5. sep, 2019

Drie jaar en 99 dagen zonder Sunshine

Poe hee! Toch maar heel snel even een kort blogje. Nu ik 2 dagen achter elkaar stage heb, denk ik zo diep van binnen, dat ik morgen nog vermoeider zal zijn dan ik nu ben en dan zijn er 2 dagen geen blog en dan raak ik zelf in de war. Ik schrijf altijd dingen van me af en dat doe ik hier ook een beetje. Niet alles natuurlijk. Mijn broer dacht altijd dat ik hier echt alles neer pende en daarom dacht hij dan ook, behoorlijk onterecht, dat alles altijd goed gaat met mij. Ja, ik vertel wel veel maar toch  blijven er dingen privé, hoe open ik ook ben. Meestal doordat er anderen mee te maken hebben en ik het dan niet kan noemen. Maar toch ook, niemand zit op echte klaagzangen te wachten en dat wil ik ook niet.

Met mijn burnout heb ik wel alles gemeld, maar dat komt omdat ik zelf die documentatie ook niet kwijt wil raken. Ik ga er denk ik ook iets mee doen nog, zoals in een boek. Maar goed, dat 1e boek, waar ik al halverwege mee ben, moet nu opschuiven door de studie. En dat 2e boek dus logischerwijs ook. Maar wat in het vat zit verzuurt niet. Dat komt wel goed. Vandaag heb ik weer een andere assistente ontmoet, T. is op vakantie en nu weer een R, maar dan anders. Dit vond ik een hele leuke meid! Ze is heel open en grappig en we hadden gelijk lol. Maar jeetje zeg, wat een dag was het vandaag.

Al vanaf de deur net open was, stond de apotheek vol met mensen en dat is zo tot half 6 tot gebleven. Bizar gewoon. Vanaf ik er ben, en het was vandaag de 9e keer, heb ik het nog niet zo druk gezien. Ik heb dan ook niet alles af gekregen maar dat is niet gek want ik heb zoiets van 3 keer meer gedaan dan ik anders deed. En ook heb ik weer veel dingen bijgeleerd vandaag. Zij legde gelijk iets uit, als ik iets vroeg en dat werkt wel zo prettig. De telefoon bleef ook maar gaan en ik kon er wel veel afhandelen maar ja, lang niet alles natuurlijk. En als er dan iets niet klopt, weet ik niet waar ik het dan wel kan zoeken. Helaas is er dan geen tijd om dat uitgelegd te krijgen. Dan ging de telefoon weer, het was bijna niet te doen.

Ik heb in mijn uppie de recepten bestelling gedaan én de voorraad. Ik wist heus wel dat ik dat zou kunnen maar ik laat me niet opzij zetten door zo’n dametje, zoals vorige week. En ik merkte dat ik helemaal gelijk had want niemand heeft het me uit moeten leggen hoe het moest. Ik vond het zichzelf wijzen. En omdat het zo druk was, gingen we pas heel laat eten. Ik zelfs pas om 2 uur tot half 3. En toen was de middag zo voorbij en stonden er nog 4 mandjes die ik niet meer kon registreren. Aangezien ik er morgen weer ben, zijn ze blijven staan. Dat doe ik zodra ik binnen kom en koffie heb. Ik was echt kapot toen ik richting huis reed.

Maar je dag wordt weer goed als er 3 tuxedo’s helemaal door het dolle zijn dat je er weer bent! Heerlijkheden zijn het! Aurora ook hoor maar die wacht altijd even af. Gelijk heb ik ze eten gegeven, nadat ik mijn kleding had uitgegooid. Ik was zo moe! Maar nu valt het alweer mee en weet je wat het mooiste is? Ik heb helemaal geen pijnstiller genomen vandaag! En mijn been ging pas in de late middag ijzige naalden ontvangen, dus woehoe! Wat een bizarre vooruitgang. Ik voel me dan ook jaren beter, nadat ik een hele moeilijke beslissing heb genomen. Ik sta ervan versteld, hoeveel zoiets met je doet, waardoor ik uiteindelijk gedwongen werd om zo’n moeilijke beslissing te nemen.

En ondanks dat dit moeilijk valt en blijft, heeft het me een wereld van opluchting gebracht. En dat zie je aan me en dat voel ik ook heel sterk. Daarom denk ik dat dit ook de juiste beslissing was, al zou ik dat niet eens gedacht hebben. Het is meer dat ik niet anders meer kon. Maar goed, als je nou kijkt naar 5 weken geleden en hoe ik toen aan het einde van een stage dag was en nu, is dat een wereld van verschil. En nu zelfs zonder pijnstillers. Hoe bijzonder eigenlijk, hoe snel dat gaat. Ja, oké ik word ook lichter maar zo snel gaat dat nou ook weer niet. Ik heb nu zelf niet eens dikke enkels, dat is helemaal te gek voor mij. Ja, mijn linkerbeen is na die operatie altijd dikker aan de enkel en aan de kuit maar op zich is zelfs die niet dik. Alleen dikker dan rechts, zoals altijd.

Ik ga goed vooruit in elk geval, dat is wel duidelijk. Wat niet vooruit ga is de gekke gebeurtenissen in mijn slaapkamer elke keer. Ik heb van die lampjes, die door aanraking aan en uit gaan. Je raakt het lampje aan, op het chroom, en dan gaat hij zachtjes branden. Nog een tikkie en dan gaat hij iets harder branden en hij heeft zelfs een 3e standje. De 4e tik doet hem weer uit. Elke keer als ik op mijn slaapkamer kom, zijn ze aan! Hoe het kan, ik weet het echt niet! Raar is het zeker. Het enige dat ik me kan bedenken, is dat er muisjes overheen trippelen of zoiets. Ik heb al van alles geprobeerd maar elke keer zijn ze weer aan als ik de slaapkamer op kom. Griezelig hoor! Ik heb nu maar de lampjes los gedraaid, zodat ik niet nodeloos stroom aan het trekken ben daar. Wist ik maar hoe het kwam. Je zou er bijna zo’n babyfoon met camera voor kopen of zo.

En als je dan de reclames moet geloven, dan heb je weer iets waar je je zorgen over moet maken. Volgens Dove heb je ook nog eens een microbioom en ja ja, daar moet je goed voor zorgen. Ik ben 57 geworden zonder te weten dat ik überhaupt zoiets had. Ik heb er dan ook nog nooit bewust goed voor gezorgd. Aan de andere kant heb ik er ook nog nooit bewust niet goed voor gezorgd. Hoe verzinnen ze het elke keer toch weer hè? Ja joh, zonder Dove gaat mooi je microbioom naar de gallemiezen en dat wil je toch zeker niet? Nou, ik ga het tóch proberen. Kijken of je dan daardoor ziek wordt of in het ziekenhuis komt. Ik koop nu bewust even geen Dove. Jammer hoor, want ik vind het wel lekker spul. Maar ja, eigen schuld, dikke bultjes misschien?

Gisteren heb ik heerlijk zitten knuffelen met Rainbow, die blij was dat ik niet de hele dag weg was. Het was hier net zwaan kleef aan met hem. Hele tijd naar me staren om een knuffel en voor mijn neus zitten hier. En als ik dan heel zachtjes zeg; ‘ben jij zo lief joh?’ dan draait hij zijn koppie helemaal schuin voor een kus. Als hij op de grond zit en je steekt je hand uit dan krijg je een high koppie van hem, ook zo schattig. Ja, mijn kleine baby mist zijn mammie, hij wel! Ik probeer hem dan ook zoveel mogelijk aandacht te geven als ik er ben. Hij is nou eenmaal gewend dat ik er altijd ben en nu opeens niet meer. Komt wel goed hoor, we moeten allebei nog wennen. En als ik weer fulltime moet werken, dan weet hij niet beter. Dus het is voor het goede en het komt weer precies goed uit. Alles klopt hier wel heel erg de laatste tijd! Zo hoort het ook.