16. aug, 2019

Drie jaar en 79 dagen zonder Sunshine

Om het verhaal van donderdag nog maar even af te maken, ga ik gewoon gelijk weer verder waar we gebleven waren. Net nadat ze nu officieel meneer en mevrouw Crielaard waren geworden, zo ongeveer. Toen we weer naar buiten kwamen en weer terug naar hun huis zouden gaan, toch? Ik weigerde wel om weer dat pokke eind terug te lopen naar de auto, ik zei, ik zit hier, kom me maar halen. Ik ging niet nog eens die onmogelijke bestrating over, waar mijn hakken zo graag in vast kwamen te zitten. En soms zo, dat ik ze niet meer los kreeg hè, ik stelde me echt niet aan of zo.

Mijn broer had dat ook wel aan mijn gezicht gezien. Maar ja, het was mijn eigen domme beslissing om opeens na dik vier jaar weer op hakken te willen lopen. Had ik nou nog sleehakken gepakt, dat gaat nog wel maar niet die dunne naaldjes, dat doet zeer. Eigen schuld, dikke enkel. Omdat Fran daar bij het stadserf de auto in ging, reed ik met Fran mee. Goed geregeld, hoefde er niemand voor mij terug en kon ik direct weg. Nog steeds scheen het zonnetje alsof het een lieve lust was. Dus die plensbuien hadden ons niet gestoord. Heel apart want er was niets anders dan regen voorspeld.

Wij waren als eerste bij het huis van Ben en San, want de anderen moesten dat hele stuk natuurlijk ook weer terug naar de auto. Maar uiteindelijk kwamen ze er dan ook aan. Het eerste wat ik deed, was die puntje puntje schoenen uitschoppen en mijn Fitflops aan. Alsof je van de hel in de hemel komt. Ik had hun de cadeaus al gegeven, met die van Karina ook gelijk. Ze waren er best wel blij mee, denk ik toch. Maar ja, het waren dan ook erg passende cadeaus. Ze zijn die hele tuin naar de tropen aan het trekken, qua aankleding dan en daar pasten al de cadeaus perfect bij. Al die cadeaus had ik hard aan gewerkt, de afgelopen weken, maar met liefde natuurlijk. Ik hoop dat ze dat ook kunnen voelen maar dat zal vast wel. De grote 3 liter container voor drankjes met fruit of zo met bijpassende glazen vielen erg in de smaak. Ze pasten dan ook precies bij alle dingen die ze al hadden, maar dat wist ik wel.

Ik had zelf bakjes van bamboe gevonden, daar hebben ze ook veel van, van bamboe. Die bakjes had ik beschilderd met hibiscus en grote tropische bladeren. Daar kunnen ze dan in stijl hun hapjes in serveren, of chips indoen of zo. Ook hadden ze een enorme mazzel met Daan en Kim. Beiden zijn echt goeie fotografen en die namen dan ook continu foto’s maar die moeten nog ‘bewerkt’ worden, ik heb er nog niet zoveel in elk geval. Maar een nog grotere mazzel was dat Kim zo van die heerlijke taarten kan bakken.

En ze had een 2 laags bruidstaart voor ze gemaakt. Ze is er wel vier dagen mee bezig geweest, van het bakken van de verschillende lagen, tot het maken van de rozen. En je moet je daar ook nog bij bedenken, dat Kim maar zo’n klein losstaand oventje heeft dat in een heel klein keukentje staat. Ik vind het in elk geval reuze knap, dat ze het met die middelen überhaupt voor elkaar krijgt. Nu was het een pracht taart die ook nog eens heerlijk smaakte. Dat heb je niet altijd, dat weet ik uit ervaring.

We hebben even wat broodjes gegeten, dat kwam goed uit want dat was mijn ontbijt. Dat krijg je ervan als je je zo moet haasten. Ik ben niet zo’n fan van haasten maar het gebeurt mij ook wel eens, dat het niet anders kan. Op een gegeven moment begonnen de mensen wel binnen te druppelen. Ik zat lekker in het overdekte buitenverblijf in de tuin, lekker rustig nog. Opeens hield het op met zachtjes regenen. Jeetje zeg, wat een bui! Ik moest eigenlijk naar het toilet maar echt, de hagelstenen vlogen door de tuin. Ik zat er even vast. Wat een herrie is dat zeg, net zoals die vorige keer dat er zo’n bui was. Na een tijdje ging het weer voorbij en kon ik eindelijk terug naar binnen. Maar voor de rest van de dag hebben we alleen maar prachtig weer gehad. Echt totaal anders dan het voorspeld was. Heel aardig van de weergoden, mijn moeder zal ze wel gewaarschuwd hebben na die bui. Daar zie ik haar zo voor aan. Zijn ze belatafeld om zo te regenen op de bruiloft van haar kind!

Tante Jo en ome Cor kwam ook buiten/binnen zitten, in het half open schuurtje, mét dak. Er was een gezellig aantal mensen en we hebben allemaal echt gezellig zitten babbelen. Het was echt een leuke dag, van begin tot het einde. Voor mij kwam het einde wat eerder dan de meesten die er waren. Ik moest de cits eten geven en ik voelde al dat ik geen puf zou hebben om dan weer terug te gaan. Tante Jo wist niet hoe ze binnendoor kon rijden, dus die zou achter mij aan rijden. Bij het Marconiplein in de buurt, zou ik linksaf naar huis gaan en konden zij rechtdoor het plein oversteken. Dan konden ze zo door de Vierhavenstraat naar huis rijden. Dat is de snelste weg. Op het punt gekomen dat ik links ging en zij rechtdoor, namen we met getoeter en gezwaai afscheid.

Eenmaal thuis gekomen, waren de cits helemaal blij. Het was al ruim na hun etenstijd. Ik ging maar heel snel hun eten klaarmaken. Zelf heb ik eigenlijk niet eens meer gegeten, nu ik erover nadenk. Alleen een stuk Friese koek, die ik mee had gekregen. Ik ben niet zo heel laat gaan slapen, die dinsdag. Ik was moe, het was een lange en enerverende dag geweest. Wel een dag, die ik vorig jaar nooit zo mee had kunnen maken. Dat had ik toen zeker niet gered. Dat is wel iets waar ik heel blij om ben. Zoveel vooruitgang die afgelopen paar maanden. En dat is maar goed ook, anders zou ik het nooit redden met die opleiding en de stage.

Ik zag nog wat herinneringen voorbij komen, de afgelopen paar weken. Die van drie jaar geleden, toen ma net geopereerd was, deden me wel even aan het denken zetten. Want toen maakte ik er al melding van, dat ze steeds zo’n pijn had in haar onderbuik. Ik weet nog, dat we dit toen een paar keer gemeld hadden, bij de chirurgen ook. Dat kwam volgens hen van de robotarmen, die in haar buik hadden gezeten. Die hebben alle belangrijke organen opzij geduwd en dat kon lang beurs blijven. Maar ook weet ik nog dat ma zei tegen mij, heel zachtjes, dat ze wist dat het niet goed was, dat ze dat kon voelen. Dan zei ik nog, wel nee joh ma, alles was schoon toch! Dat gaat nog wel over. Maar het ging niet meer over, dat waren toen die uitzaaiingen al. Ruim een jaar voor ze overging. Want die buikpijn ging niet meer weg.

Terwijl ik dit schrijf, is het exact 2 jaar geleden dat mijn moeder overging, op die 15e augustus van 2017. Mijn broer had in de app gevraagd of ik mee wilde naar Hofwijk maar ik ben niet van de begraafplaatsen. Ja, om op te wandelen, dat vind ik heerlijk, gek genoeg. Zo lekker rustig altijd, zo vredig. Maar om mijn moeder te eren of te herinneren, heb ik dat niet nodig. De resten van haar ‘voertuig’ voor dit leven liggen daar en meer is dat niet. Mijn moeder hoef ik er niet te zoeken. Mijn moeder vind ik hier, in mezelf en om me heen. Als het mooi weer was geweest, had ik misschien nog even mee gegaan, gewoon om even gezellig te babbelen en een stukje te lopen daar. Maar it was raining blowjobsteals.

Daarom ben ik maar thuis gebleven. Ik ben even gaan zitten spitten in wat foto’s en naar wat filmpjes gekeken. Die Daan had gemaakt voor de begrafenis, die komt toch altijd weer eventjes heel heftig binnen. Dus kreeg ik even een ontroostbare huilbui. Ik mis haar dan ook vreselijk en als je haar net een soort van hebt gezien, op die filmpjes allemaal, en gehoord, dan komt dat gemis even hevig binnen. Maar ik zou haar voor geen goud hierheen terug halen hoor! Begrijp me niet verkeerd, want ik weet waar ze is. Ik weet hoe mooi het is. En ik had toen met haar afgesproken, ma, als de boeken kloppen, dan wil ik een teken van je. Want zij twijfelde zelf heel erg, kon dat allemaal wel waar zijn en kon dat allemaal wel zo mooi zijn?

Ik twijfel voor geen millimeter, ik weet het 100% zeker, ik voel het. Maar goed, ja, ze zou me een teken geven, ik zou het vanzelf wel merken dat het van haar kwam. Nou en dat hebben we gemerkt en we merken het nog steeds. Elke dag weer. En ja, de boeken kloppen dus maar dat wist ik al. Dus haar hier terug willen, waar er zoveel pijn en ellende is, dat zou super egoïstisch zijn. Dat zou hetzelfde zijn als je moeder naar een heerlijk vakantie oord zou gaan, alles erop en eraan, alles precies zoals zij het leuk vindt en gelukkig van wordt, en je vraagt haar om terug te komen. Dat zou je toch ook niet doen? Hoe erg je haar ook zou missen?

Dat is het ook niet, maar ik mis haar gewoon. Dat is een klein beetje egoïstisch ja maar helemaal niet erg. Het zegt gewoon hoeveel ik van haar hou. Meer is het niet, dat moet er af en toe uit maar ik ben veel te blij dat ze op zo’n mooie plaats is. Lekker blijven daar! Ik kom zelf wel een keertje naar haar toe en dan staat ze me op te wachten. Met nog een paar hoor, misschien ook wel ouders van een ander leven, want die heb je natuurlijk ook. En daar heb je net zoveel van gehouden maar dat weet je voor nu even niet meer. Dat komt daar wel terug, al dat weten. Nou ik kijk er al reikhalzend naar uit, in elk geval. Dat mag duidelijk zijn.

De woensdag heb ik de boel hier gedaan. En wat boodschapjes gehaald. Ik heb ook mooie lijsten gehaald bij de Xenos, die zijn ook aan de achterkant van glas. Ik had een lijst nodig voor die gevallen foto van Sam. Ik kan er nog steeds niet over uit, dat zo’n kunststof lijst aan gruzelementen ligt, maar het glas nog heel was. Heel raar. Die heb ik ook, een mooie witte lijst, heeft hij nu. En dan heb ik drie van die glazen lijsten. Ik ga eens kijken naar een leuk design, voor die dingen. Een nep glas in lood effect. Misschien moet ik gaan kijken of ze er nog meer hebben zo. Want ik ging voor wat anders en had weinig handen vrij. Ik kijk nog wel even.

De donderdag, de dag dat ik dit schrijf, heb ik echt helemaal niets gedaan. Ja, lekker zitten rommelen op de pc en wat dingen uit zitten printen. En mappen zitten organiseren door er alles in weg te zetten. En schrijven, dat heb ik ook gedaan, zowel die blog van donderdag als deze. Ik weet alleen niet wanneer ik deze plaats, of ik daar vrijdag na de stage nog puf voor heb of niet. En verder heb ik foto’s zitten kijken van ons met mijn moeder en voelde ik heel erg het gemis van haar. Maar veel meer heb ik niet gedaan. Dit was echt mijn relaxdag. Het was een drukke week al vanaf de vorige week. Elke dag iets moeten. Dus donderdag moest ik niets, ik moest alleen niets moeten. En dat heb ik dan ook gedaan.

Ik zou woensdag Indisch gaan halen maar dat heb ik maar niet gedaan. Het gaat nog wel even duren voordat ik weer ‘normaal’ kan eten, daarom dacht ik, laat maar. Stel dat het erg lekker is, dan heb ik daar steeds trek in. Doe maar niet, dat komt ooit nog wel. Ik weet nu dat hij er zit. Dat komt nog wel als ik weer helemaal afgebouwd heb en een goed eetpatroon heb. Indisch eten is gezond, dus dat kan geen kwaad. Maar eerst maar eens weer op een voor mij prettig gewicht komen en ook daar ben ik donderdag mee begonnen. Ik moet alleen echt meer water gaan drinken, iets waar ik moeite mee heb. Vrijdag was het stage en daar vertel ik het volgende blog dan wel weer over hoe het ging. Voor nu stop ik er lekker mee. Volgens mij veel te lang geworden! Nou ja, voor een keertje kan dat vast geen kwaad!