17. aug, 2019

Drie jaar en 80 dagen zonder Sunshine

Niet te geloven eigenlijk hoe snel ik herstel. Ik denk ook dat het daaraan te danken is, dat ik toch redelijk snel uit die zware somatische symptoom stoornis ben gekomen. Omdat dat zo’n lang begrip is om te typen heb ik er steeds maar burn-out van gemaakt maar dat dekte de lading niet. Ik herstel echt mega snel altijd. Ook met diepe wonden of dat soort dingen. Daar sta ik altijd zelf van te kijken. En als ik nu terug kijk, naar hoe ik de vrijdag twee weken geleden thuis kwam, of gisteren, dan is dat al een wereld van verschil. Ik ben er nog niet hoor, hou me ten goede. Het is nog steeds zwaar om de dag door te komen, wat het staan betreft.

Vooral omdat mijn dijbeen rechts, een soort van gevoelloos wordt eerst en dan even later voelt alsof er scherpe messen inzitten. Ik weet niet goed hoe ik dat weg kan krijgen want ik weet ook niet waar het vandaan komt. Maar nu ik ga afvallen, wacht ik het nog heel even af. Zou dat over min twintig kilo ook nog zo zijn? Of is het dan weg? Dat wil ik even afwachten. Anders moet ik er toch mee naar de dokter. Alsof er een zenuw klem zit of zo. Dat gevoelloos worden is al een rot gevoel maar die scherpen messen in je been, dat is echt niet fijn. Als ik hem dan op de kruk leg, naast me, dan gaat het wel. Maar dat kan niet altijd.

Ik heb ook gemerkt dat ik het lopen niet erg vind, het lange staan is niet fijn. Het zijn dingen die je ook zittend kan doen, als ze dat hele gebeuren met die camera op een ‘normaal’ bureau hadden geïnstalleerd. Maar het is op een hoge werkeiland, met allemaal laden en kastjes voor doosjes, zakjes, tasjes, potjes en weet ik veel wat nog meer allemaal. Als ik veel stickers moet plakken, bij een grote bestelling, dan ga ik er wel even bij zitten op de hoge kruk en dat is al fijn. Maar dat gebeurt niet zo vaak.

Het gaat er wel apart aan toe, duidelijke communicatie volop, als het medicijnen betreft maar voor de rest niet zo. De apotheker kwam naar me toe vanmiddag en vroeg wat voor maat ze mijn jasje moet bestellen, het is al bijna september nu en dan gaat de opleiding én de officiële stage beginnen. Hieruit maak ik dus op dat ik mag blijven voor gedurende mijn opleiding. Daar is niet echt over gepraat maar als je mijn werkkleding gaat bestellen, dan neem ik dat wel aan. Ook mag ik een witte broek kopen, en die dan declareren. Met die broeken gaat het vaak mis in de bestelling en bovendien vindt iedereen ze niet fijn zitten. Maar het moet wel een ‘gewone’ witte broek zijn, geen legging, zoals ik tot nu toe daar heb gedragen. Ook goed!

Ik heb deze vrijdag heel veel nieuws bijgeleerd, ze vond het tijd worden voor de volgende stap. Ik ga vanaf dinsdag de receptenorder doen, controleren en neerzetten voor later. Ook moet ik de telefoontjes op gaan nemen. Ze heeft me geleerd hoe ik kan zoeken in het CGM systeem, een systeem dat de meeste apotheken gebruiken. Je hebt CGM én Pharmacam of zoiets. Dat wordt door 90% van alle apotheken gebruikt. Zoals ze me uitlegden hoe Pharmacam werkt, ben ik blij met CGM te mogen werken. Het verschil is, dat CGM gewoon met intypen kan zoeken en het andere systeem moet je allemaal codes voor leren, een soort van MSDOS. Alsof je al niet genoeg te leren hebt. CGM is ook nog even leren hoor, ik moet dinsdag vast weer alles 10 x vragen maar ik kom er wel uit.

Zoals vorige week, gebeurde er ook iets. ‘Ria, je hebt hier 15 in gedaan, maar dat moeten er 5 zijn, wil je dat even herstellen? Het staat op 107’. Ik begin te denken, 107? Wat bedoelt ze nou toch? Ik maak even af wat ik aan het doen ben, anders raak je echt in de war en het luistert allemaal vreselijk nauw. Echt iets voor mij, ik vind dat fijn! Maar wel lastig als je er nieuw in bent. Als ik er uiteindelijk toch niet uitkom, ga ik naar haar toe en zeg haar eerlijk dat ik er niet uit kom met wat ze bedoelt met ‘107’. Ze kijkt me aan alsof ze water ziet branden. ‘Dat is de locatie waar het recept staat wat je aan moet passen. Dat heb je er zelf aan gegeven, dat nummer, daar in de kast’. Opeens valt mijn kwartje met zo’n klap, dat ze het vast gehoord moet hebben. Oooooh! E 07, in de kast. Ze snapt mij pas weer als ik uit leg dat ik dacht ‘107’ want het klinkt exact hetzelfde, 107 E07. Ik had alleen even beter moeten nadenken over dat ze het over de locaties had. Maar goed, niet raar dat ik het verkeerd ‘gehoord’ had toch zeker?

Omdat mijn opleiding nog niet officieel begonnen is, mag ik verder niets dan alleen opzoeken. Ik heb geleerd patiënten te zoeken, medicatie te vinden en te zien hoeveel er voorradig is en nog wat dingen. Extra etiketten printen en de kassa opmaken is me ook uitgelegd. Je gaat daar steeds van 0 tot 100 en daarna moet je het maar gaan proberen. Maar dat werkt wel. Ik mopperde in het begin dat ze dat niet even zo gezegd hadden, ik vind het namelijk niet leuk om fouten te maken. Ik merk alleen wel, dat ik het zo wel sneller leer. Juist ook omdat ik dan de pest op mezelf in krijg dat ik die fout gemaakt heb. Dan zit het beter in je hoofd opeens. Dat had ik nooit zo verwacht maar het werkt echt. Je bent alleen even wat gefrustreerder in het begin maar dat heeft nut.

Ik ben gisteren na de stage, zelfs even langs de Xenos gereden. Ik voelde het wel hoor, in mijn rug bij het lopen. Ik moest er nog een stuk heenlopen namelijk en toen vervloekte ik mijn beslissing even. Maar ze hebben hele glazen bamboe lijsten opeens. En die kan ik dus gebruiken om mijn glas in lood dingen te maken, al kan ik ze denk ik ook ‘normaal’ beschilderen. Eerst die glas in lood maken, want ik heb er al veel in mijn hoofd zitten. Als ik er tijd voor heb natuurlijk. Als ik het goed aanpak, kan ik zelfs 2 losse maken van 1 fotolijst. Maar dat moet ik nog even uitdokteren. Komt goed. Eenmaal thuis snel de cits eten gegeven. Rainbow was helemaal raar aan het doen. Hij stortte zich voor mijn voeten op de grond en wilde alleen maar geaaid worden. Ach schatje, heb jij je mammie zo gemist?

Ik heb even alles zomaar in de keuken gepletterd, wel zachtjes hoor met al dat glas in de tas. Dat ben ik toch maar even op de eettafel uit gaan stallen, voor de zekerheid. Daarna ben ik met een shake op de bank gaan zitten. Zo, eerst even relaxen nu. Dat had ik wel heel even nodig. Het gekke was, dat ik eigenlijk nog wel energie had. Ik stond er zelf van te kijken. Alleen deden mijn rug en voeten erg zeer. Toch heb ik eventjes opgeruimd en in de keuken alles klaar gezet om op te ruimen. Ik heb die lijsten allemaal georganiseerd en weet ik het allemaal, voor ik ging zitten. Het moet niet gekker worden. Twee weken geleden lag ik te huilen van de pijn in mijn lijf en moet je me nu zien. Ik wist het wel. De komende weken gaat dat alleen nog maar meer verbeteren. Daar ben ik heel erg blij om!

Toen ik eindelijk ging zitten, was ik er ook echt aan toe. Alleen de rust zou niet lang duren. Opeens hoor ik er eentje met grof geweld kotsen op de gang. Echt bizar hard klonk dat zeg! Het bleek Rainbow te zijn. Ach het arme ventje! Dan was het weer eventjes weg en kwam hij snel naar mij toe om getroost te worden. Heel eventjes maar want dan rende hij weer weg maar hij kon daar niet van weglopen, daar kwam hij zelf ook wel achter. Ik heb dus een uurtje zo achter hem aangelopen met keukenrol en doekjes. Eindelijk leek het wat af te nemen en ging hij heel voorzichtig in de krapton liggen. Ik twijfelde nog, zou ik hem alleen de sap van een soepje geven? Maar ik dacht dat het misschien toen beter zou zijn om zijn maagje even tot rust te laten komen. Hopelijk is het morgen wat tot rust gekomen en kan hij voorzichtig de licht verteerbare mousse eten, die ze altijd krijgen als ontbijt.

En dat is dan ook gelukt. Hij zit hier voor mijn beeldscherm aandacht te vragen. Ja, hij mist mama heel erg. Dat ze net nog met haar wieltjes van de stoel, door een gisteren niet gespot hoopje kots rijdt, heeft hij totaal geen boodschap aan. Ook niet dat hij gisteren in het balspel heeft gekotst, waar ze nog altijd veel mee spelen. Die moet ik helemaal uit elkaar halen en schoonmaken. Een behoorlijke klus. Jammer voor Skylar, die moet wachten tot ik ermee klaar ben. Bij Rainbow zie je ook de foto’s van de cadeaus van Karina en van mij aan Ben en San. De bovenste 3 zijn van mijn cadeaus, de rest van Karina's cadeaus. Die middelste is een cadeau vóór mij geweest, heerlijke gozert. Foto’s van de trouwerij heb ik nog steeds niet, dus kan ik ze ook niet plaatsen. Dat komt vast nog wel! Geduld is een schone zaak. Iets dat ik heel makkelijk tegen anderen zeg, omdat het niet mijn ongeduld is… Tot de volgende!