18. aug, 2019

Drie jaar en 81 dagen zonder Sunshine

De zaterdag was ik van plan alles te doen maar dat liep toch weer anders. Ik heb, en dat was echt geen excuus, van de week mijn stofzuiger gereinigd. Ook het filter in de grote stofvangbak. En dat was nog vochtig en dan mag je er niet mee stofzuigen, anders komt dat vocht in de motor en daar kunnen zelfs Dysons niet tegen. Ik wilde het ding in de zon leggen maar ja, geen zon. Schiet ook niet op. Als hij morgen nog vochtig is, ga ik hem gewoon föhnen hoor. Ik moet toch echt morgen op zeker stofzuigen! En dan kan ik ook alles gelijk dweilen erna. Daarom heb ik het maar omgedraaid. Vandaag lekker lummelen en morgen de hele boel doen. Ook goed!

Ik ben om één ding erg blij, toen ik vanmorgen wakker werd had ik weer enkels zoals enkels horen te zijn. En dat de dag na een stagedag! Dat heeft verdorie lang geduurd zeg. Twee volle weken. Het zal ook wel schelen, dat ik nu op dieet ben. Dan raak je ook snel extra vocht kwijt en dat is wat er zat, vocht. Ik moet wel meer water drinken want ik merk dat ik mezelf daartoe moet zetten. Mijn lijf is gewoon gewend dorst te hebben. Ik merk er weinig van in elk geval. Dat is niet de bedoeling maar ja, zo is het gelopen. Kwestie van dit proberen om te draaien. Mijn lijf moet weer helemaal in balans komen. Vorig jaar en zelfs tot een paar weken geleden, werkte er helemaal niets.

Nu ik erachter ben gekomen, dat het bij het ziektebeeld hoorde, heb ik weer geloof in mezelf gekregen. Het lag er dus niet aan, dat ik te zwak was geworden of wat voor rare reden ik er dan ook verder voor verzon. Ik moet eens ophouden om zo lelijk tegen mezelf te doen en zo streng te zijn altijd. Helaas zit dat diep in me, veel te diep voor het mooie. Toch, wie weet leer ik het ooit helemaal af. Ik kwam er nu ook achter. Ja, oké, door Kim en niet door mezelf maar ik kwam er toch mooi achter. Nu ben ik net 2 dagen bezig en wat een wereld van verschil met vorig jaar! Ik heb er niet eens last van. Ik moet zeggen, ik vind het heerlijk om niets dan die shakes te mogen. Ik hoef gewoon nergens over na te denken en het kost praktische geen tijd. Heerlijk toch?! Makkelijker kan ik het dit komende jaar niet krijgen. En eenmaal op gewicht, kan ik een normaal eetpatroon op proberen te bouwen.

Ik moet wel even naar die meneer van VanLerenNaarWerken mailen hoor. Hij is vast terug van vakantie, en ik heb ook nog niets van een collega gehoord, zoals hij had gezegd. Ik vind het nu toch wel erg krap gaan worden, om iets te horen over de opleiding. Dat doen ze toch niet in de laatste week zeker? Dat zou ik pas raar vinden. Aan de andere kant, wat weet ik er nou van? Alleen maar dat ik het zo op deze manier vervelend vind. Het UWV moet ik ook mailen, want als het ongunstiger voor mij wordt om een stagevergoeding te ontvangen, dan kan ik het net zo goed zo laten en de stage onbetaald doen. Iets wat ik graag even wil weten. Ik ken dat soort instanties, en daar heb ik geen gunstig beeld van.

De zondag moet ik nu gaan zeggen, ik kan niet meer vandaag of morgen of gisteren hanteren, omdat ik vooruit werk nu. En ik hak dan soms opeens een dag doormidden, omdat een blog bijvoorbeeld al erg lang is, geen idee wanneer dan welk deel geplaatst wordt. Wel in die week maar goed, was het zondag dan vandaag, gisteren of eergisteren? De zondag dus, heb ik de boel gedaan. Echt flink huisgehouden. Ik had op zaterdag dan wel de boel glad gemaakt. Ik kon zo beginnen. Daar heb ik de ochtend mee doorgebracht en toen kon ik lekker iets voor mezelf gaan doen. Dat mailen doe ik maandagochtend allemaal wel. Nog even en dan zit ik de maandagen op school, hoop ik toch! Ik ga er maar vanuit dat het goed komt, net zoals alles altijd goed komt. Zo niet, dan toch.

Ik wil ook nog even terugkomen op mijn blog van zaterdag de 10. Die zaterdag had ik het over het feit, jawel feit, dat er geen dood is. Iemand zei me, dat er nog niemand was terug geweest omdat te vertellen. Maar daar zat ze dus mooi naast want die is er wel degelijk. Zo’n iemand is dus Jozef Rulof. Zo’n hoog medium, dat hij met zijn Meester mee mocht reizen, om zelf te zien wat er allemaal is, achter de kist, zoals hij dat zo mooi zegt. Hij was een trancemedium van de allerhoogste graad, hoger komt er niet meer. Echte zuivere trancemediums, die met een lampje gezocht kunnen worden, terwijl je ze dan nog bijna niet vindt.

Achter de kist dus, of achter de sluier wordt ook wel eens gezegd, en dat is ook een goeie. Of in het hiernamaals, kan ook. Dat hij mee mocht, op die reizen, waarvoor hij wel moest uittreden anders had het niet gekund, had wel een goede reden. Hij zou dan niet gestoord worden, als Meester Zelanus zijn lichaam tijdelijk over zou nemen, om erover te vertellen. Als hij het dan niet met eigen ogen gezien had, dan had die kennis die door hem heen kwam zo, hem kunnen storen en dan had hij uit zijn trance gekomen en daardoor had hij weer terug in zijn lichaam gekomen, te vroeg. En Meester, dit woord wordt bedoeld om aan te geven, dat diegene al heel veel geleerd had, en jou dus alles kan leren, hij is een Meester van het licht, zoals je ook Meesters in de kunst hebt. Ze noemden hem in de boeken dan ook ‘André’, zoals hij in een vorig leven heette. Hem Jozef noemen, lukte in het begin niet, want dan kwam hij uit zijn trance, omdat hij zijn naam ‘hoorde’. Dat is de reden daarvoor trouwens, voor diegenen die dat nog niet wisten.

Zo hadden ze dan nooit die boeken op aarde kunnen brengen. Want totaal anders dan de boeken die onder inspiratie van boven geschreven zijn, waarbij er altijd ook wat eigen gedachten van de schrijver tussen zitten, zijn deze boeken zuiver uit het hiernamaals. In deze boeken zitten geen onwaarheden en geen storingen. Jozef had er eigenlijk niets mee te maken, hij heeft ze niet geschreven. Hij leende alleen zijn lichaam aan één van de Meesters, die dus even in zijn lichaam kwamen om een boek te schrijven. Dat typen ging bovenaards snel, er zijn filmpjes van zelfs. En zo kon het gebeuren, dat hij in een jaar of, wat zal het zijn, tien, zoveel boeken kon schrijven. En als je ze leest, dan begrijp je dat dit geen kattenpis is. En als je zelf schrijft, dan begrijp je pas echt wat een Meesterwerken het zijn.

Ook dit keer hoorde ik, zoals ik wel vaker hoor, maar ik lees die boeken niet, geen behoefte aan. Nee en dat geeft ook echt niet! Ik wil niemand bekeren of drammen dat ze gelezen moeten worden. Dat kán niet eens. Het mooie is, die boeken vinden jou wel, zodra je er aan toe bent. En ja, ik probeer een handje te helpen door het er regelmatig over te hebben. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt toch? Met een hengel, denk ik zelf. Maar goed, het is niet, dat ik wil dat iedereen die ik erover vertel, deze boeken gaat lezen. Dat gaat niet eens. Maar die ene, waarvoor ze op dat moment net bedoeld zijn, ja die heeft er dan baat bij en leest dat stukje niet voor niets.

Als je ze moet vinden, en je leest er bijvoorbeeld hier over, dan ga je ze heus wel zoeken, mocht het je belangstelling wekken. Zo niet, dan is het nog geen tijd ervoor. Ik had er ook al over gehoord in december van 2013. Maar toen dacht ik ‘ja hoor, het zal wel’. Maar een paar maanden later, waren er zoveel dingen gebeurd, dat ik opeens wilde weten hoe die schrijver ook al weer heette, en toen ik die opzocht en zo ook de boeken vond, die je namelijk gratis kan downloaden en lezen, toen begon ik in het eerste boek en kon ik niet meer stoppen. Ik heb bijna twee jaar lang niets anders gedaan dan werken, huishouden, eten, slapen en lezen. Als een dorstende in de woestijn, als een droge spons, zoog ik de kennis op.

En ja, ik zag er online ook minder leuke verhalen over deze boeken, maar ik dacht, dat ga ik dan zelf wel even bepalen en kijken wat ik ervan vind. Is trouwens totaal niets van waar. Alles wat je uit een context haalt, kan je voor zowel mooi als lelijke dingen door laten gaan. Net hoe je het bekijkt. Ik kwam ook dingen tegen, zeker heel in het begin, waarvan ik dacht, ja dag, dat gaat me toch echt te ver hoor. Dat kán gewoon niet. Maar ik kon toch niet stoppen met lezen. En wat blijkt, hoe verder je komt, hoe meer je het dan gaat begrijpen. En later moet je erom lachen, dat je vond dat zoiets niet kon. Het lag niet aan de informatie die ik kreeg maar aan hoe weinig ik nog wist. Pas na een paar maanden begon alles op zijn plek te vallen. De kennis moest een soort van settelen. Maar, als je er rijp voor bent, klaar voor bent, zal niets je weerhouden om verder te lezen. En dan kom je er ook vanzelf achter! Volgende blog meer hierover!