6. sep, 2019

Drie jaar en 100 dagen zonder Sunshine

Het is me goed meegevallen zeg, vandaag! Ik hield van te voren al mijn hart vast. De keren dat ik tot nu toe stage had gelopen, zat er altijd minimaal 1 dag tussen waar mijn pijnlijke rug, dij en voeten even van bij konden komen. Dat was best nodig hoor, echt waar. Daarom had ik echt zoiets van, hier gaan we dan, kijken wanneer ik niet meer kan staan. Maar, en ik moet er dan ook wel eerlijk bijzeggen dat ik vandaag een paar keer echte zitmomentjes heb gehad, het ging prima. Ja, tegen de tijd dat het 13 uur was, lunch voor mij, deed mijn rug echt wel zeer. Meer om het voor te zijn heb ik toen toch maar een pijnstiller genomen. Ik ga echt niet om half vijf in elkaar storten natuurlijk.

Het begon wel erg leuk vanmorgen. Opeens stapte Marianne, een oud collega, de apotheek binnen. Zij zit bij de dokter in de praktijk die bij ons in dezelfde ruimte zit. Nou ja, dan weet je ook niet wat je ziet! Ik vond het wel heel erg leuk eigenlijk. Ik kon nog net mezelf inhouden om niet te roepen; ‘Marianneketje’! Zoals we altijd deden op de zaak. Dat zou een beetje raar hebben gestaan bij de andere patiënten die in de apotheek stonden. Al hadden wij er zelf wel om kunnen lachen. Bij de apotheek is het toch een behoorlijk stukje formeler. En dat is niet erg, alleen wel anders. Daar moet je wel even rekening mee houden, als je normaal een flinke flapuit bent.

Mijn dijbeen gaat ook goed trouwens. Ik ben al afgevallen maar ook gewend dus ik ben niet zeker wie van die twee, dan wel allebei, ervoor zorgen dat dit ook minder wordt. Ik vermoed over een week of twee, dat die niet meer op zal spelen. Echt hoor, ik ben hier zelf zo blij mee. Ik wist het wel. Al die tijd thuis zitten en al het verdriet van de afgelopen jaren en met het huidige grote verdriet erbij, het doet een mens geen goed en dan al helemaal je uiterlijk niet. Maar ik sta er zelf behoorlijk van versteld, wat een herstel ik zie aan mezelf. Alsof ik een ander mens ben, zo lijkt het wel. En ergens ben ik dat ook wel. Ik kom voor mij op. Het duurt bijna 58 jaar maar dan heb je ook wat. Ik ben ook belangrijk en dat mag ik laten weten.

En als om me te testen, mocht ik dat vandaag even demonstreren. Ik ging namelijk, nadat we allemaal geluncht hadden, even zitten met Saskia, de apotheker die ook mijn stagebegeleidster is. Ik moet zelf even gaan mailen met Capabel over mijn stage uren in augustus, of ik die als officieel mee mag tellen. Ze heeft het me helaas wel beloofd maar goed, ik zie het dan maar als een goeie aanloop naar de echte uren, als ik ze niet mee mag tellen. Eerst maar even vragen, dat lijkt me beter. In elk geval, wat voor antwoord ik ook krijg, ik zit goed. We hebben wat dingen doorgesproken en, ik had daar zelf nooit aan gedacht maar werd me vorige week verteld op die introductiedag, ik heb gevraagd hoe ik het doe.

Ja, stom hè. Ik dacht dat je het wel zou horen of zo met beoordelingen of weet ik veel. Maar nee, daar moet je zelf om vragen. Nou moet ik wel zeggen, oké ik ben 57 maar ik heb nog nooit eerder stage gelopen. Weet ik veel hoe dat precies werkt. Al doende leert met hoor. Ik heb behoorlijk wat bijgeleerd deze afgelopen weken. Saskia vertelde me dat ik het erg goed doe. Ik werk erg netjes en maak heel erg weinig fouten, in verhouding met de andere stagiaires. Wel pik ik het iets langzamer op, als er iets uitgelegd wordt, dan moet het bij mij even bezinken. Ik dacht gelijk; ’ja duh! Dat komt omdat ik geen fouten wil maken, dan doe ik het dus met beleid en dus misschien wel een beetje langzamer maar wel foutloos. Daarom en ik weet het, maar dat vind ik voor nu even niet erg. Ik zelf zou ook, mocht ik kunnen kiezen, voor het foutloze gaan. Dat snelle, dat komt vanzelf wel. Maar dat ben ik.

De snelheid, die komt straks vanzelf en dan ga ik wel foutloos snel, niet snel met veel fouten. Ik zou het wel weten, wat ik al zei. Toen we alles hadden besproken wat er te bespreken viel, kwam ze met een vraag bij mij. Heel serieus was ze daarbij, ik werd er bijna zenuwachtig van. De andere stagiaire, die van de maandag en de woensdag, die had in juli zo’n proefstage gehad, zoals ik nu in augustus heb gehad. En nu ze haar opleiding kon beginnen, hadden ze ook bij haar dingen omgegooid. Ze zit niet bij Capabel maar ergens anders, dacht ik. Nu kan ze dus niet meer stage lopen op de woensdag maar wel op de vrijdag. Of ik dus even van de vrijdag naar de woensdag wilde gaan. Anders moest het arme kind zelfs wel een andere stageplaats zoeken en zij doet het ook goed en weet ik het allemaal.

Terwijl zij zo zat te vertellen, flitste er van alles door mijn hoofd. Een paar weken geleden, had ik waarschijnlijk direct ja gezegd. Ik zet mezelf mijn leven lang al opzij voor anderen of ik liet me gewoon zomaar opzij zetten, maar die tijd is sinds kort dus echt over. Ik zat me van alles te bedenken, terwijl zij maar door babbelde over de andere stagiaire en wat het allemaal met zich mee zou brengen als ik nee zou zeggen. Kijk, ik heb al de afgelopen jaren gezegd, dat ik vier dagen wil werken met 1 rustdag ertussen. En ik leek de perfecte aanloop te hebben nu want als het goed is, ga ik straks ook zo verder. Maandag online lessen en dinsdag naar school. Dan woensdag om mijn huis te doen in de vroege ochtend en te gaan leren de rest van de dag, of afwisselend tussendoor maar in elk geval thuis in een schoon huis.

Dan de donderdag en de vrijdag stage, en dan ben ik te moe om nog wat dan ook te doen. Dat zal ook nog wel gaan beteren maar dat heeft nog wat tijd nodig. En dan weekend, ook poetsen en leren. Dus ja, voor mij perfect want zo wil ik mijn baan ook, na mijn diploma. Ik hoor wel wat ze zegt en ik vind het ook rot voor dat meisje, dat ik niet ken maar waardoor ik ook geen kant op kon dan 2 dagen achter elkaar. Heb ik iets met haar te maken? Nee. Schiet ik er iets mee op als ik het wel goed vind? Nee, integendeel zelfs, ik heb er alleen maar last van. Een lang weekend heb je dan wel, maar ook maar alleen maar om te leren en een vies vuil huis door de week op de koop toe. Nee, het is voor mij echt geen goeie ruil. En van ruilen komt huilen en ik ben ook belangrijk. En dat laatste, lijkt zich in hoofdletters in mijn hoofd te laten zien. IK BEN OOK BELANGRIJK.

En ik hoor mezelf zeggen; ‘Jammer voor dat meisje maar nee, ik doe dat niet. Dit is voor mij toch al een hele switch geweest en voor mij is dit nu erg gunstig uitgevallen en dat wil ik ook zo houden.’ Ik viel bijna om van verbazing over mezelf. Ik kon het niet helpen om het Saskia ook te vertellen. Dat ik er sinds kort achter ben, dat ik ook belangrijk ben! Zij begrijpt het helemaal en zegt dat zij dat nu al vindt voor zichzelf. Ja, dat kan maar voor mij is het een enorme overwinning! Ik heb niet zomaar klakkeloos gedaan voor een ander, dat ongunstig is voor mezelf. En geloof me, dat was echt voor het eerst zo in de boze buitenwereld en ik werd me toch trots op mezelf! Echt waar, ik glom de rest van de dag en grijnsde naar mijn spiegelbeeld en gaf mij een knipoog met een duim in de lucht. Ik ben ook belangrijk, ja zeker weten van wel!

Daarom toch een blog vandaag want ik heb een beetje adrenaline high nog steeds en ben helemaal niet moe. Ik heb vanmiddag ook bij Saskia gezeten, om te leren hoe ik bij de groothandel kon zien, welke medicijnen er wel of niet geleverd konden worden en wat daar nog meer aan vast zit. En later heb ik op het krukje de onderste laatjes op zitten ruimen en wat in de juiste laatjes kon, daar dan ook in gedaan. Dat was dus ook even zittend. Dus zonder al te veel pijn, zelfs stukken minder dan gisteren, ging ik naar huis. Rainbow struikelde bijna over zijn eigen pootjes om me te begroeten, zo blij was hij dat ik weer thuis was. 

Ook Moonlight moet extra aaitjes en Skylar ook. Aurora zag ik niet en ben ik maar naar boven gegaan. Ik ben altijd ongerust dan, of ze in orde is wil ik dan weten. En dat was ze gelukkig. Gek genoeg hadden ze niet geluncht. De ene bak was iets uitgegeten en de andere helemaal niet. En daar ging Rainbow gelijk maar aan beginnen nu, alsof hij stierf van de honger. Zouden ze boven in coma gaan liggen of zo, tot ik weer thuis ben? Ik moet misschien toch maar eens zo’n camera aanschaffen en kijken wat ze uitspoken als ik er niet ben. Dat lijkt me wel wat!