21. aug, 2019

Drie jaar en 84 dagen zonder Sunshine

Gisteren kon ik toch ook weer alleen maar verbeteringen constateren bij het lange staan. Mijn gevoelloze wordende beenverschijnsel trad pas veel later op dan de keren ervoor en was bovendien niet zo heftig. Dat is wel een heel goed teken! En zo lief ook, ik zag dat meisje weer, van die eerste keer en die vroeg hoe de bruiloft van mijn broer was. Zo lief! Goh, ik viel bijna om van verbazing omdat het oprechte belangstelling was. Dat ben ik zo ontzettend niet gewend! Echt erg eigenlijk toch wel maar toch realiteit, helaas. In elk geval, ik heb lekker gewerkt en dat gaat me steeds beter af ook. Ik had echt zoveel gedaan, dat Tessa’s mond open viel. En praktisch geen fouten. Geweldig, ook het feit dat je steeds beter weet wat je nou precies aan het doen bent. Gelukkig zitten er wel 2 dagen tussen om bij te komen.

Ik had die man nog steeds niet gehoord van Vanlerennaarwerken. Niet zo heel blij was ik daarmee. Jeetje zeg, dat is toch niet normaal? Dat je nog steeds niets gehoord hebt als je over anderhalve week al gaat beginnen. Ik had er maar een rotgevoel bij hoor, echt, alsof er iets niet klopte of dat er ergens iets mis aan het gaan was. En ik weet het gewoon, ik voel te veel van te voren altijd. Dus dan maak ik me ook echt ongerust en altijd terecht. Ik zal mezelf zeker geen helderziende voelen maar ik weet gewoon toch wel altijd alles. Heel irritant trouwens hoor en niet iets dat je wilt hebben, geloof mij maar. Vooral bij mensen, als je daar doorheen kijkt, wil je echt liever niet weten allemaal. Helaas, niks aan te doen. Je krijgt het ook niet weg.

Ik maar kijken de hele maandag en gisteren ook af en toe. Niks. Raar vind ik dat toch. Ik ga maar iets ondernemen. Hem mailen als hij toch niet antwoord, dan heeft dat ook geen nut. Ik ging spitten in mijn mappen met mails en ik vond nog diegene waar ik het eerst contact mee had. Ik ging ook zoeken naar contactinformatie van Capabel zelf. Dan bel ik toch rechtstreeks met de bron! Kan ook hoor, lijkt mij. Ik ben dat allemaal klaar aan het zetten en zit nog te dubben, wat ik nou precies ga doen. Die andere persoon bellen? Maar ja, die man moet straks wel die baan met 6 maanden contract voor me vinden want dat is de garantie via hun. Die wil ik niet tegen me in het harnas jagen nu al.

En als ik Capabel zelf bel, is dat dan niet raar? Ik hoef me er niet meer druk om te maken want de telefoon gaat. Hé! Het is Capabel! Ze hebben net vanmiddag net mijn aanmelding binnen maar er is een probleempje. Ja, dat het nu pas is doorgegeven wel ja, dat is al het eerste wat niet klopt. Ze zien dat ik de dinsdagen stage loop maar de aanmeldingen voor de maandag waren te laag, om die dag les te geven. De lessen zijn dus alleen op de dinsdag. Wat?! Ik voel even mijn maag heel raar doen, alsof ik uit een karretje val van de hoge achtbaan of zo. Want ik weet even niet wat ik erop moet zeggen. Ik zeg dat het dan wel een probleem gaat worden voor de apotheek waar ik nu al drie weken stage loop. Die zeiden al bij het eerste gesprek, ik kan je alleen voor de dinsdag en de vrijdag gebruiken als stagiair. Die man had nooit mogen zeggen, laat de apotheker maar kiezen hoor, jij bepaalt zelf of je op maandag of dinsdag naar school gaat. Nee, dat bepaal je dus niet blijkbaar! Eikel!

Bij mijn apotheek, van wie ik nu al een prachtige tas heb gekregen, geven ze hoog op van hun goede begeleiding, echt één op één maar ja, het is maar een ieniemienie apothekie. En dan kan je geen 2 stagiaires op ene dag hebben. De dame begrijpt het en ze vraagt of ik haar dan terug wil bellen als ik weet hoe of wat. Ik vraag of er dan andere mogelijkheden zijn. Jawel, ik kan elke maandag naar Utrecht, daar wordt ook de opleiding gegeven. Nou, nee, dank u wel. Dat gaat me net even ietsje te ver. Ik heb al zo weinig tijd en dan met trein en weet ik veel hoelang dat reizen is. Minstens 1,5 uur met de auto, dus laat staan met het OV. Daar begin ik niet aan. Dan ben ik ’s avonds laat thuis, kan ik gelijk mijn bed in want stage op dinsdag. Nee, dat gaat hem niet worden.

Of ik kan de opleiding uitstellen tot de volgende start, deze november. Maar ook dan is het niet zeker of ze voldoende aanmeldingen hebben voor de maandag. Nou ja, wel of niet op maandag dan, ik kan zolang niet wachten! Niet door mijn uitkering maar ook niet met mijn stage. Zolang mijn opleiding niet officieel begonnen is, mag ik nog niet veel meer doen dan ik nu doe en krijg ik ook geen eigen inlog en dat soort dingen. Wat moet ik hier nu weer mee aan? Ik zeg het met de apotheker te gaan bespreken, want anders zit er niets anders op dan weer naar een stageplaats te zoeken en daar heb ik nou niet echt behoefte aan. Ik kan die adressen waar ik al mocht beginnen wel benaderen maar ja, dat vind ik ook niet zo leuk.

Ja, ik heb het zwaar daar maar dat heeft een reden, dat voelt ook gewoon zo. En ik weet ondertussen wel beter dan niet op mijn gevoel te vertrouwen. Al ga ik nog wel eens de mist in. Ik bel de apotheker maar, kijken wat ze zegt. Ik kan het maar beter direct weten. Zij is er ook niet echt blij mee maar ze wil wel kijken of ze ergens mee kan schuiven of zo. Ze zou graag zien dat ik zou blijven. Dat is op zich dan ook wel weer leuk om te horen. Ze kan ook direct nee zeggen want het is niet de afspraak. Ze vraagt of ze er vrijdag op terug mag komen. Ja natuurlijk, dan kan ik daar wel gelijk Capabel bellen erna.

Even later krijg ik een appje, van haar privé nummer. Het enige wat ze kan doen voor me, is de donderdag erbij doen. Jeetje zeg. Dan wordt die vrijdag echt behoorlijk zwaar. Want zonder dag herstel doet mijn rug nog zeer en mijn voeten ook. Mijn geopereerde been heeft al weken geen enkel meer laten zien, zo opgezwollen is hij. De hielspoor laat zich gelukkig niet echt gelden, mede door de Fitflops maar soepel lopen is nog wel even wat anders. Wat moet ik nou doen? En dan bedenk ik me opeens dat ik het verdomme gewoon ga doen! Het zal helpen met sneller wennen en ik kom er wel doorheen.

Ik voel me heel goed met dit dieet, dat is altijd zo, als je je hier goed aan houdt. Lekker energiek in verhouding met de afgelopen maanden. Ja, dat ik niet opeens soepeltjes 9 uur aan een stuk kan staan, is toch zo gek niet? Ik zou zeggen, probeer het maar eventjes. Dan hoor ik je daarna wel. Nee, geen seconde zitten! Dat mag niet en dat kan niet. Kijken hoe je het eraf brengt, als je je in dezelfde omstandigheden bevind als ik. Maar dat geeft niets. Ik kom er altijd wel, of iedereen me nou neertrapt of niet. Het zal wel goedmaken zijn, anders weet ik het ook niet. Maar ik ben er oersterk van geworden, neem dat maar van mij aan.

Dus weer eens de hele boel omgooien, iets waar ik niet happy van word maar het is nou eenmaal zo. Roeien met de riemen die ik heb dan maar. Voortaan op donderdag en vrijdag stage en op dinsdag naar school. Ik moet dan ook weer constateren, dat het vast wel weer een reden zal hebben. Ik was toch zo blij met die mooie verdeling. Maar misschien vindt de kosmos wel, dat me dat geen baat zal doen. Nee, straks moet ik ook weer 36 uur de baan op. En dan kan je er maar beter aan gewend zijn ondertussen. Daar is dan ook wel wat voor te zeggen eigenlijk. Lang weekend en dinsdag school. Woensdag dan gelijk maar de webinars doen en leren met een beetje huishouden op de vroege morgen. Donderdag en vrijdag naar stage en proberen in de avond nog actief genoeg te zijn om te leren.

Het weekend de boel echt goed doen en leren. Misschien wordt de maandag mijn relaxdag wel of misschien heb ik geen tijd voor een relaxdag. Dat ik té veel moet leren, kan ook. Dat wacht ik nog wel af. Zo, door het op te schrijven heb ik mezelf alweer omgeturnd. Klaar, zo kan het ook. Ik ga Capabel morgen maar even bellen gelijk. Het gaat gewoon door. Maandag de 2e is de introductiedag en de 10e is mijn eerste echte les. Mooi! De rest zien we vanzelf wel. Ik maak me er niet druk meer om. Het was alleen dat ik voelde dat er ergens iets krom zat. Zo erg ben ik nou eenmaal en nu is dat weg en ben ik eigenlijk alleen maar opgelucht. Zwaar? Ja, dat wordt het wel maar ondertussen word ik lichter en lichter. Ook niet verkeerd.

Loop ik net naar de keuken om de cits eten te geven, zie ik die arme grote Skylar liggen. Skylar zijn doos ik kapot. Iets wat ik nooit had verwacht te moeten zeggen! Het is nu echt helemaal een losse bende maar ja, hij blijft er ook echt op liggen alsof het het zachtste mandje ter wereld is. Ook Rainbow en Moonlight heb ik er al op zien liggen. Katten? Het blijven altijd gewoon gekkies! Ik heb vier bewijzen rondlopen met allemaal hun eigen bevestigingen daarvan. Voor mij, alleen maar leuk want ik heb er elke dag wel plezier om! Heerlijke harigheden van me, je moet er toch wel van houden zeker?!