23. aug, 2019

Drie jaar en 86 dagen zonder Sunshine

Ik had al verteld, dat ik zo slecht geslapen had, komt door veel verdriet, doe je niks aan. Soms zijn dingen genoeg geweest. Daarom kwam het dat het allemaal zo achterlijk ging, afgelopen donderdag met die kattenbakken. Maar het was donderdag ook nog eens precies de dag geweest van mijn moeders begrafenis. Toen ik zoveel uren wakker lag, dacht ik op een gegeven moment, dat ik beter even kon kijken hoe laat het was. Als het al bij zessen was, ging ik er lekker uit. Van slapen komt toch niets meer. En ik kijk, is het natuurlijk 13 graden om 5u53. Nou ja! Ja, ze zal heus wel weten hoe en wat ik voel en ze zal heus wel weten, dat ik dat heel eventjes nodig heb. Het had wel weer een flinke huilbui tot gevolg maar goed. Dat is niet anders. En ik deed nog wel meer rare dingen hoor, dan wat ik gisteren vertelde.

Gisteren bleef het namelijk erg mis met mij. Ik had toch zo’n kapotte etensbak gekocht van de week? Die zou ik gaan ruilen bij de Action. De enige reden dat ik eruit moest gisteren. Ik had nog nat haar en dat ziet er niet uit maar het duurt echt de hele dag om te drogen. Dus óf ik kon volgende week pas maar dat is dan te laat, of ik kon deze donderdag. Aangezien ik pakjes in de bus had en de vuilniszak, die veel te zwaar was, ook nog naar beneden moest, ging ik maar gelijk. Ik til de vuilniszak uit de bak en ja hoor, er zit een gat in en een berg mis van schone en vuile korrels vallen over de net gestofzuigde vloer. Ik zucht, doe mijn ogen even dicht en tel tot tien.

Ik loop naar de zijkamer waar ik van die zware tape heb liggen in een klusspullenlaatje en trek er een stuk vanaf. Dat lukt niet dus ik loop ermee naar de kamer, pak een schaar en knip er een stuk af. Hup zak gemaakt. Mij krijgen ze niet gek meer, ik ben al kapot genoeg zo. Ik pak tas en vergeet nog net knip en briefje niet, en ga op pad. Aurora zit met grote ogen op de trap, ze wil volgens mij mee. Dat is al een tijdje zo maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Ze beseft niet, net als Sunshine ooit, dat ze dan niet meer terug kan komen. Dat is de pest nou juist. Ik zeg dat het niet kan en ze blijft me met die grote blauwe ogen aanstaren. Nee meis, dat gaat echt niet, en ik ben weg. Met gevaar voor eigen leven sjouw ik die ontzettend zwaar beladen vuilniszak de trappen af.

Zo, die is weg. Het is warm maar niet té. Ja, als je in de auto zit wel maar dat is gelukkig maar even. Ik merk dat ik niet goed oplet. FOEI! Straks krijg je weer een aanrijding! En dan loopt het vast een stuk minder gunstig met je af. Klaar. Ik dwing mezelf om me te concentreren op het verkeer en het rijden. Ik ben ook enorm voorzichtig met mijn parkeerkaartje en het ding lijkt me te willen pesten. Want nu laat ik hem wel in de auto liggen, wat ik vorige keer al van plan was. Ik moet dan toch naar boven en rij ik een stuk de parkeergarage door, parkeer hem weer en dan ben ik bij de Etos en AH. Ik loop al genoeg nu. Maar eerst hier naar beneden en naar Ranzijn voor soepie voor Rain en dan Action om die bak te ruilen. Eh. Ja, bak vergeten. Pfff hoe bestaat het zeg. En dat moet een normaal in 3 jaar al pittige opleiding gaan doen in 1 jaar. Ja. Heb ik ook ja.

Wat kan een mens de pest op zichzelf in hebben zeg. Wat was ik vandaag bezig! Niet normaal meer. Ik heb heus wel vaker verdriet gehad en nachten niet geslapen dus eh, ik kan dat zeker nu niet gebruiken. Nu ik al zo moe ben van die 2 dagen, die best pittig zijn. En dan straks een jaar lang alleen maar leren, leren en nog eens leren. Ik moet dit uit zien te schakelen allemaal want anders komt het echt niet goed en ik kan niet terug en dat wil ik ook niet! Hoe ik dat ga doen, dat weet ik niet precies maar doen zal ik het. Ik moet nu voor mezelf kiezen en niet steeds anderen voor laten gaan. Makkelijker gezegd dan gedaan, als je mij bent. Maar het zal toch moeten. Komt tijd, komt raad maar volgend jaar heb ik een diploma apothekersassistente op zak.

Ik heb zo’n leuke vacature ook gezien al. Hopelijk zitten ze volgend jaar nog steeds omhoog! Hier bij het Erasmus. En daar kan je dan ook nog alle kanten op. Ze hebben er een poliklinische apotheek en een ziekenhuisapotheek met een speciale back en frontoffice. Frontoffice, dan werk je met de patiënten zelf, zit je ook aan bed en zo. Dat kan op vele afdelingen, ook bij kinderen.  Backoffice heeft met het bereiden te maken, waar ook weer heel veel aan vast zit. Bereidingen dat kan ik bijvoorbeeld bij ‘mijn’ apotheek niet leren. Ze maken wel drankjes en zo, dat heb ik al iemand zien doen maar niet echt medicijnen bereiden. Voor dat stukje stage moet nog een oplossing komen, maar dat zal zichzelf wel wijzen. Maar ik zou er zo willen beginnen, als ik die vacature doorlees. Hopelijk kan ik daar volgend jaar gaan werken of bij zoiets! Dát zou ik pas leuk vinden!

Moet ik nu toch vertrouwen hebben in die man, die de opleiding al bijna verpest heeft, om een baan te vinden nadat ik gediplomeerd ben? Dan gaat hij zeker ook weer me laten solliciteren overal behalve in Rotterdam! Nou, dan zoek ik echt zelf wel hoor, net als met de stage die voor me geregeld zou worden. Die heb ik in principe zelf geregeld. Het is alleen dat ik ze nodig heb door die baangarantie, want alleen daardoor vergoedt het UWV zo’n dure opleiding. Nou, dan mogen ze best iets harder lopen, bijna 10.000 euro in hun zak. Daar zal heus nog wel wat tussen zitten, neem ik aan. Kom nou, als je wat doet, doe het dan gewoon goed. Niet iedereen is hetzelfde, dat blijkt maar weer.

Verder heb ik goed nieuws! Ollie en Gigi, de olifant en giraf, verhuizen naar de United States of America. Een Amerikaanse Rulof-lezer, die in mijn eigen Rulof groep zit, is ook fan van mijn werk. Hij vond ze zo prachtig, dat hij ze wilde kopen. In eerste instantie alleen de olifant maar nu toch ook de giraffe erbij. Hij vindt ze zo prachtig bij elkaar passen en dat doen ze natuurlijk ook. Hij gaat ze bewaren als kerstcadeau voor zijn zoon. Die zoon is in Afrika geweest en is gek op olifanten. Hij is gek op alles van Afrika, daarom nam zijn vader uiteindelijk de giraffe er ook bij. Nou is dat even leuk! Ik heb hem het hele verhaal verteld. Over hoe ik ze in België van zo’n Nigeriaan had gekocht, toen ik mijn café nog had. Dat ze van leer zijn en met mij mee naar Nederland zijn verhuisd. En dat ik pas geleden had besloten ze te bewerken en dan weg te doen.

Hij vindt het een schitterend verhaal om erbij te vertellen en nu is hij helemaal happy met zijn mooi cadeau. Ik moet nog horen waar ik ze heen moet sturen maar de communicatie gaat langzaam. Door het tijdverschil maar ook omdat de goede man arts is en het erg druk heeft op het moment. Dat komt wel goed. Ze zullen ruim voor de kerst in de States zijn, neem ik aan. Dan heb ik mooi nog even de tijd om een leuk cadeautje voor de koper en zijn vrouw te maken. Dat vind ik leuk! En Gigi en Ollie? Die komen in een goed thuis, waar ze bewonderd en geliefd zullen worden. Mooier kan ik het niet wensen voor mijn kunstwerken! Hier ben ik echt blij om! En oh, wat heb ik dat nodig, een klein beetje moois. Gelukkig dat Karina het weekend ook even wat mooier laat worden door te komen. Nu even rusten, dan ga ik haar morgenochtend vroeg halen op het CS. Leuk!!!

De donderdagmiddag, toen ik zo zat te klooien, heb ik toch nog wel iets tot een goed einde gebracht. Ik had al een paar dagen mijn ene zender gemist. Ook wel raar, ik betaal deze maand nog wel het volle pond maar ze sluiten wel alvast die zenders af. Eigenlijk klopt dat niet maar goed, laat maar. Je kan wel aan de gang blijven en volgens mij rekenen ze daar ook op. Dat het teveel gedoe is om het recht te trekken. Dat begint al met als je belt naar 1200. Dat kan alleen maar met een vaste telefoon en alleen al om die reden heb ik nog mijn telefoon staan. Maar dan. Je krijgt een menu waar de apen geen bananen van lusten. Echt vreselijk en vreselijk lang!

Eer je eindelijk een medewerker hebt, duurt echt heel lang. En dan moet je ook maar wat intoetsen want waar ik voor belde, mijn tegoed in te zetten, daar hebben ze geen nummertje voor. Dus dan doe je maar wat en als je dan eindelijk iemand aan de lijn hebt, dan leg je dat maar uit. Nee, daar bel ik niet voor maar ik werd gek van dat hele menu. De wat ervarener medewerker zegt dan dat ze dat begrijpen. Ja, die zullen dat wel vaker horen. Ik kreeg een moeilijk Nederlands sprekende dame aan de lijn. Nee, daar heb ik geen bezwaar tegen, ik kom zelf uit een callcenter wereld, als we er maar uitkomen. En dat kwamen we. Ze zou het tegoed van 3 maanden in gaan zetten. Klaar, geregeld. Dan kan ik eind november beslissen, of ik ze er nou wel of niet bij neem. Het is toch weer 12 euro per maand. En zoveel ruimte heb ik niet want ik kom ruimte tekort.

Vandaar dat ik met van alles aan het onderhandelen ben geweest. Zo scheelt het me toch zo rond de 100 euro per maand. Kom ik nog tekort hoor maar goed, toch niet zo heel veel meer als eerst. Dat vind ik knap van mij. Even later zie ik een mail verschijnen. Dat ze mijn tegoed voor 1 maand heeft aangezet. Hè? Neehee, voor 3 maanden. Ik weer bellen en ik kies nu gelijk de 4 en de 5, dat moet ik eigenlijk opschrijven voor de volgende keer. Ik heb, ondanks de in het vorig gesprek gemelde drukte, snel een medewerker te pakken. Ik vertel het probleem en 2 seconden later is de klus geklaard. Kijk, dat vind ik nou fijn. Even later weer een mail, ja hoor, voor 3 maanden nu. Dat is anders toch 24 euro die ze me door de neus geboord had en nog niet eens het geld maar wel die zenders. Maar dat heb ik goed geroggeld. Komt heus nog goed hoor, met mij. Ooit.