24. aug, 2019

Drie jaar en 87 dagen zonder Sunshine

Toen ik vrijdag weer zo moe wakker werd, hield ik mijn hart al vast. Wat ik doe is misschien nog niet zo veel als het gaat worden maar het is wel heel verantwoordelijk werk al. En je moet je continue kunnen concentreren. Ik vind het nu best lastig als ik een recept aan het bij elkaar zoeken ben, en de telefoon moet beantwoorden en dan ook weer dingen op moet zoeken in het systeem waar ik nog niet helemaal uit ben. Ze zeggen 1 x iets en dan moet je het weten maar met computersystemen vind ik dat niet zo handig. En daardoor ging ik vandaag ook even een paar keer de mist in. Aangezien je stress en verdriet niet uit kunt zetten met een knopje, zie ik tegen de komende weken op. Hopelijk kan ik er iets mee? Anders wordt het gewoon lastig om door die stage en studie heen te komen. Iets wat ik vreselijk zou vinden. Meer dan mijn uiterste best doen kan ik helaas niet. Anders zou ik dat nog doen ook!

Ik heb in elk geval 3 hele grove fouten gemaakt vrijdag, en daar word ik zelf het minst vrolijk van. Vooral toen ik een meneer heel Vlaardingen door heb laten rijden, omdat ik dacht te hebben gezien dat we die medicatie binnen hadden. Maar dat had ik dus verkeerd gezien. Ja, ik heb na 1 x snel mee kijken echt nog niet goed door waar nou precies wat staat, al ben ik best al heel ver, vind ik zelf toch. Je kan mij niet wijsmaken dat een ander dan gelijk het hele systeem doorheeft. Die man was echt pis en pis link! Niet gek, ik heb ook nog mijn excuses aangeboden, dat ik net 5 dienstjes achter de rug had en nog brandnieuw ben in deze business, had hij vast geen boodschap aan. Ja, logisch ook, maar toch. Het was de minst erge fout die ik maakte.

Mijn begeleider stuurde een mail, met daarin; u krijgt van de week een afspraak met Capabel. Ja duh! Daar heb ik zelf voor gezorgd hoor. Ik moet hem nog antwoorden met het hele verhaal, dat hij het dan volgende persoon maar anders aanpakt. Ik zal het zo aardig mogelijk vertellen want ik ben er ontzettend achter dat mensen niet tegen de waarheid kunnen. Dat je beter kunt liegen en slijmen dan zeggen hoe het echt is. Nou, sorry, dat zal ik nooit begrijpen, geef mij maar de waarheid en zoals het is. Ik durf wel naar mezelf te kijken hoor, ook al zie ik dan ook nog een hoop verkeerd. Daar leer je juist van. Maar goed, that’s me.

Hij moet me nog aan een baan helpen en verder heb ik er niets mee te maken. Dan laat ik het maar zo, kan mij het schelen. Toch zeg ik het maar dan zodat hij het nog aardig vindt ook. Verder zoekt hij het maar uit en zoekt hij maar een hele goeie baan, straks na mijn diploma, wel in Rotterdam zal ik hem nog wel ergens tijdens komend jaar doorgeven. Dat komt vanzelf wel, want ik laat me niet zomaar wat aansmeren natuurlijk. Hij gaat mooi zijn best doen, hij heeft nog wat goed te maken aan me. Maar ik moet echt wat met dat concentratieverlies doen, omdat ik anders geen diploma zal halen en dan ook geen baan nodig zal hebben. Hoe weet ik nog niet, maar het gaat me lukken! Neem dat maar van mij aan, ik ben een koppige.

Vanmorgen was het ook weer erg grappig. Karina was natuurlijk onderweg hier naartoe en ze had wat vertraging onderweg. Een trein was er ergens uitgevallen of zoiets. In plaats van om 10 uur, zou ze er rond 10u30 zijn. Nou ja, niet zo heel erg natuurlijk. Had ik iets meer ruimte. Ik was namelijk om een uur of vier al wakker en precies om 5u53 keek ik op mijn telefoon. Nou, alweer die tijd? Dan ga ik er maar gelijk uit. De katten al blij, lekker vroeg ontbijten en zo. Jammer joh! Het leek wel alsof ik peper in mijn reet had. Ik ging eerst naar het toilet en dat ben ik dan ook maar gelijk gaan poetsen. De was opgeruimd en weggevouwen van gisteren. Die van gisteren in de droger. Hoppa!

Daarna de badkamer ook maar helemaal opgeruimd, ook de bakken van de cits gedaan gelijk. Toen ben ik naar de keuken gegaan en zag dat ik mijn waterkoker moest ontkalken en heb ik gelijk de keukenkastjes en de ijskast maar schoongemaakt. Ja, aan de buitenkant alleen hoor, dat vond ik wel genoeg. Toen ben ik gaan stofzuigen, ik dacht dat ik dat maar ff snel zou doen. Alleen toen ik eenmaal bezig was, leek ik niet te stoppen! Nou ja! Ook goed, dan maar flink in het zweet werken. Kan mij het schelen. Ik was voor negenen al klaar met dat alles. Zo hee, dat is lekker! Dat moet ik vaker doen. Lekker is dat weer, zo te kunnen rauzen. Dat heb ik heel lang niet meer gekund.

Af en toe hoorde ik Karina op de app en ik moest alleen mijn haar nog even doen. Daarna ging ik even op de bank zitten, even uitpuffen. Zo, lekker onderuit. Dat mocht wel even. Ik kijk op de klok, goh, nog een uur. Of is dat wel zo? Is het nou half elf??? Ik ga staan en pak mijn telefoon om bevestigd te zien, wat ik met eigen ogen zie maar niet wil geloven, van de analoge klok. Jaaaaa DOOS! Het is al half elf, ze staat er vast al! Als een pijl uit de boog schiet ik weg. Ik app haar snel dat ik NU vertrek en zit de hele weg naar het station toe te grijnzen om hoe dat allemaal ging.  Ach ja, het had erger gekund! Gelukkig is het prachtig weer en nog net niet te warm.

En daar staat ze hoor, bij de kiss & ride. Ik vertel haar het verhaal nadat we elkaar begroet hadden, zodat ze begrijpt waarom ik zo in de lach schoot. Echt iets voor mij hoor, maar het moet nu toch echt niet gekker worden. We gaan lekker even Delfshaven in, waar we op een terrasje koffie nemen. Even heerlijk relax. Voor mij een cappuccino en voor haar een macchiato. Lekker even bijgekletst alvast. Nog lang niet genoeg natuurlijk maar goed, je moet toch ergens beginnen. Dan rijden we daarna naar mijn huis waar de cits ook zienderogen blij zijn om haar te zien. Moonlight zit om zijn borstel te bedelen, het is dat hij het niet kan zeggen hoor, anders zou hij ‘borstelen’ het vaakst eruit gooien.

Het leuke is, dat de erg schuwe Moonlight ondertussen aan haar gewend is en ze mag hem zelfs borstelen. Ach ja, die borstel, die wil wat. Maar geloof me maar dat echt niet iedereen dat bij hem zou mogen doen. Karina wel. De eerste keer dat zij kwam logeren hebben zowel Moonlight als Aurora zich niet laten zien. Nu is Moonlight zoals hij altijd is, ook als zij er is. Aurora is een ander verhaal maar toch, ze laat zich zien en ik weet zeker, dat ze vanavond gezellig op de bank erbij zal komen. Dus dat gaat ook steeds beter.

In de middag, nadat Rainbow en Skylar hun soepie hadden gekregen, zijn we even naar de winkel gelopen voor wat boodschappen. Jeetje zeg, wat is het warm! Niet te doen. Ik liet Karina de bloemkool rijst en broccoli rijst zien, dat kende ze nog helemaal niet. Ja, daar zijn we hier tegenwoordig goed in thuis en dat is wel zo makkelijk voor mij nu. Ik heb lekker de kip opstaan, met verse tomatensaus en gegrilde Italiaanse groenten. We gaan zo lekker eten. Ik mag geen koolhydraten dus we nemen pasta van courgette erbij. Lekker hoor. Fruit voor Karina en brood en kaas. Ze moet alles wel meenemen maandag, anders kom ik misschien in de verleiding al merk ik nu al, nee, die knop is om.

Heel anders dan vorig jaar, toen dat niet lukte omdat ik toen nog middenin die burn out zat. Ik had graag toen geweten wat ik nu weet, dan had ik mezelf niet zo’n loser gevoeld. Want oh hoe makkelijk vind ik het nu en toen was het niet vol te houden. Gelukkig weet ik nu dat ik daar niet echt iets aan kon doen en het verschil met nu is inderdaad heel groot. Vorig jaar had ik zo’n logeerpartijtje gelijk aangepakt om toch maar gewoon te eten. Nu eet ik echt alleen wat ik mag, en na maandag worden het voorlopig weer alleen shakes. En dat lukt makkelijk zat. Eind oktober komt ze nog eens en dan zien we wel hoe we het dan doen. Niet zo heel erg anders denk ik, want dan ben ik er ook nog niet. Maar lukken gaat het me, allemaal! Hoe dan ook!