13. sep, 2019

Drie jaar en 107 dagen zonder Sunshine

Gisteren op stage, was het een apart dagje. Het is de apotheker haar vrije dag altijd maar dan komt er een andere. Alleen die kwam ook niet want die bleef steken op een andere apotheek van ‘ons’. Dus waren Ineke en ik met zijn tweetjes. En rustig dat het was! Dat was het de dag ervoor ook al geweest, zei ze tegen mij. Ook de bestelling en de recepten order waren klein. Daar was ik zo mee klaar. En met het bij pakken van de medicatie dus ook. Dan controleert zij het weer en dan scan ik alles weer in, zodat het geregistreerd staat allemaal. Het kan dan worden opgehaald, of het moet bezorgd worden of het gaat naar Poldervaart, de apotheek bij het ziekenhuis in Schiedam, zodat ze het daar op kunnen halen.

Ja, dat gaat allemaal al bijna automatisch en zonder iets te vragen. Ook de telefoontjes vielen vandaag mee. Je hebt vaak tussendoor telefoon en dat is heel vervelend als je je nog moet concentreren op wat je aan het doen bent. Dat gaat ondertussen ook steeds beter. Het is dan ook al mijn 6e week. Alleen weet ik niet of ik de uren van augustus mee mag tellen. Dat moet ik nog mailen naar de stage afdeling. Maar goed, daar heb ik nog geen tijd voor gehad. Ik heb een stapel briefjes, van ongeveer een dikke 2 centimeter hoog met dingen die ik moet doen, wat de opleiding betreft.

Het bleef erg rustig dus kon ik in de middag lekker even mijn stage opdrachten doornemen, die had ik meegenomen, al wist ik niet waarvoor. Normaal heb je nergens anders tijd voor en is het continu werken tot half zes. Ook weer zo apart. Ik had het erg jammer gevonden als ik het nu niet bij me had gehad. Voortaan maar gewoon standaard meenemen, je weet maar nooit! Morgen aan Saskia nog een aantal dingen vragen. Ik moet ook een organogram maken en ik heb geen idee hoe het daar precies zit. En zij moet me ook vertellen wat zij allemaal doet en wat voor verantwoordelijkheden zij weer heeft.

Ik zie haar met ons meewerken maar grotendeels zit ze achter de pc en dan weet ik niet wat ze doet, buiten het nakijken wat ik gedaan heb. Dat vind ik toch ook wel leuk om te weten. Dan moet ik er een werkstuk van maken, met van alles bij elkaar. Als het mag van Saskia, mag het ook met foto’s erbij. Dat lijkt mij wel leuk maar dat moet ik morgen eerst even vragen. Dan zien we het wel. Dat moet zij dan weer ondertekenen en dan kan ik het alvast insturen. Ik heb vier van die blokopdrachten in Blok 1 en die moeten binnen 10 weken allemaal gedaan zijn.

En dan komt Blok 2 met nog meer te doen. Maar tegen die tijd loop ik al als een trein voorop. Dat soort dingen vind ik wel leuk hoor maar er gaat een uur of 10 per opdracht in zitten, dus tja. Ik snap echt niet af en toe, waar ik al die tijd vandaan moet halen want het is echt veel en veel meer dan die ene studiedag die ze zeggen dat je er zelf in moet stoppen, ammehoela! Dat zijn er nu 3 of zo en met 4 dagen school en/of stage, zijn dat er wel 7 hoor. Ik voel me op het moment even een klein beetje opgejaagd maar dat zal nog wel goedkomen, dat weet ik zeker.

Toen ik van de week naar de Action was geweest en de parkeergarage uit wilde rijden, stak er zo’n parkeerkaartje uit het apparaat. Nou ja, ook raar! Dat slikt dat ding normaal gesproken toch in zeker, en dan gaat daarna de boom omhoog en kan je weg. Dat het uitsteekt is dus heel vreemd. Ik pak het en leg het in het bakje waarin ook mijn boodschappenkarretjemuntjes zitten. Nou, als dat geen 3 x woordwaarde is, dan weet ik het ook niet! Waarom ik dat doe, het kaartje bewaren, dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb er niks aan. Maar daar denk ik op dat moment helemaal niet bij na. Het lag er gistermorgen ook nog.

Omdat ik in de auto zat te wachten tot ik Ineke zag verschijnen, pakte ik het kaartje om het weg te gooien. Misschien had ik willen compenseren voor het kaartje dat ik toen kwijt was geraakt? Waarom heb ik dat gekke ding niet gelijk weggegooid? Toen ik op het kaartje keek, wist ik gelijk waarom. Het waren verrassings-kusjes van mijn moeder. Het kaartje was namelijk afgestempeld op 13u13. Oh vandaar! Dank je wel lieve ma, vooral niet stoppen met je kleine nummer 13 berichtjes, ik ben er altijd zo blij mee! En het is altijd op zo’n manier, dat je weet dat het niet zomaar is. Buiten dat toeval niet bestaat, is het altijd wel iets raars en bijzonders dat het duidelijk maakt, dit komt van ma! Heerlijk en mooi is dat toch!

Vandaag ben ik iets vroeger weggereden want gisteren heb ik heel Schiedam gezien. De weg die ik normaal altijd rij, binnendoor, is afgesloten en eerst loodsen ze me een wijk in, waar ik niet meer uit kon. Lekker bijdehand zeg! Ik er weer uit en op hoop van zegen ging ik maar rijden. Er waren wel van die gele borden voor de omleiding maar het waren allemaal verschillende letters en welke moest ik nou volgen? Geen idee! Maar, en toeval bestaat dus echt niet, in het begin van mijn stage, reed ik steeds verkeerd terug en kwam ik met een lange omweg bij de molens en uiteindelijk weer uit daar, waar nu die weg afgesloten is. En dat is nu de omweg die ik moet nemen en waar ik, de wegenblinde blonde, nu toch gewoon zomaar onverwacht de weg weet! Dat scheelt echt een zooitje in paniek raken hoor! Ik vond het geweldig dat het weer zo geregeld was voor me!

Terug ga ik dan toch maar via de snelweg, en die files die ik verwachtte, vallen daar op dat stukje reuze mee. De 2e afslag moet ik er alweer af en alles rijdt goed door daar. Daarom denk ik dat ik die erin ga houden want dan ben ik toch net ietsje sneller thuis. Heen moet ik dan ook maar eens een keertje uitproberen, of dat echt zoveel sneller is. Misschien wel vergeleken bij zoals het nu gaat voorlopig. Nou ja, who cares! Als ik er maar op tijd ben en daarna zo snel mogelijk weer thuis ben, ben ik dik tevreden. En dat dikke is ook al stukken minder ondertussen. Maar morgen ga ik voor het eerst wegen bij de Cambridge lady. Dus hoeveel eraf is weet ik niet.

Ik weet wel dat mijn uniformjasje 3 weken geleden niet dicht kon en nu makkelijk. Daar heb ik geen weegschaal voor nodig! Maar goed, morgen wegen en dan over een maand weer terug. Ja, het hoort elke week maar sorry hoor, ik heb gewoon zo ontzettend veel tijd tekort. Misschien straks, als ik alles echt gestructureerd op de rit heb. Dat zie ik dan wel weer, of ik dan elke week ga. Ik vind het wel zo makkelijk zo. Ja, straks met afbouwen, dan heb ik wat meer begeleiding nodig omdat we moeten gaan uitzoeken wat ik wel en niet kan hebben. Maar daar ben ik voorlopig nog niet hoor. Dat duurt nog wel even.

Morgen snel de boel doen hier, de planten water geven. De meeste van de orchideeën doen weer zo mooi hun gezichtjes laten zien. En dan moet je ze wel belonen. Die van mijn moeder laat nog geen stengeltje zien waar bloempjes aan kunnen komen. Misschien ga ik die wel verpotten, dat kan helpen. Met zijn drietjes in zo’n grote pot zetten. En verse aarde en zo, dan kan het wel eens zo zijn dat ze ook daarna uit gaan lopen. Maar ondertussen is het genieten van die er wel aan het bloeien zijn. Ik hou ervan! Ook van mijn Poolse zusje Agnieszka, die jarig is, maar ik heb echt geen tijd om langs te komen. Ik heb geen ene seconde over dit weekend. Voorlopig blijft dat zo even. Ik heb niet eens tijd gehad om iets te maken voor haar verjaardag! Maar, ze houdt het te goed! Dat beloof ik!