26. aug, 2019

Drie jaar en 89 dagen zonder Sunshine

Gisteravond zijn Karina en ik nog lekker even naar het strand gereden. We gingen naar een strand waar ik zelf ook nog nooit geweest was. Nog geen half uurtje hier vandaan en met een grote parking er vlak voor. Ja, oké, je moet dan nog even een flinke hoge trap op en een flink stuk met 2 heuvels over, dan nog een flink stuk moeilijk lopend zand maar dan ben je ook aan het water. Op zich, vergeleken met Scheveningen en Hoek van Holland, goed te doen. Iedereen gaat daar heen en hier viel het op zich nog mee. We stonden op een plekje het dichtst bij het strand gelijk, met de auto. Dat was al fijn. Nu nog even een stukje lopen en dan konden we heerlijk even met onze voetjes in het water.

Je voelde gelijk al de heerlijke zeewind, net ietsje frisser dan je in de stad zou hebben gehad. Zalig! Ik zag een kraantje ergens bij een bankje, waar je lekker je voeten kon spoelen op de terug weg. Twee hele grote strandtenten, eentje op hoge palen. Het zag er mooi uit ook. Ja, ik denk wel dat dit voor herhaling vatbaar is. Misschien durf ik zelfs een keer alleen. We wilden natuurlijk naar de zonsondergang kijken, die zou om 20u46 zijn deze dag. Wat dan wel betekent, dat ik in het donker terug moest rijden. Ik hoopte dat het niet direct echt donker zou zijn, want ik ben zo nachtblind als de P. Ik heb gelukkig wel zo’n nachtbril maar dat helpt niet echt heel veel. Wel iets en alleen al daarvoor ben ik dankbaar. Vooral op bekende wegen is het dan nog redelijk goed te doen voor mij. Nou ja, even afwachten dan maar.

We liepen op ons gemakje over het warme zand naar het water toe. Ik moet zeggen, de temperatuur was echt perfect! Niet te warm, niet te koud, geen wind echt, precies goed allemaal. Oh wat was het water lekker! Ik had er eigenlijk zo in willen duiken maar ja, dan had ik maar een badpak aan moeten doen of zo. Ik had geen trek om kletsnat en onder het zand terug te rijden, anders had ik het best gedurfd hoor. Ik vind niets fijner dan zwemmen in de zee maar dat is alweer een aantal jaren geleden dat ik dat gedaan heb. Het was een prachtig mooie zon die we langzaam zagen zakken. Met van die peddelaars die in de verte op hun board langs gleden. Ook een helikopter zagen we en nog meer vliegende dingen. We hebben lopen zingen dat we de zon hebben zien zakken in de zee en Karina had daar zelfs een dansje bij. Ja, erg gelachen!

Ik had alleen in het begin van het zand een beetje last van mijn onderrug en dat was eigenlijk zo weg. Ik zeg, vooruitgang! Na een tijdje lopen en foto’s nemen, gingen we een stukje het zand op om eventjes te gaan zitten en kijken naar het laatste stukje. Als ik inzoomde op de zon, kreeg ik prachtige flairs van de zon. Ik ben zo blij met de camera van mijn nieuwe Samsung. De vorige was ook al zo goed maar deze is nog beter! Toen we bijna bij het heuveltje waren waar we wilden zitten, zagen we iets heel aparts. Ik zeg tegen Karina; hier rust Klukkluk, de indiaan. Zij schoot in de lach want op een bergje met zand, stak er een veer uit. Dus het was óf een crime scene, óf een Indian burrial ground. Hebben wij weer! Hij staat op de foto. Zo ook het broekje dat ik er vond, wie oh wie is er in zijn blote kont naar huis gegaan?

We zaten nog na te grappen toen er een orb met ons kwam spelen. Het bolletje licht danste steeds in de lens als ik foto’s wilde nemen maar met het blote oog was het niet te zien. Nu heb ik dat bijna altijd, zeker als ik hier in huis film of foto’s maak. Karina had het zelfde orbje in de lens en die vond het ook erg grappig. Soms was het, met een soort spurt, opeens weg. Dan kwam het weer eventjes terug. Na een tijdje was het opeens helemaal weg. Toen de zon al praktisch weg was, zijn we weer richting auto en naar huis gegaan. In het donker naar huis rijden viel op zich wel mee. Maar dat is ook  meer omdat er dan iemand naast je zit. Karina had me op de heenweg ook al gered van verkeerd afslaan. Ik moet echt beter naar die map leren kijken hoor maar ja, dat is ook zo lastig als je aan het rijden bent!

Op de terugweg, viel de telefoon weer steeds schuin weg met houder en al. Daar moet iets onder of zo, maar wat. Op dat moment heb je eigenlijk niets bij je daarvoor. Dingen als opgevouwen tasjes en zo werkten niet echt. Karina is echt een halve zool, die doet opeens haar echte halve (steun) zool ertussen steken en verrek, ja dat is langer worden, het hielp nog ook! Nu moet ik een hard kaartje of zoiets zien te vinden, groot genoeg, niet te klein en hard genoeg. Prettige wedstrijd. Ik mocht die halve zool niet houden van haar. Jammer hoor! We waren zo weer thuis, ene rechte weg. Op de heenweg hadden we een andere weg genomen omdat hij files aangaf maar dat gaf hij nu ook weer aan. En geen file gezien.

Thuis zaten er al vier bontjasjes met beschuldigende blikken te wachten. Ja, ik krijg vast straf want ik ben ruim na snoepietijd thuis. Oh oh, wat ben ik stout! Natuurlijk ging ik als eerste de cits hun snoepmomentje bezorgen. Karina warmde nog wat pasta op en verder namen we wat snacks in de vorm van komkommer en tomaatjes en snoeppaprikaatjes. We hebben een film opgezet waarvan ik betwijfel of één van ons ook maar het einde heeft gezien. Ik ben het licht maar uit gaan doen, het was warm genoeg maar Karina lag al onder een plaid. Dan maar lekker laten liggen zo en ik ben ook gaan slapen.

Vanmorgen heeft ze me nog even geholpen met mijn portfolio van kunstwerkjes op orde te krijgen. Ik ging gelijk maar even bellen naar Capabel, hoe het nou allemaal precies zit en wat ik met die mail moet die ik binnen had gekregen opeens. Nou echt hoor, het staat nog helemaal niet vast dat ik die opleiding mag doen. Ik heb Karina als getuige want ik had de gsm op speaker gezet. Ik krijg z.s.m. een uitnodiging om een toelatingstest te komen doen. Ik moet dan ook legitimatie, mijn diploma’s en certificaten en mijn CV meenemen. Kom ik door de test, het kan zijn dat dit donderdag is maar daar krijg ik nog een mail voor, dan mag ik in september ook beginnen.

Hij heeft er niet bij gezegd wat, als ik het niet haal maar ik ga ervan uit dat ik dat gewoon kan halen. Dat moet bijna wel. Het is meer dat je dan zenuwachtig bent en ik kan wel eens opeens dichtklappen dus tja, nog even afwachten dan maar. Al weet ik niet wat ik dan zou moeten hoor, eerlijk gezegd. Als, dus ALS ik erdoor kom, haal ik misschien net de introductiedag van maandag niet meer want mijn inschrijving was wel erg laat, 21 augustus pas. Ja, dat had die beste man dan ook voor zijn vakantie moeten doen, niet erna! Daar zit hem nou net de kneep en daar kan ik nou niets meer mee.

Maar goed, er komen meer introductie momenten, dus zal ik wel naar één van die kunnen, en dan kan ik alsnog op 10 september beginnen. Het wordt daarom nog spannend deze week. Nog een mazzel dat ik deze week nog op dinsdag en vrijdag ga, ik zal vragen om die eerste week van september dit ook nog te mogen. Ik laat het maar weer over me heen komen. Ik heb heerlijk bij kunnen tanken en ik ben Karina heel dankbaar voor de lange reis die ze voor mij over heeft. Nu kan ik echt zeggen dat ik er weer even een beetje tegenaan kan en dat is goud waard, net als zij! Dank je wel Karina, voor je lieve gebaar en je welgemeende hulp altijd. Door jou weet ik dan weer dat ik toch wel iets goed gedaan moet hebben om dat verdiend te hebben!