9. sep, 2019

Drie jaar en 103 dagen zonder Sunshine

Nou dat begint al goed, op de vroeg maandagochtend… Oh het is zo echt iets voor mij en ik vind me dat toch zo enorm frustrerend! Ik ben speciaal nog eens het filmpje gaan kijken over hoe je een webinar moet bijwonen, zodat ik wist wat ik aan het doen was. Maar er staan overal van die rare codes en alles bij, daar wordt een oud besje als ik zenuwachtig van. Vandaar nogmaals het filmpje kijken. Daar werd niet gesproken over rare codes maar dat ging meer in mijn stijl. Je moet naar de blokjes kijken, en dan wel de blauwe blokjes en dan naar het grootste blokje gaan. Dat is de les die je moet volgen.

Kijk, dan weet ik hoe. Niks geen 2F/3FG2 of zo, gewoon het grootste blokje. Ik heb alles klaar staan, zo vlak voor negenen zodat ik niet op het laatste moment hoef te gaan zoeken. Je ziet dat er nog geen live sessie is, er is nog geen moderator. Zodra dat wel zo is, kan je namelijk klikken op ‘open sessie’. Dat dacht ik in elk geval toen nog. Want ook na negenen bleef het cirkeltje, dat aangeeft dat er iets aan het laden is, draaien. Niks geen moderator en het ‘open sessie’ blokje blijft onaanklikbaar. Dat is even een mooi nieuw woord, al zeg ik het zelf!

Ik bel naar het 010 nummer, dat eigenlijk is om je ziek te melden. De dame adviseert me om even uit te loggen en opnieuw in te loggen. Ik probeer dit maar het helpt niet. Zij zou in elk geval een aantekening maken, dat ik er niet in kom en zegt me ook te bellen naar het 088 nummer. Dat doe ik maar gelijk en ik hang ondertussen al vanaf 9u09 in de wacht, het is nu 9u52 als ik dit zit te typen. Ik schuimbek nog net niet. Ik heb ook al 3 mails gestuurd naar de servicedesk, maar ook die antwoorden niet. Ik vind het vandaag in elk geval een big fail, wat online lessen volgen betreft.

Als ik dan van ellende maar de les burgerschap wil gaan doen, dan lukt dat ook niet. Dat zijn lessen, net als de lessen loopbaan, die niet online gegeven worden via een webinar maar die je wel moet maken op je laptop. Als ik daar klik op het te lezen materiaal, blijkt dat ik nog aan een klas toegevoegd moet worden en dat alleen de docent dat kan doen. Tja, en laat ik die nou toch niet kunnen spreken omdat ik er niet in kan… Je zou van minder ontploffen! Maar ik blijf rustig. Als ik het zometeen van me af heb geschreven hier, gelukkig heb ik hier ook word en mail ik het wel door naar de andere mail zodat ik het straks op de andere pc, hier 1 meter verderop gelijk weer kan knippen en plakken en in mijn ‘normale’ documentje kan doen. Maar het is al wel een verloren dag zo. En ik ben hier niet blij mee.

Ondertussen tikt de tijd voor de les Burgerschap ook weg. Om 10u15 heb ik Engels, dan kan ik kijken of dit wel lukt. Ik ben bang van niet maar goed. Zo meteen ook nog maar even naar de servicedesk mailen over dat niet in een klas te zijn toegewezen. Misschien ligt het daar wel aan? Het is nu na tienen, ik krijg lichte zelfmoordneigingen van het muziekje dat nog steeds uit mijn gsm klinkt van het in de wacht hangen maar ik heb nog steeds niemand gesproken. Ik ben duidelijk niet de enige die iemand wil spreken. Goed dat ik gelijk naar dat 010 nummer heb gebeld, ik heb in elk geval een aantekening laten maken, dat ik er niet in kom.

Als ik die mail zo gestuurd heb, dan ga ik uitloggen en dat ga ik ook in mijn mail melden. Als ik niet in het Engels ook kom, tenminste. Dan mogen ze me bellen als het is opgelost. Het is wel weer een dag die moet worden ingehaald en ik heb die luxe qua tijd niet eens. En ik denk, dat ik daar niet de enige in ben. Laat ik het maar positief zien, met toneelstukken heb je dat ook, dat de generale repetitie ene ellende is en dan, als het er echt om gaat, is het perfect gegaan. Dat zal hier ook wel gebeuren. Even wat opstart problemen en dan zien we wel. Morgen ga ik er in elk geval heen en ik ga niet weg, voor ik alle antwoorden heb, die ik wil hebben. Ze kennen deze drammer nog niet maar dat zal niet lang meer duren. Ik kan slecht tegen niet functionerende dingen.

Het is nu half twaalf. Na een uur en een kwartier en dat gruwelijke muziekje echt niet meer aan kunnen horend, heb ik de verbinding verbroken. Gemaild had ik al, er moeten 4 mails beantwoord worden en ik heb gezegd, dat ik het opgeef en wat anders ga doen met mijn kostbare tijd. Dit heb ik iets te letterlijk genomen want mijn hele huis ligt nu vol met zomer en winterkleding en ik vind het even niet leuk meer. Toch kwam ik nu even proberen of ik wel in de Nederlandse les kan en nee, daar

kom ik ook niet in. Diepe, diepe zucht. Al ben ik stiekem wel een klein beetje blij want nu kan ik verder met de puinzooi in het zijkamertje en de gang. Die kleding krijg ik vandaag gedaan. Dan kan ik komende zondag het balkon winterklaar maken. Dat is allemaal dan lekker een dag opgeschoven. Ik wil zo graag schilderen maar dat mag ik pas van mezelf, als alles verder geregeld is. Die kleding en het balkon was daar al onderdeel van. Maar dat zijn van die dingen, die moet je in ene ruk door doen, dat gaat niet eens anders.

Nu moet er dus ook nog eens een dag school worden ingehaald. Die lessen kan je achteraf ook bekijken, oh, hé, daar ga ik nu gelijk even naar kijken, bij rekenen, of ik dat terug kan kijken nu. Nope! Hij staat nog steeds hetzelfde als vanmorgen. Ik heb het vage vermoeden, dat er iemand bij Capabel iets is vergeten te doen. En dat heeft volgens mij met dat niet in een klas te zijn toegewezen, te maken. Vraag me niet waarom ik, als digibeet, dit zo zeker weet. Het is meer een ingeving, die ik krijg en die ingevingen, die zijn eigenlijk erg betrouwbaar heb ik wel geleerd. Doordat ik niet in een klas zit nog, kon ik ook het huiswerk niet maken en doen. Ach ja… Nou goed dan, deze dag is mijn winter en zomer collectie weer geruild van plek en iets beter georganiseerd nu ook nog eens.

Ja ja, Ria is er weer! En beter dan ooit tevoren. Ik lijk wel zo’n reclamezuil maar dan voor mezelf en dat mag ook wel. Ik ben door behoorlijke stormen gekomen, de afgelopen jaren zijn zwaar geweest. Het is nog zwaar met sommige dingen maar ik heb mezelf opgepakt en er bovenuit getild en ik ben mezelf op waarde gaan schatten. En dat voelt gewoon goed! Ik heb nog steeds geen antwoord op mijn mails en ik zal morgen horen, weet ik ook wel bijna zeker, dat het praktisch bij iedereen zo was. Vandaar dat ze telefonisch niet te pakken waren te krijgen daar. Tja… Dat wordt ff aanpoten bij Capabel.

We gaan het wel beleven morgen. Gelukkig zit er dan iemand voor je neus waar je daadwerkelijk mee kunt communiceren want als er iets mis gaat, dan is online pet! Daar ben ik deze allereerste lesdag wel achter. Nou ja, ik heb het lekker nuttig opgelost voor mezelf, dat is ook wel fijn. De cits zijn happy want mammie is thuis lekker. Die liggen heerlijk in de buurt en komen vervelend doen in de bergen kleding die er nu over de vloer ligt. Ik ga dat maar snel weer even in orde maken…

Er begint, zo rond een uurtje of 3, een klein beetje overzicht in de puinhopen te komen. Wat maak ik toch altijd een troep! Niet normaal! Ik heb wel de doos met korte leggings en al die andere leggings gevonden, die zomerleggings ja. Nu het winter wordt en nadat ik er een zooi heb aangeschaft ook. Hoe kwam ik er nou bij dat ik alle dozen weer opnieuw had bekeken? Die bovenop mijn vaste kast niet hoor, dat bleek wel vandaag. Ik zal wel gedacht hebben dat ik daar ook al in gekeken had. Heel langzaam komt bij mij het besef, dat ik echt wel heel erg ziek ben geweest. Ik heb een energie waar ik zelf stijl van achterover sla.

Dat ik de afgelopen 2 jaar ziek ben thuis geweest, is natuurlijk lang niet alles. Want ik heb een jaar of drie lang, daaraan voorafgaand, gewoon doorgewerkt met een burn-out. Eigenlijk bizar! Een kort optel sommetje laat je dan zien dat ik de afgelopen 5 jaar gewoon totaal geen centje energie heb gehad. Die drie jaar werken met een burn-out, die zijn zo ontzettend zwaar en heftig geweest. En die twee jaar thuis daarna, zeker niet minder hoor. En nu begin, ja ik begin pas, op te knappen en dat scheelt al stappen die je alleen met zevenmijlslaarzen kunt maken. Goh, dat belooft nog wat. Hoe ouder, hoe fitter is in mijn geval eigenlijk een oneerlijke beredenering maar het is wel een feit. Ik weet zowat niet wat me overkomt! 

Wat ook een feit is, is dat het een enorm groot voordeel geeft, nu hele dagen te staan op die stage. Daar heb ik thuis ook plezier van. Ik ben gewoon echt al de hele dag heen en weer aan het rennen, ladder op en af te klimmen. Van de puinhopen krijg ik weer een prachtige ordelijke zijkamer en mijn winterkleding hangt op zijn plek. Als er nu nog een hittegolf komt, dan flip ik hem wel even hoor. Ik ga er maar niet vanuit. Het gaat gewoon, zoals de laatste tijd hier steeds zo lijkt te zijn, zoals het moet. Precies goed! Dat heb ik vast verdiend en dat vind ik zelf eigenlijk ook wel!