeld. Dat hadden we in elk geval echt mee. Dat zou in de middag wel even anders worden. De temperatuur was vrij aangenaam, voor mij dan.

Ik riep naar hem, weet je nou waar het is? Ja, daar ergens, hij wees nog een stuk verder. Die hakken zaten echt elke keer vast tussen de stenen, heel irritant. Dan loop je zelf verder en staat je schoen een stukje terug. Vandaar dat ik die schoenen nooit zo vaak aanhad, dat was ik vergeten van die dunne hakkies. Na een hele tijd lopen, komen ze erachter dat ze hier helemaal niet moeten zijn! Mijn hielspoor is aan het gillen, mijn enkel nog dikker omdat ik die kneusde met zo’n hak tussen de stenen actie en ik voel precies waar ze in mijn kuitspier gesneden hebben. Niet echt leuk om dan weer helemaal terug te moeten en zelfs nog verder de andere kant uit te moeten.

Eindelijk kwamen we dan daar waar we moesten zijn. Mijn neefje was me een arm komen geven want ik liep ondertussen dus echt te strompelen. Maar we waren er! Op eentje na, de BFF van mijn broer, Fran. Die zou er ook nog moeten zijn. De oudsten van het stel, mijn tante Jo en ome Cor, die waren wel gelijk naar de juiste locatie gegaan en die zaten al met spanning te wachten waar wij nou waren. Ome Cor is de broer van mijn oma, net zo oud ongeveer als  haar oudste zoon, voor de nieuwsgierigen over wie dat nou zijn. Tante Jo is zijn vrouw voor al langer dan ik leef. Dus nu waren er eigenlijk meer dan er binnen mochten. Wij met zijn allen het stadhuis door op weg naar de kamer 218.

De ambtenaar kwam naar buiten, een vrolijke dame die precies leek te passen bij Ben en San. Kim had ondertussen Fran aan de lijn want aan haar had mijn broer ook het verkeerde adres gegeven. Ja, ja, echt op zijn Ben&San’s. Kim vroeg maar gelijk aan de ambtenaar het juiste adres dus toen kon ze dat gelijk doorgeven aan Fran. Die liep te spacen natuurlijk. De ambtenaar vroeg met hoeveel we waren, want ze zag al wel dat het teveel mensen waren.  Bij zo’n kleinschalige trouwerij, mogen er maar 6 naar binnen. Zegt zij; ‘jullie staan niet stil, zo kan ik niet tellen!’ Antwoordt ome Cor; ‘dan moet je gewoon de benen tellen en delen door 2, net zo makkelijk!’ Ik schiet me toch in de lach, ik stikte er bijna in!

Ome Cor, altijd al de clown van de familie, zegt met een droog gezicht, dat dit echt werkt hoor, ook bij koeien, maar dan moet je door 4 delen. Ik kwam echt niet meer bij. Ondertussen gingen we zo naar binnen. Ook was er nog zitplaats voor tante Jo en ome Cor en er was zelfs nog een plekje voor Fran en Demelza, haar dochtertje, als die op tijd zouden zijn nog. Het ging nu wel erg krap worden daarvoor. Mijn broer vroeg, of hij even mocht gaan kijken. Ja natuurlijk mocht dat, maar wel binnen vijf minuten terug zijn dan. Hij loopt weg om Fran te gaan zoeken en zo eventueel sneller op bestemming te krijgen.

Wij zitten ondertussen allemaal te grappen en te grollen, zo van, die komt niet meer terug hoor. Die neemt gelijk zijn kans waar! San lacht als een boer met kiespijn, ik gebruik dit keer deze officiële versie wel van dit spreekwoord en niet mijn eigen variatie. Benjamin zegt dat hij ook maar even gaat kijken en als die wegloopt zeg ik met een grijns die ik niet weg kan krijgen; ‘nou, ik ga maar heel even kijken waar ze blijven’. Dat zeg ik met zo’n gemeen stemmetje en tante Jo zegt dat ze dan wel bij haar nichtje moet blijven. We liggen allemaal wel dubbel maar ja, het duurt nu wel heel lang. De ambtenaar zegt ook, dat ze hoopt dat haar collega, die haar zou vervangen even, wel blijft zitten tot ze terug is.

Eindelijk komen ze daar aan. Fran gaat eindelijk ook zitten en ze zijn nog op tijd, omdat de bruidegom ook even verdwenen was. Toch gelukt zo. Het wordt echt een toespraak met veel humor en ook door de opmerkingen van ons af en toe. We hebben erg gelachen! Natuurlijk deden ze allebei nog even alsof ze geen ja zouden zeggen maar iedereen die aanwezig was, wist echt wel beter! We hebben echt ontzettend veel plezier gehad, precies zoals het ook hoor bij iets wat een feestelijke gelegenheid is!

Aan het einde zei de ambtenaar, dat ze nog een gedichtje had, als ze dat leuk vonden dat ze dat voor zou lezen. Mijn broer grapte; ‘als je daar nog tijd voor hebt wel’. Ze las het leuke gedichtje op voor ons. Ook heel toepasselijk. Toen ze net klaar was, zegt opeens ome Cor, in de net gevallen stilte; ‘waar blijft dat gedichtje nou?’ Wij weer in een deuk allemaal! Zo werden San en Ben, man en vrouw. Het was echt leuk om erbij te zijn geweest. De rest, volgt denk ik morgen of anders overmorgen… Sorry Karina! Ik doe het niet espresso ūü§™