31. aug, 2019

Drie jaar en 94 dagen zonder Sunshine

Poe, maandag introductie dag! Ik heb een ontzettend lange mail gekregen, donderdagavond rond achten, van Capabel. Goh, die zijn laat aan het werk daar! Allemaal info maar maandag hoor ik de rest, hoop ik toch. R. van de apotheek, vertelde er al veel over gisteren. Niet allemaal even gunstig maar ik denk niet dat ik veel waarde aan haar woorden moet hechten. Ze wilde me met van alles bang of onzeker maken, ook met dit, denk ik zo. Waarom heb ik dat toch altijd? Oh wat is dat vervelend op deze leeftijd eigenlijk.

Ik heb het altijd al gehad hoor, dat weten hoe iemand is van binnen. Alleen nog nooit zo duidelijk als de laatste jaren. Vroeger wilde ik het niet zien, want het is lastig. Zeker met vrienden maken en dat soort dingen. Vroeger kon ik ook niet aardig doen, tegen mensen die ik niet moest. Dat heb ik in de loop der jaren wel geleerd gelukkig. In elk geval om ze niet meer in het harnas te jagen. Mensen kunnen er niet goed tegen als je met de waarheid komt. Dat is een gegeven en ik ben zo’n iemand, die zegt wat ze vindt, dus ik weet dat uit ondervinding.

Maar meisjes zoals R, die zie ik in volle naaktheid, van karakter dan hè, niet letterlijk gelukkig, voor me staan. Ik kijk er dwars doorheen en doorzie haar bedoelingen. Die krijgt mij echt niet gek of onzeker meer, wat wel haar bedoeling was. Net als dat andere meisje die zichzelf zo ontzettend snel vindt. Oké, ze ís snel, maar dat hoef je toch niet elke keer te herhalen, tegen iemand die net begonnen is en alles nog moet leren? Wacht maar, als ik het net zolang doe als jij, ik werk je er zo uit hoor! Zou ze het daarom steeds zeggen? 

En bij dit soort dingen, komt dan dat zelfvertrouwen wel van pas. Ik weet van mezelf heus wel, wat ik wel en niet kan. Maar zo helemaal weer nieuw, alsof je 20 bent in plaats van 57, dat is best wel even eng. Dat is niet niks hoor, zo je hele leven omgooien en in alle onzekerheid een studie gaan volgen. Een pittige studie, die je dan ook nog eens in 1 jaar moet doen in plaats van 3. Geloof me, dan piep je hem echt wel een beetje, hoe groot je zelfvertrouwen dan ook mag zijn. Van binnen blijft dat bange kleine meisje met de blonde krulletjes toch steeds af en toe haar kleine koppie opsteken. Het geeft niet hoor, maar je moet er wel op blijven letten.

Er zijn zoveel mensen, die van het ongeluk van een ander gelukkig worden. Dat zijn van die parasieten. Of die, door een ander onderuit te halen, zichzelf groter voelen. Maar dat komt omdat ze de werkelijkheid niet zien. Als ze dat zouden zien, dan zouden ze schrikken. Want dan zouden ze zien, dat ze zichzelf juist kleiner hebben gemaakt, door zo tegen anderen te doen. Dat het ze juist minder maakt, in plaats van meer. Ze gaan voor dat korte termijn gevoel, iemand kleineren of er gemeen over roddelen, want dan groeien ze. Nee joh, je krimpt juist!

Als je dan zo tegen de 60 loopt, en je komt in een omgeving met allemaal jongelui, dan zie je pas echt het verschil, en dan bedoel ik niet in rimpels. Al zie je dat ook wel, maar dat is niet erg, elk rimpeltje wordt hier gekoesterd. Want ik zou geen enkel rimpeltje op willen geven, om weer zo te zijn als zij. Echt niet! Je bent dat soort gedrag zo ontgroeid! Dat is zo niet te geloven eigenlijk. Wijsheid komt met de jaren zeggen ze, dat klopt ook wel. Helaas niet bij iedereen. Er zijn mensen, die de dingen die ze doen of gedaan hebben, niet onder ogen durven te zien. Al helemaal niet, als het al jaren en jaren geleden is. Want wat doen zulke mensen? Ze maken van de lelijke dingen die ze zelf gedaan hebben, lelijke dingen die ándere mensen gedaan hebben. Zo kunnen ze met zichzelf weer door de deur en in de spiegel kijken.

In het begin weten ze nog dat ze liegen, maar later, geloven ze het echt, omdat dan het echte lelijke is verdwenen uit hun herinnering. Dissociatie wordt dat genoemd. Jawel, de psychologie heeft er een benaming voor zelfs, zo vaak gebeurt dat. Toen ik dat begrijp tijdens mijn studie tegenkwam, ging er een wereld voor me open. Jeetje zeg, zit dat zo? Nu snap ik zus en nu snap ik zo. En de rest wordt ‘verdrongen’, ook een begrip in de psychologie. Ik bleek dat zelf ook met veel gedaan te hebben, maar dan met dingen die me zo’n pijn hadden gedaan, dat ik ze niet meer wilde weten. En dan stop je ze maar heel diep weg.

Helaas, zouden sommigen zeggen, is dat maar schijn realiteit natuurlijk. Ik vind dat helemaal niet helaas. Bij mij draait alles om de waarheid, ik heb zo’n ongelofelijk hekel aan liegen en dat wordt alsmaar erger. Kijk, ik durf ook wel een beetje te huichelen hoor, ik doe ook aardig en beleefd tegen mensen die ik niet moet. Nu kan ik dat tenminste, dus ik ben niet heilig en ik heb nog meer dan genoeg slechte eigenschappen. Dat weet ik heus wel want ik durf daar naar te kijken en er ook voor uit te komen. Maar hoe goed je ook bent in dissociëren of in verdringen, dat is toch maar beperkt want geloof me, ooit kom je toch weer voor die waarheid te staan. Daar kan je niet van wegvluchten, dat is gewoonweg niet mogelijk.

Je zal er toch een keertje aan moeten, om naar die kant van jezelf te kijken. En pas als je die ook hebt geaccepteerd, kan je pas verder groeien. Tot die tijd, blijf je zo je bent, dan groei je niet als mens. Toen ik pas de boeken had van Rulof, werd ik helemaal zenuwachtig. Want ik wilde geen fouten meer maken en al zeker niet iemand pijn doen meer. Maar er zijn geen fouten, er is alleen onbewustheid en daar is nog best heel veel van in de omloop. Mensen die zacht zijn en met een goed karakter al rondlopen, worden ook omringd door mensen die nog niet zoveel gevoel hebben en nog een rotkarakter hebben. Dit vertel ik zo, om het begrijpelijk te maken. En al die goede karakters verwachten het goede in de mens, en die rotte karakters maken daar gebruik van in hun eigen voordeel. Dat maakt het zo moeilijk hier op aarde, de verschillen zijn soms te groot. 

En al dat dissociëren dat die mensen doen, om zichzelf toch maar als een goed mens te kunnen zien, omdat ze anders niet met zichzelf kunnen leven. En die leugens die ze in hun eigen hoofd hebben geprent, die geven ze weer door aan anderen. Dat zijn van die mensen waarbij iedereen het altijd gedaan heeft, behalve zij zelf. Mensen die niet echt naar zichzelf willen kijken. Omdat ze donders goed weten dat het lelijk is wat ze zullen gaan zien. 

Maar daar leer je juist zo van! En je kan dan juist zien, waar je nog jezelf kan verbeteren. Het is niet leuk nee, om van jezelf te zien wat er nog niet zo mooi aan je karakter is. Maar dat moet je juist als een stimulans pakken, om jezelf te willen verbeteren. Maar, dat kan ook niet gelijk. We zijn allemaal op hetzelfde pad, ook die mensen die nu een goed karakter hebben, hadden ooit in andere levens, een rotkarakter. En dan moet je wat je anderen misdeed, ook weer goedmaken. Dan moet ook jij dat gevoel van pijn ondervinden. Dat is dus de oorzaak en gevolg. En dat is wat ze bedoelen met ‘wat je een ander aandoet, doe je eigenlijk jezelf aan’. Dat is namelijk echt zo. En kijk niet op die rotkarakters neer want ooit was je ook zo. Maar je mag ze wel uit de weg gaan, van die persoonlijkheid hoef je niet te houden, van die ziel wel, die komt er wel. 

En het geeft me heel veel kracht, om dat allemaal te weten, elke keer als ik zoveel pijn krijg, door anderen, dat ik het bijna niet meer trek. Ik kijk echt wel naar mezelf hoor, juist wel. Maar soms ligt het echt niet aan mij. En dus vooral als die pijn ontzettend onrechtvaardig is, voor dit leven dan, helpt het dit te weten. Dan weet ik, ooit, heb ik iemand dit laten voelen. En weet je wat ik dan ook denk? Nooit maar dan ook echt nooit, zou ik ooit nog iemand zo willen kwetsen.

En als me dat dan ook lukt, oh, dan ben ik pas echt gegroeid, in de geest, in mijn hart. Dan straalt mijn licht, dat van binnen zit, net een ietsje helderder en kan ik ook meer licht verspreiden op mijn pad. En dat is goed, dat is heel goed juist. En dan, ook al lijkt het zo onrechtvaardig als de pest, kan je het toch beter dragen allemaal. Het moet gewoon zo zijn en het mooie is, je hebt weer een deel van je schuld afgelost. Als je pijn hebt, door wat anderen je aan doen, nadat je ook naar jezelf hebt gekeken en je eigen bijdrage erin en daarin ook eerlijk durft te zijn, denk hier dan maar eens aan. Het helpt echt!

En soms lees je dan opeens ergens iets, wat je dan toch de kracht geeft om verder te gaan. En dat je weet, ook al lijk je nu moederziel alleen te zijn, dat die Oerbron en al die Meesters van het Licht die bij mij horen, er zijn. En dat ze me helpen dragen. En dat gedicht, dat mij weer kracht gaf, dat plaats is hier en ik hoop dat iemand die het net nodig heeft, dit dan ook kan gebruiken om kracht uit te putten. Dank je wel Wim, voor dit prachtige gedicht van Hans Stolp.

Het lied van troost: Je hoeft niet bang te zijn als het leven je klem zet en belaagt: Ik ben bij je. Je hoeft niet bang te zijn voor wat de dag van morgen je aan zorgen, verdriet en pijn zal brengen: Ik draag je door het donker heen. Je hoeft niet in het beklemmende duister van je angst en zorg te leven: Ik houd je vast en maak het donker licht.

Voel maar, hoe Ik het ben die naast jou gaat. Voel de warmte die vanuit Mijn hart naar jou uitgaat en je omhult. Voel de kracht van Mijn liefde maar, vervul jezelf met die liefde en laat, gesterkt door die liefde, alles wat je zwaar valt, los.

Jouw geliefden draag Ik in mijn handen, zoals Ik jou draag. Ik zorg voor hen, behoed hen op hun wegen en ben hen altijd nabij. Leg je zorg voor hen in Mijn handen neer en weet: Ik laat hen nooit alleen.

Weet je het nog? Weet je nog hoe Ik het was die jou op moeilijke momenten in je leven bijstond en steunde? Weet je nog hoe Ik je behoedde en vasthield toen jij de weg niet meer wist? Weet je nog van al die momenten waarop Ik jou droeg, omdat je zelf niet meer gaan kon?

Kun je de stille kracht nog voelen waarmee Ik je toen vervulde? Kun je de wijsheid nog voelen waarmee Ik je hart toen vervulde, zodat je weer een weg vooruit kon vinden in het donker? Kun je Mijn aanwezigheid nog voelen, zoals je dat toen kon, toen je dacht helemaal alleen te staan? Voel maar en weet: Ik ga de weg die jij gaat en Ik vang je op als je struikelt.

Ken je de kracht van de liefde nog? Weet je nog dat liefde alles overwint, zelfs de dood? Weet je dat wie zich aan de liefde toevertrouwt, in wezen onkwetsbaar is? Hul jezelf dan in de kracht van de liefde.

Pantser je hart niet. Sluit jezelf niet op in bitterheid of een hardheid die uit zelfbescherming voortkomt. Laat de zachte krachten van je hart het steeds weer mogen winnen van je angst en zorg. Want wie zichzelf niet beschermt, zal leven. Alleen wie zwak en kwetsbaar durft te zijn, ontvangt uit Mijn handen een nieuwe toekomst.

Ik roep je bij je naam. Hoor je Mijn stem? Voel je Mijn liefde? Ken je Mijn trouw? Jouw naam staat voor eeuwig geschreven in Mijn hart en niemand kan jouw naam daaruit wegnemen. Ik roep je bij je naam. Hoor je Mijn stem? Voel je Mijn liefde? Ken je Mijn trouw?

Ga dan in vrede en vol vertrouwen je weg. Spreek tegen Mij uit wat leeft in jouw hart. En zegen Mijn naam, zoals Ik jou zegen.