3. sep, 2019

Drie jaar en 97 dagen zonder Sunshine

Gisteren heb ik ook nog zo gelachen op de introdag. Je had een kaartje om je nek en je moest daar 4 stickers op krijgen, voordat je weg mocht. Zo waren ze zeker dat iedereen ook alle informatie zou hebben. Het lijkt me inderdaad een uitdaging, zo, dat volwassen onderwijs. Want dat brengt ook met zich mee dat al die mensen super eigenwijs zijn en denken de wijsheid al in pacht te hebben. Ik geef het je te doen. Afijn, het was in 4 blokken en ze hadden koffie, waterflesjes, fruit en koekjes klaar staan. Als je van lokaal tot lokaal ging, kon je zo pakken. Ik moest er niks van hebben. Zwaar verboden! Ik hou me goed aan mijn dieet hoor, no problem. En daar had ik later ook zo’n lol om.

Je had van alles door elkaar nu. Verzorgenden, kraamverzorgers, verpleging, doktersassistenten, tandartsassistenten en wij, de apothekersassistenten. Ik weet bijna zeker dat ik de oudste was maar ja, echt zien kon je dat niet. Ik heb gelukkig redelijk goeie genen. Overal kreeg je uitleg en lieten ze je ins en outs van de site zien en ondertussen zat ik het maar neer te pennen. Ik had geen laptop, ik moest bij mijn buurvrouw meekijken. We moesten wel in groepjes bij elkaar gaan zitten van dezelfde opleiding. Ik en de andere apothekersassistenten zaten ook met tandartsassistenten. De anderen zaten ook weer in diverse groepen.

Je hebt twee vormen in dezelfde opleiding, BOL en BBL. BBL is als je een betaalde baan hebt. Dit was voor mij niet gunstig. Je loon is dan heel laag en je moet 3 dagen werken en 2 dagen school. Ik heb nu nog een dag respijt die ik aan het leren kan wijden, en ook nog een beetje mijn huis op orde kan houden. Ik deed ooit ook een HBO opleiding, toen ik ergens begin 30 was, met een klein kind en een huishouden en een baan van 32 uur per week. Dat lukte wel hoor, maar het was geen kattenpis. Er zat een vrouwtje tussen met 2 kleine kindjes. Ze zat te vertellen dat ze erg chaotisch was. Eh. Oké. Hoe wil je dat gaan doen dan? Ik ben benieuwd!

De man was op een geven moment daarover aan het vertellen, BOL en BBL en vroeg opeens aan ons tafeltje was wij deden. Eentje zegt, naast mij, ik ben BBL. Meisje naast me zegt BOL te zijn. De man zegt tegen mij, ik zat niet goed op te letten; ‘en jij, ben jij ook bol?’ Ik flap er opeens uit; ‘als je lelijk tegen me gaat doen, ben ik zo weer weg hoor’. Ik zie hem nog even heel geschrokken kijken en ik zeg erachteraan; ‘ja, jij noemt me toch bol zeker!’ Heel de klas in de kreukels. Het zette wel de toon. Ook in de andere lokalen, bij de andere onderdelen, werd dit regelmatig gezegd en dan zag ik iedereen een beetje schuin naar mij kijken. Ik zei, ‘ik zeg niks!’ Grappig was het wel. Al die jongelui en ik…

Ik heb ook besloten om mezelf een heerlijk cadeautje te geven elke week, als ik er zin in heb. Ik ga namelijk elke week voortaan, weer of geen weer, naar het strand. Zodra het licht is, vooral in de winter belangrijk, ga ik erheen. Dan sta ik vast nog niet in de file of zo, als het warm is en als het koud is al helemaal niet. Heerlijk even uitwaaien en je hoofd leegmaken, zo langs moeder water. Ik knap daar zo ontzettend van op altijd. Miranda heeft besloten dat ze dan af en toe eens mee gaat met me. Ook heel gezellig. Zeker als ze de hondjes ook meeneemt! Gewoon een uurtje langs het water en dan weer lekker terug, voor een grote mok hete koffie of zo. Dan kan ik er toch echt wel weer voor een drukke week tegenaan. Ik denk dat dit een goed besluit is voor mij.

Half uurtje heen, half uurtje terug met een uurtje lopen tussendoor. Als ik dan om 9 uur weg ga of zo, ik noem maar een zijstraat, dan ben ik om 11 uur weer terug. Oh dat is toch zo lekker! Even een momentje echt relaxen, daar waar ik het meeste oplaad. Als ik alleen de branding al hoor, dan voel ik al rust. Dat kan nooit verkeerd zijn. Daar moet ik gewoon tijd voor maken. Er is niets fijner, ook niet in de winter. Ja, oké, als het keihard stormt en regent is het niet zo fijn rijden. Dan sla ik misschien wel een zondag over. Maar dan kan je zo lekker op de bank onder een plaid gaan zitten met een goed boek en mooie muziek zachtjes op de achtergrond. Gewoon even tijd maken voor echt genieten! Ik moet beter voor mezelf zorgen en meer voor mij doen, dan lijkt dit me een goeie start!

Ik kreeg vanmorgen mijn herinneringen weer eens te zien, op Facebook. Dit keer smolt ik even. Filmpjes en foto’s van de jongens, Sunshine en Moonlight, net 5 weekjes oud, toen ze hier in mijn leven en in mijn huis kwamen. Oh, wat waren ze toch schattig! En al direct stond Sunshine met zijn voorpoten in het waterbakje als hij ging drinken. Hij is altijd watergek gebleven. Alleen had hij dan van die hele koude voetsies als hij klaar was met drinken. En ze waren zo bang voor mij, ze waren totaal niet gesocialiseerd omdat Stichting Zwerfkatten Rijnmond, toen helemaal overspoeld werd door binnengebrachte kittens en moederpoezen. Ook toen ik ze kwam halen, kwam er een kist binnen met een stuk of 5 of 6. De moppies. Oh mocht ik maar terug naar dat moment en weten wat ik nu weet. Dan zou ik het totaal anders aanpakken en zou de sleutel altijd in de deur zitten met het slot erop. Zoals nu. Dan had hij nooit weg gekund.

Maar helaas, dat kan niet. Ik mis hem nog altijd. Als je zo diep van iemand houdt, dan gaat dat nooit weg, al zie je ze nooit meer in dit leven. Toevallig liep ik van de week langs de foto van mijn opa en toen werd ik ook al overvallen door zo’n vlaag van intens diepe liefde. De tranen schoten ervan in mijn ogen. Hee opa, zei ik zachtjes, alsof hij me net een knuffel gegeven had, zo voelde het. En zo voelt het ook altijd, als ik foto’s van Sunshine zie opeens. Dan krijg je zo’n schok, van liefde en van pijn, tegelijk. Zo heb ik dat bij wel meer dingen hoor. Mijn moeder is maar aan het 13 gooien tegen mij, die zal ook wel in de buurt zijn. Ik vind dat toch wel heel fijn, vooral omdat ik het ook echt even nodig heb.

En bij de herinneringen las ik ook weer iets, echt weer iets voor mij. Er stond: “Ik ben daarnet naar het politiebureau geweest om aangifte te doen van mishandeling. De politie vond dat mijn fysiotherapeut volledig in zijn recht stond.” Echt hoor, dat was dan 5 jaar geleden. Hoe anders was mijn leven toen zeg! Niet te geloven! Weet je wat ook niet te geloven is? Dat de teller, zag ik net, hier op mijn eigen website, bijna tot de 300.000 is!!! Jeetje zeg, wie had dat kunnen denken. Een dezer dagen zal hij de magische grens overgaan en dan is de site nog niet eens 3 jaar in de lucht! Dat wil zeggen dat er meer dan 100.000 mensen per jaar mijn blogs lezen of de site bezoeken, gemiddeld dan.

Het was 1 oktober 2016, toen ik de site klaar had en ermee in de lucht ging. Bij het begin, de homepage, staat nog een commentaar van mijn moeder ook. Die wil ik nooit kwijt natuurlijk. En het is echt niet te geloven, dat er echt 600 tot 700 mensen per dag meelezen, gemiddeld. Soms zijn dat er minder maar die niet komen die dagen, halen dat dan andere dagen weer in, want die hebben er dan weer veel meer op de teller staan. Echt bijzonder! Ik wil iets leuks doen voor die 300.000e! Als je naar mijn blog gaat, en je ziet rechtsonderaan de pagina 300.000 neem dan een screenshot, en stuur die dan naar mij, want dan ben jij die 300.000e! En dan krijg je van mij een leuk iets uit mijn Art collectie! Ik ben benieuwd en hoop alleen dat ik het niet zelf zal zijn! 

Ook bijzonder, ik heb een laptop!!! Vanmorgen ben ik naar de PC techneut gereden en heb daar een mooi laptoppie gekocht. Ik moest wel, maar goed, het is niet anders. Dan maar naar waar je goed geholpen wordt. En dat is ook gebeurd, ik heb er eentje. Goed merk, volgens de techneut, snel is hij ook, dat heb ik inderdaad al gemerkt. En veel geheugen ook, muisje erbij, want ik kan niet met zo’n vingertje op de laptop zelf werken. Dat lukt me gewoon echt niet. En een mooie tas, die zodra ik tijd heb, onder handen en penselen wordt genomen en dan opeens een bloementas is. Voor het lappie en ik denk, het lappie zelf ook. Iets met katten of zo, ook leuk! Of vogeltjes. Nou ja, daar moet ik duidelijk nog even over nadenken. En tijd voor hebben maar dat komt wel een keer. Of iets moois van dots, dat heb ik ook al een tijd niet meer gedaan! Een mooie mandala of zo? Ja, komt als tijd komt. Kan nog ff duren!