11. sep, 2019

Drie jaar en 105 dagen zonder Sunshine

Gisteren kreeg ik 2 pakketjes binnen, nadat ik uit school thuis was. Heel fijn want anders had ik ze gemist, als ik tot 17 uur had moeten blijven. Nu dus niet. Wel vervelend want de 2 pakketten van Zooplus, blijven ergens hangen bij de Post. Kijk, dat is morgen al een week geleden besteld en dat gaat me te ver. Het is eten voor de cits en dat moet er gewoon met een paar dagen zijn. Je bestelt dat al iets van te voren maar je bestelt het niet omdat je nog zo’n grote voorraad hebt. En dan vind ik een week speling gewoon echt te veel. Gisteren dan maar een mail gestuurd aan de klantenservice met de 2 bestelnummers en de vraag waar dit blijft. Als ik achter de post zijn gat moet zitten, dan gaat het niet werken.

Ik sprak de bezorger er op aan, ik weet heus wel dat hij er ook niets aan kon doen maar ik kwam zo wel te weten dat ze er een enorme storing hebben gehad. Ja, oké maar die is nu over toch? Dus waar blijven mijn pakketten dan van vorige week? Ja hij vond het ook heel vervelend. Ja, snap ik. En als ik die facebook pagina van klachten over PostNL bekijk, dan heb ik het nog redelijk goed! Daarom, laat maar. Maar ik hoop dat Zooplus er misschien wel iets mee kan doen en anders sturen ze het maar opnieuw. Ik bestel voor duizenden euro’s per jaar, daar mogen ze wel wat service tegenover zetten, vind ik zelf.

Dan die meneer bij de UWV hè, wat een neppert is dat! Ik had gezien vorige week, toen ik mailde om door te geven dat mijn stage onbetaald zou zijn, dat er stond bij taken, dat ik een opleiding aan het volgen was en dat die juni 2020 zou zijn afgelopen. Oh jee, dan kom ik in de problemen en dan zit je net of vlak voor de examens en dan kan je dat er niet bij hebben. Beter voorkomen dan genezen dus gelijk maar in het toetsenbord geklommen, als equivalent voor in de pen klimmen. Ik mail hem dat dit niet klopt en, mits ik in 1 keer slaag, de opleiding pas 31 oktober zal zijn afgelopen. Met diverse herexamens zou dat zelfs zo laat als februari 2021 kunnen zien. Nu ga ik er vanuit dat ik gewoon in ene keer slaag natuurlijk. Maar dan is juni klaar, ook veel te vroeg.

Zag ik dat ik een mail had en ga naar mijnwerk.nl en daar lees ik zijn mail. Waar ik dat dan gezien heb, van die datum? Nou zeg, ik naar taken, ik denk; ‘ik maak wel even een screenshot voor de beste man’. Ja, daar had hij volgens mij al op gerekend want nu was de datum al aangepast tot 9 november. Dus ik mail het precies zo het gegaan is, en dat ik voortaan voordat ik iets mail, gelijk een screenshot zal maken. Ik kan er wel om lachen hoor, maar al ben ik soms best warrig, dan ben ik nog lang niet op mijn achterhoofd gevallen! Mij krijg je echt niet gek, en bovendien, de datum bovenin was nog niet aangepast. Ja, natuurlijk heb ik daar dan maar een screenshot van genomen. Die bewaar ik, als bewijs.

Iedereen die al een tijd meeleest, weet vast nog wel hoe zwaar ik het had, die eerste stagedag. Jeetje zeg, wat heb ik afgezien. Maar ik weet het aan het ziek te zijn geweest al die jaren en het overgewicht hebben en geen conditie te hebben op dat moment. En die enkels! Die waren zo dik, dat ik dacht dat het nooit meer goed zou komen. Met mijn benen in de lucht, lag ik ernaar te kijken en ik dacht; ‘als die straks ontzwellen, dan hou ik vast los vel over!’ Echt hoor, het zag er niet uit. En dan dat rare gevoel in mijn dijbeen. Oh echt, ik was echt bang dat ik de verkeerde beslissing had genomen! En ik wist niet of en hoe ik dat kon terugdraaien. En dat wilde ik ook niet want buiten al die verschijnselen, vond ik het leuk, wat ik nu al aan het doen was.

Ik wist ook dat ik het alleen nog maar leuker zou gaan vinden. Alleen dat staan! Ik ben niet lui, ik ben altijd een harde werker geweest en daar lag het ook niet aan. Niet dat ik niet wilde staan maar de overgang was gewoon té groot eigenlijk. En dan al die andere dingen ook nog, en je bent bijna 60! Een leeftijd waarop veel mensen al over hun pensioen gaan nadenken, maak ik nog maar eens even een carrière switch. Hoe bedoel je, echt blond? Maar ik blijk het totaal bij het verkeerde eind te hebben. Ik neig, in alles, altijd de schuld bij mezelf te leggen. Ja, best een mooie eigenschap hoor, dat vind ik zelf ook. Alleen ik doe het weer tot in den treure en dat moet nou juist weer niet.

Want wat blijkt gisteren? De 43 jarige medestudente vertelt me bijna exact hetzelfde verhaal, inclusief de monsterlijke enkels en de pijn in de onderrug. En zij komt uit de zorg, en zij wilde de switch gaan maken, omdat ze de zorg lichamelijk te zwaar begon te vinden. Dus zij komt al uit een werkhistorie met lopen en sjouwen en weet ik het allemaal. Het staan zoveel uren achter elkaar, brak ook haar op. En ook zij bleek huilend op bed te hebben gelegen, die eerste nacht na een eerste stagedag. En zij had gisteren helemaal al een rooie kop, want het overweldigde haar nog meer dan mij. Ik heb haar wel gerust kunnen stellen, dat het gaat wennen, dat staan dan, maar dat ze even geduld moet hebben. Zij was namelijk vorige week pas begonnen.

Ik ben wel heel erg blij dat ik de BOL opleiding ben gaan doen, ik heb namelijk een enorm talent om dik te worden hahaha! Oh echt hoor, ik blijf erdoor aan de gang, daar bij Capabel ook al. Maar even serieus, ik wilde eigenlijk die BBL gaan doen. Dat had helemaal een ellende geworden. Want zij moeten minimaal 3 dagen werken voor het minimum loon en naar school én de online lessen én een studiedag of liever 2. Dat maakt 7 dagen in de week. Allemaal dames met gezinnen ook nog eens. Nou, ik denk dat ik er wel een paar af zal zien haken waarschijnlijk. Ik hoop het niet maar ik zou er niet raar van op kijken. Ik heb dus een extra dag voor mezelf. Is het nodig, dan kan ik die gebruiken voor de studie. BBL voor mij was een ramp geweest met nog minder tijd en gezeik elke maand met geld omdat het dan nog door UWV aangevuld zou moeten worden. Geef mij maar BOL! 

Is het studeren niet nodig, dan heb ik die extra dag voor mezelf. Omdat ik de cursus ‘burgerschap’ niet hoef te doen, heb ik ook al de maandagmiddag erbij, om te studeren voor wat echt belangrijk is. Maar die presentaties houden, echt zo’n onzin. Helaas moeten ze erbij. Nou ja, het is niet anders. Laat ik nou maar eerst hopen, dat ik uit die digitale worsteling kom. Dit weekend ook geen strand helaas. Ik moet eerst de boel op de rit krijgen en zal daar elke dag aan werken tot ik voor ga lopen. Want ik wil veel voor gaan lopen. Engels, hoef ik niets voor te leren, Nederlands ook niet echt. Rekenen vind ik wel fijn om opgefrist voor te worden maar hoef ik ook geen nachten voor wakker te liggen. De lessen vertel ik morgen over, op de foto zie je een stukje van toen ik terug keek, ook de jonkies zijn in de war hoor. Het ligt gewoon aan daar. 

In elk geval kan ik me zowat alleen maar richten op de stage met de opdrachten en de medicatie en de andere medische onderwerpen. Bloedsomloop tot skelet, alles moeten we weten maar dat vind ik geweldig leuk en weet ik al best veel van. Alleen al die medicijnen, met bijwerkingen, contra-indicaties, generieke namen en merknamen, weet ik veel wat er nog meer allemaal aan vast zit, zo’n doosje is best lastig. Maar ook moet je dosering weten van alles en de wettelijke dingen die eraan vast zitten. Maar aangezien ik de rest een beetje tussen neus en lippen door kan doen, moet het te doen zijn.

Er zitten ook mensen uit allerlei andere steden, zoals Piershil en Rozenburg. Die moeten allemaal ook nog veel verder reizen dan ik. Ik heb het wel makkelijk, in verhouding dan hè. En ook mensen die voor apotheker gestudeerd hebben maar dan in Syrië en nu deze studie doen, omdat ze ook nog veel te veel Nederlands moeten leren. Heftig hoor en ik heb respect voor deze dame en heer, die verder niets met elkaar te maken hebben, dan de studie in hetzelfde land van herkomst. Ik vind het knap! Maar die weten weer alles van de medicijnen en die zijn juist het moeilijkst. Nou ja, eerst vandaag maar even kijken hoever ik kom bij het uitzoeken van alles. Alles moet voor maandag in orde zijn, als de 2e online lessen gaan plaats vinden. Flinke uitdaging dus!