7. sep, 2019

Drie jaar en 101 dagen zonder Sunshine

Net zoals de zaterdag dat Karina kwam, zo had ik vandaag ook die rare peper in mijn reet, zoals we dat hier in Rotterdam gewoon zeggen. Ik ging als een trein zeg! Afgewassen, losse rommel opgeruimd, als eerste allemaal. Opeens kreeg ik het in mijn bol om het ladenrek dat onder mijn vierpitter staat en het mandje op wieltjes ernaast, weg te halen en daar onder en achter schoon te maken. Jeetje zeg, dat was ff nodig! Licht gele tegeltjes staarden mij aan en er zat een vies beest, waarvan ik nog steeds hoop dat het geen kakkerlak was. Het is hier in principe brandschoon maar toch, wat nou als dit er eentje was? Die beesten zitten overal en toen ik nog in het Woonstad systeem kon kijken, heb ik gezien dat er een kakkerlakken plaag ooit was bij de buren en ook een rattenplaag bij de beneden verdieping.

Daar heb ik nooit wat van gemerkt hoor maar juist daarom! Laatst met Karina vond ik ook zo’n rare tor waar de cits zo raar mee liepen te doen. En nu ook weer net zoiets. Ik vind hem toch wel op een kakkerlak lijken, nu ik zo weer foto’s kijk. Bah!!! Ik heb hem door het putje gespoeld, nadat ik hem in het water had gegooid van het sopje waarmee ik aan het soppen was. Maar goed, als er eentje zit, dan zitten er honderden zeggen ze toch? Ik vind het maar niks. Misschien maandag maar even, tussen de online lessen door naar Woonstad bellen. Ik weet anders ook niet wat te doen? Er ligt hier geen viezigheid over de vloer maar ja, het eten van de cits, zeker de brokjes, staat altijd open en bloot en dat kan ook niet anders want dat moeten ze eten. Maar misschien is dat wel waar ze op af komen. Oh ik hoop toch zo dat het niet zo is! Ik vind dat doodeng en super smerig! Brrrrr!

Tijdens mij gesprekjes met Saskia, zei ze me ook een aantal dingen. Als ik haar op de hoogte hou, waar ik met school mee bezig ben, bijvoorbeeld de bloedsomloop of dat soort onderwerpen, dan kan ze daar op de apotheek op inspringen zodat ik er nog extra van kan leren. Dat lijkt me nou een goed en leuk plan. We hadden het over de assistenten in het algemeen. Ze vertelde me dat er maar een handje vol goede apothekersassistenten zijn ten opzichte van bergen slechte tot hele slechte assistenten. Het meisje, of vrouw, maar ja, ik ben dan ook al stokoud, waar ik donderdag mee gewerkt heb, is een goede maar ze is niet de snelste, zei Saskia. Wel erg goed. Tja, net zoals gisteren, vind ik nog steeds, beter erg goed en iets langzamer dan supersnel met veel fouten of een slechte houding of dat soort dingen. En zo werkt Randa dus ook, gewoon goed.

Ik vond het dan ook een verademing om met haar te mogen werken. Gewoon leuk, lief en behulpzaam en ze heeft me meer geleerd in die ene dag, dan ik van de andere twee heb geleerd in vier weken. Dat is echt zo. En zo wil ik ook werken. Ik ben namelijk wel van plan om zo’n hele goeie te worden en ik weet dat ik dat ook in me heb. Saskia zei dat apotheken echt vechten om een goeie assistent. Die kan dan veel eisen en overal mee wegkomen. Nou, zit ik even goed dan! Ik zeg het je nu, ik word een echt hele goeie! En dan gaat het als een lopend vuurtje door apothekenland en dan krijg je overal aanbiedingen of hoef je maar met je vingers te knippen en je kan zo ergens anders beginnen. Dat lijkt mij wel wat, eerlijk gezegd.

De dokterspraktijk naast ons ging dicht, ze hadden een bedrijfsuitje maar ze wisten niet wat of waar. Daarom kregen wij het daar ook over. Saskia grapte, dat het een echte allochtonen apotheek was, niemand wil iets actiefs doen, maar wel graag lekker en veel eten. Nou ja, ook goed. En zo gingen er wat leuke verhalen over bedrijfsuitjes. Mijn meest memorabele was toch wel eentje toen ik nog bij het Boumanhuis werkte. We gingen toen kanoën en oh wat was dat leuk. Ik had het nog nooit gedaan en samen met Marij, ging ik in een kano. Jeetje wat was dat moeilijk. We vreesden elke bocht. Maar we gingen wel gelijk 40 kilometer en aan het einde brandde onze armen er haast af, zo’n zeer deed het.

We hebben twee mannen, vreemden, zover gekregen dat ze ons voortrokken en we kakten bijna in onze broeken van angst bij de watervalletjes, waar we ons naar beneden moesten storten. Wij hadden een gele kano en we zagen overal kano’s aanleggen maar dat ging per kleur. Puntje bij paaltje moesten wij zelfs nog een stuk de Maas over en dat was het aller zwaarste aan die hele tocht ook nog. Kapot waren we en ik heb een week lang niet zelf mijn jas aan kunnen doen, zulke pijnlijke armen en schouders had ik. Vreselijk maar wel gelachen, dat dan weer wel.  Ach ja, ik begin mijn weg een beetje te vinden in de apotheek en dat is wel leuk. Ik hou wel van die nieuwe verhalen en ervaringen.

Net toen ik onder de douche stond, ging de bel. Potverdorie! Zie je nou wel! Ik had al van de post bericht gehad, dat Zooplus zou komen vandaag maar zonder tijd. Ik dacht ja toedeledokies, ik ga gewoon douchen hoor. En dit werd gelijk afgestraft. Met mijn haar kletsnat en glibberend op natte voeten, gleed ik de gang over en riep dat hij het maar boven moest brengen want ik kon niet naar beneden. Hij deed het braaf, een nieuwe zag ik. Maar 1 pakketje van de drie? Hm. Nou ja, het zal wel. Als ik besloten had af te wachten tot het pakket er was, waren ze vast om half vijf of later gekomen, weet ik zeker! Nou ja, het is binnen, 1 van 3. Het gaat weer eens niet gesmeerd, zoals gewoonlijk met pakketjes.

Ik glibber weer terug en ga verder met mijn haar uitspoelen. Ik kan nu niet zeggen dat ik de crèmespoeling niet lang genoeg heb laten zitten. Wat zal ik een zachte haartjes hebben straks! Ik moet ook weer zo lachen om Rainbow hè, als ik me aan het aankleden ben. Moonlight zit altijd met zijn poten door zijn waterbak te maaien en dan loopt er zo’n klein stroompje vanaf de bak, naar de douche omdat het schuin afloopt daar, zoals het hoort. En dat vindt Rainbow echt machtig interessant! Ik had er van de week een foto van gemaakt. Dan zit hij naar dat enorm langzaam voortkruipende beetje water te kijken alsof er elk moment een draak uit kan komen zetten. Hij kan daar echt uren zitten hè, gekkie is het.

Morgen ga ik nog niet naar het strand, het is me even te hectisch voor nu, even alles op de rit krijgen. Niet dat ik het niet ga doen, daarvoor heb ik daar veel te veel zin in maar gewoon, even teveel te doen en te regelen. Vandaag ben ik bijna de hele dag aan het poetsen geweest en daarna achter de pc en schrijven en zo. Niet alleen het blog hoor, ik heb meer dingen te doen dan alleen dat. Helaas niet aan mijn boek, was maar waar maar daar moet ik echt voor gaan zitten en dan een hele middag of hele dag doorschrijven. Anders werkt het niet voor me. En nu is het al bijna half 8 en zit ik hier nog. De 2e was is ook al bijna klaar, dan kan de 3e erin. Oh en ik heb een nieuwe omslagfoto gemaakt. Het werd tijd voor een 2019 versie. Daar gaat ook even tijd inzitten. Maar goed, wel leuk om te doen.

Zo maar de bank even op. Morgenochtend vroeg de laptop aan en kijken wat ik allemaal moet doen maandag en proberen zoveel mogelijk te leren over wat te doen. Dan ga ik om kwart voor twaalf weg en ga ik naar de Action om wat dingen te halen nog. Misschien even bij AH wat boodschappies mee gelijk. Als ik thuis kom ben ik hopelijk wel klaar met Capabel en kan ik even schilderen of zo. Ik heb zulke leuke ideeën maar gewoonweg geen tijd. Tijd maken, zoals mijn moeder altijd zei, dat gaat niet als je een volle agenda hebt en geen ijdel minuutje meer doorbrengt. Volgens mij was het net nog ochtend en nu moet ik alweer bijna naar bed. Time flies toch wel, of je nou fun hebt of niet…