2. sep, 2019

Drie jaar en 96 dagen zonder Sunshine

Gisteren had ik het dan over mijn onmisbare cits, maar ik ben ook erg gek op hondjes! Gisteren was ik heerlijk een dagje naar Miranda toe. Ik wilde haar sowieso een bezoekje brengen omdat ik niet weet wat er komende weken gaat gebeuren en hoeveel het in zal gaan grijpen in mijn tijd. Hoeveel uren, ja 40 zeggen ze, een studielast van 40 uur. Dus dat wil zeggen, maandag 8 uur leren en dinsdag naar school, tellen die uren ook mee? Zo ja, dan is dat al 16. Dan woensdag 8 uur, is 24 in totaal. Maar ja, dan donderdag en vrijdag stage. Maar dat zijn geen leeruren. Of wel? Zo wel dan is dat 40, zo niet dan wil dat zeggen dat ik nog 8 uur op zaterdag en 8 uur op zondag moet. Dat ga ik morgen dan maar even vragen, dacht ik nog…

Vandaar mijn bezoek aan Zevenbergen vandaag, omdat ik niet weet hoe druk ik het ga krijgen in totaal. Ik ben er zo hoor, en zo terug ook. Zeker op zondag als het niet zo druk is op de weg. Maar het punt is dat we nooit uitgepraat raken. Ik had om 2 uur of zo weg willen gaan maar ik was nu bij half 6 thuis pas. Tja, dat krijg je er dan van. En die heerlijke hondjes van haar, Macho en Bandit, waren weer eens niet bij me weg te slaan. Macho kwam op schoot en toen kwam Bandit er zo bij staan piepen dat hij ook wilde en ik kon hem niet optillen zo. Miranda riep hem maar hij kwam niet, want hij wilde er gewoon echt bij. Daarom tilde Miranda hem maar even op voor mij. Ik ben al wel wat gewicht kwijt hoor maar het ging nog prima. Plek zat, nu nog wel. De volgende keer dat ik kom, zullen ze toch echt om de beurt moeten, dan ben ik niet zo breed meer!

Want ik zit er nog steeds heerlijk in, in mijn dieetniks. Ik heb gisteren lekker kip met groenten gemaakt en vandaag even overgeslagen, dan eet ik dat morgen wel op verder, met courgette pasta. Want, dat ga ik nog met mijn consulente afspreken wel, ik ga de weekenden wel eten. Maar dan alleen wat mag in die 1e fase, die normaal eens per 4 weken dan een eetweek wordt. Maar het punt is, dat je dan ook echt moet eten, anders worden je darmen lui omdat je eigenlijk alleen maar vloeibaar eet. Maar ik heb zo weinig tijd om me daar dan op te richten die week en er boodschappen voor te halen, die erbij passen en zo. Dus wat als ik elk weekend iets eet, van de categorie, dat mag jij? Zoals die kip met groenten en spaghetti van courgette.

Of, ook lekker, kip rendang maken, met broccoli of bloemkool rijst? Heeeerlijk. Ga ik volgend weekend maken! En lekkere salades met tonijn, de enige vis die ik lust en dat tegelijkertijd ook weer zo zielig vind. Maar goed, ik eet kip ook maar ik koop wel biologische nu. En mettertijd denk ik er toch over om helemaal vegetarisch te gaan. Mijn lijf heeft geen roodvlees meer nodig, al kan ik wel nog genieten van kip, kalkoen en gehad. Of gestoofd rundvlees zoals rendang of hachee of zo. Oh, ook lekker! Hachee maar uien mogen geloof ik nog niet dus daar maar even mee wachten. En als dat gewoon goed gaat, dat eten in de weekenden, dan hoef ik geen eetweken te doen tot ik op mijn gewenste gewicht ben en kan gaan afbouwen.

Wie weet wanneer dat zal zijn maar in elk geval, dit keer hou ik het makkelijk vol en dan ga ik het ook erg goed afbouwen. Door een goed en voor mij passend eetpatroon op te bouwen, moet het kunnen lukken om dan zo te blijven. Daar ga ik voor. Met dat hele dagen staan nu tijdens de stage, en het lopen en van school en wie weet hoeveel ik daar zelf moet lopen, in elk geval 2 hoge verdiepingen op met de trappen. Dat gaat ook erg goed meewerken. En ik heb nog meer dingen bedacht voor mij, want ik ga nu dan ook enkel en alleen voor mezelf. En het doet me goed, dat zie ik gewoon in mijn gezicht. Het ‘zieke’ is er aan het afgaan, het verdriet ebt weg uit mijn uiterlijk.

Gewoon omdat ik me heb voorgenomen me niet meer zo te laten raken. De laatste die had gedacht dat dat zou werken, was ik wel, maar het werkt echt! Ik ga nooit meer bedelen om liefde en genegenheid en respect. Daar ben ik totaal klaar mee, dat hoort niet want zulke dingen verdien je gewoon. En alleen al dat besluit, zie ik in mijn eigen ogen. En dat doet me goed, want daardoor weet ik ook dat ik goed zat, met hoe ik het voel. Kijk, Rulof lezers weten het allemaal, als iets je pijn doet of mensen doen je pijn, dan is dat altijd oorzaak en gevolg. Ooit heb je ook mensen zo behandeld, ik heb het hier wel vaker over gehad de laatste tijd, omdat ik er ook zelf mee bezig ben. Ik schrijf nou eenmaal over waar ik mee zit of mee bezig ben en ik schrijf nog lang niet alles, dat kan nou eenmaal niet. Wel over mij, want ik heb voor niemand geheimen. Alleen als er anderen ook mee te maken hebben, dan zal ik dingen weg moeten laten. Dat lijkt me niet meer dan logisch.

Net als toen ik in die ontzettend slechte relatie zat en daar niet weg kon, zo zat ik nu ook weer vast in iets waar ik niet uit kon komen blijkbaar. De pijn ervan, vele malen zwaarder dan de lichamelijke pijn die ik ooit heb gevoeld, bleef maar duren en duren. Toch kan je er niets mee, of liever tegen, doen. Je moet het ondergaan, je zit eraan vast. Pas als je genoeg hebt ‘afbetaald’ aan wat je ooit veroorzaakt heb, kom je opeens vrij. En dat voel je toch zo overduidelijk. Opeens kan je je koffers pakken en weggaan. Opeens kan je zeggen; en nu is het klaar, nu pik ik het niet meer. Zoiets heb ik nu gedaan en het heeft me bevrijd. De pijn is er niet minder door maar toch geeft het rust. Je hoeft jezelf niet meer kwijt te raken en steeds dieper te zakken in het gat waar je in zat. Dat is klaar en dat kon je voelen. Het heeft veel duidelijk gemaakt en hoe vreselijk dat ook mag zijn, en totaal niet te bevatten, nu kan ik verder. En dat doe ik dan ook maar.

Vandaag was de introductiedag en toen ik wegging zag ik dat het 13 graden was. Dank je wel ma, voor het ‘succes wensen’ op jouw manier. Die introductiedag werd door mij totaal onvoorbereid begonnen. Sjongejonge zeg. Zo fijn dat die kerel zo laat was met mij inschrijven enzo. Ik heb die mail erover van Capabel vrijdagavond laat binnen gekregen en even vluchtig overheen gelezen, meer overheen dan gelezen blijkbaar. Want er stond in dat je vast even in moest loggen en ook dat je een laptop nodig hebt en weet ik het allemaal. Dat had iedereen blijkbaar braaf gedaan, want ik was de enige geloof ik. Ja zeg, dat had ik niet gezien hoor, en bovendien, ik ben het hele weekend druk bezig geweest en weg geweest en weet ik het allemaal. Nou ja, en toen bleek ook de site waar ik mijn E boeken moet vinden nog niet ingelicht met mijn gegevens.

Oh wat een toestand! Toen zag ik ook nog in mijn rooster, dat ik op de donderdagen stond ingeroosterd met mijn webinars. Je moet dus niet denken dat je kan kijken wanneer je die doet, nee, daarom ook die laptop, die moet je doen met webcam en zo. Nou leuk. Wat een onzin zeg, waarom moet die man of die vrouw in mijn huiskamer kijken of ik in mijn neus zit te pulleken? Boxen en een microfoontje, dat snap ik nog. Maar goed, morgen dus naar de PC techneut voor een lappie of een toppie en hij heeft er een paar voor me klaar liggen. Zucht. Dat mens, van het auto ongeluk begin maart, moet nu niet meer komen met het verhaal dat ik schade moet betalen want dat geld is nu op. Had ze maar in april moeten komen… Nu mag ze van mij niet meer, klaar mee. Op!

Uit de tram gestapt op de terugweg en pakje opgehaald, ander pakje lukte niet, vanuit Amerika maar dat wordt geregeld en komt goed. Toen naar huis, proberen hier in te loggen maar dan moet ik dus steeds uitloggen op google hier en met mijn capabel naam weer erin. Laat maar, dat ga ik morgen wel doen met mijn laptoppie, als ik slaag. Dat zal best wel. In elk geval, het was een ochtend vol indrukken en ik ben eigenlijk bek af. Maar ik ga zo de cits even eten geven, dan zelf een shake nemen, morgen maar courgettespaghetti en ik moet nog ergens heen. Uitrusten? Het zal niet meer gaan, krijg ik het vage vermoeden van. Maar goed, we gaan het nog wel zien allemaal.