8. sep, 2019

Drie jaar en 102 dagen zonder Sunshine

Jeetje zeg, het loopt nu al in de soep. Ik doe wel dramatisch maar meestal gaan de dingen hier toch al niet als gepland. Waarom dacht ik dat dit opeens zou veranderen, nu ik weer naar school ga. Geen idee, ik had gewoon een klein beetje hoop. Net zoals ik altijd blijf hopen dat Sunshine ooit thuis zal komen of dat ik op zijn aller allerminst, mag weten wat er met hem gebeurd is. Wel in dit leven natuurlijk, hierna kan ik dat zelf gaan bekijken maar graag iets eerder, als het even kan. Ik blijf hopen, hoe klein die kans ook is geworden ondertussen. Hoop doet leven, zegt men altijd en ik weet nu exact wat ze daarmee bedoelen.

Vanmorgen ben ik vroeg uit de veren gekomen. Ik kom elke dag wel vroeg uit de veren, dat is niets nieuws. Alleen gisteren, zaterdag, zet ik de wekker niet. Ook een afspraak die ik met mezelf heb gemaakt. Ik werd dan ook om 8 uur wakker pas. Dat is voor mij bijna een gat in de dag slapen. Grappig voor iemand die in haar puberteit zelfs 2 uur ’s middags nog te vroeg vond. Mijn moeder en ik hebben daar altijd woorden over gehad, tot ik het huis uit ging. Ik ging vroeg, dat scheelde een hoop woorden. En eenmaal de deur uit was er geen tijd meer om uit te slapen. Had ze me maar lekker laten genieten eigenlijk. Ach ja, als je kind bent en je moet niets. Hoe heerlijk is dat, terwijl je dan denkt dat je liever groot wilt zijn. Echt niet beter!

Vanmorgen ging om half 7 de wekker en rond 7 uur was alles gedaan en gevoerd en dronk ik even een bakkie met Moontje naast me, anders gaat hij de hele dag zeuren dat hij naast me wil liggen. Dan maar in de vroegte even een uurtje. Kan ik lekker langzaam wakker worden en heeft hij zijn aandacht gehad. Hij weet volgens mij al precies wanneer het weekend is. Want net als ik moet wennen aan een ander ritme, moeten zij dat ook natuurlijk. Mijn vier harige kindjes hebben het even lastig. Vooral mijn kleintje mist me heel erg, dat merk ik gewoon. Maar ook de anderen hoor. Als ik van stage terugkom, die drie tuxedo’s met grote blije ogen voor de deur te zien zitten, doet je hartje goed. Toch nog levende zielen die blij met je zijn!

En oh dan allemaal even aaien, zelfs Moonlight, die daar normaal hard voor wegloopt. Aurora is Aurora, ik ben heilig voor haar, wat ik ook doe. Dat ze niet altijd aan komt rennen, heeft vaak te maken dat ze weer ruzie had met één van de jongens. Ze had vrijdag ook weer een wondje bij haar oor. Arme kind. Gelukkig kan ze goed van zich afbijten anders zou ik niet eens weg durven gaan. Eerlijk hoor, ik ga echt eens rondneuzen voor zo’n camera om te spieken als ik weg ben. Misschien zie ik dan ook eens, wie al die speeltjes wil voeren. Er is een kat die die altijd in een eetbakje zet. Elke dag vind ik zo wel een etensbak. Heel grappig om te zien. Alsof ik speeltjes heb, die stiekem mee eten met de cits.

Ik heb er nog een tuxedo bij ook, al is het dan in de plant. Die had ik van de week meegenomen bij de Action en wilde er nog een paar bijhebben maar helaas, ze waren er niet meer. Rainbow vond deze erg interessant en was er eerst niet bij weg te slaan. Als je maar hard genoeg slaat, gaat hij echt wel een keer weg. Maar dat deed ik natuurlijk niet hè, dat was maar een grapje. Lijkt me wel duidelijk maar goed, je weet nooit! Mensen denken graag het slechtste. Echt niets aan te doen, ja voorzichtig zijn met wat je schrijft en zegt of dingen uitleggen. Anders gaan dingen een heel eigen leven leiden. Net zoals met zo’n verhaaltje doorvertellen. Wat er bij 1 in ging, komt er bij 10 totaal anders uit. Soms lijkt het niet eens op elkaar.

Sunshine en Moonlight leken ook niet op elkaar. Terwijl het toch echt broers zijn. Ik zag ook vandaag weer zo’n herinnering en ik ging een soort van terug in de tijd. Ik wist het nog zo precies, dat moment dat ik de foto nam en zelfs wat eraan vooraf ging. Moonlight, die nu fantastische sprongen maakt en zo elegant is als een balletdanser, kon toen niet meekomen met klimmen en springen met zijn stoere, zij het kleinere, broer Sunshine. En ik had net een hele grote krabpaal gekocht. Ik vond die toen overdreven groot maar ze waren er in no time uitgegroeid en ik moet nooit meer zwart met zwart witte katten.

Waar Sunshine over die hele paal kroop en dartelde, lazerde Moonlight er steeds af en zat te piepen onderaan dat hij ook mee wilde doen. Het lukte hem maar niet om ook op de hoge verdiepingen te komen. Hij deed een klein beetje dom met klimmen en klom zo, dat hij een soort van niet verder kon. Oh wat was hij daar gefrustreerd van. Ook toen die middag was hij erg bezig geweest en nog tevergeefs ook. Arme jongen, dacht ik nog, toen ik mijn avonddienst ging werken. Maar toen ik terugkwam, werd ik enorm verrast. Ze kwamen me niet begroeten want ze lagen heerlijk te pitten, met zijn tweetjes, op het hoge plateau, waar Moonlight eerst niet op kon komen. Ahhh, wat voelde ik me een echte trotse moeder. Wat een knappe en intelligente kindjes had ik toch!

De tranen sprongen in mijn ogen, bij het zien van mijn lieve, kleine Sun. Hoe is het toch met je? Die liefde is geen centje minder hoor, eerder meer. Oh had ik toen maar iets geweten, had ik toen maar al die deur op slot gedaan, zoals ik nu doe. Maar het moest gewoon zo gaan. Toch heeft elk nadeel echt wel zijn voordeel. Net als toen, met Sam en Casper, waarbij Casper al de glorie stal van Sammy, zo zou het hier ook gegaan zijn met de stoere en vrije Sunshine en de schuchtere en eigenlijk soort van verlegen maar intens lieve Moonlight. Die laatste had geen kans gekregen om close met mij te zijn, omdat Sunshine altijd haantje de voorste was. Moonlight aanbad hem echt, dat zag je in zijn ogen als hij naar Sun keek.

Ons gezamenlijke verdriet om Sunshine, heeft ons enorm tot elkaar gebracht en we hadden elkaar nodig toen. En nu is die band zo ontzettend diep, dat het me soms de adem beneemt als ik in Moonlight ’s ogen kijk en zeg hoeveel ik wel niet van hem hou. En ik voel hetzelfde mijn kant opkomen. Prachtig mooi is dat en dat zou anders niet ontstaan zijn. En zo is dat met alles in het leven. Hoe groot het drama ook lijkt, zoek maar naar dat zilveren randje eraan. Die silver lining zoals de Engelsen het zo mooi zeggen. Want als je echt goed zoekt, dan vind je die nog ook.

Vandaag had ik willen schilderen, niet gelukt. Ik ben de hele ochtend aan het uitzoeken geweest op Capabel, een mail gestuurd over wat vragen die ik heb en filmpjes met instructies zitten kijken. En ik heb mijn laptoppie een beetje gepersonaliseerd en dat soort dingen. Moonlight kwam continu op mijn lip zitten. Morgenochtend mijn eerste online les! Rekenen, woehoe! Nou, ik bén benieuwd! Wel grappig dan als Moonlight steeds over de laptop loopt! Toen ben ik, domme beslissing, naar de Action gegaan en ik moest ook naar de AH. Het leek wel alsof alles gratis was, zo idioot druk was het. Ik ben met bergen herfstspullen thuisgekomen, want ik wil wat dingen gaan maken die daarmee te maken hebben. Hoe ik de tijd moet vinden voor eind oktober weet ik niet maar toch, ik ga dat fixen. Alleen was het zo druk, alsof het gratis was. Oh dat vind ik toch zo vreselijk altijd. Lang in de rij gestaan, bij de AH ook al.

Daarna thuis wel even wat leuke stukjes ervan voor mezelf gemaakt, lekker met geurkaarsen die naar de herfst ruiken. De katten waren weer vervelend natuurlijk, omdat die in het mos willen snuffelen en dat soort dingen. Ik moest ze steeds weg jagen maar toch is het gelukt om wat klaar gezet te krijgen. Die houten bakken, ga ik later weer gebruiken om te beschilderen maar voor nu staan ze erg leuk met die herfst decoraties erin. Ik ga erg grote herfstkandelaars maken, die heb ik al, en ook wat kleinere. Ook zo leuk met kaarsen en mooi beschilderd met herfstbladeren. Het zit zo leuk in mijn hoofd, dat zien jullie wel als ze klaar zijn. Vandaag lukte het me niet. Maar goed, ik heb ook nog niet alles gestroomlijnd op de rit. Dat komt nog wel.

Ik moet ook plaats maken om het balkon te ont-zomeren en alles weg te bergen en ook moet ik de herst- en winterkleding weer om gaan ruilen met de lente- en zomerkleding. Waarom heb ik nou niet ene grote kast waar alles gewoon in kan blijven liggen en hangen? Pestwerk vind ik dat gewoon. Het zal toch moeten en dat moet binnenkort ergens tussendoor kunnen. Vandaar uitstel van het strand, tot alles op de rit is en dat soort dingen geregeld zijn. Op ene zondag kan ik dan veel doen. Dus ik denk dat ik die zondag van de 22e ga inluiden als de eerste van mijn stranddagen. Dan moet ik voor de rest alles toch echt wel geregeld hebben. Dat lukt mij wel! Nu lekker genieten van mijn gekke cits en een serietje op de bank! Ik ben er wel klaar mee. Oh ja, nadat ik mijn haar gedaan heb dan…