14. sep, 2019

Drie jaar en 108 dagen zonder Sunshine

Gisteravond dus nog verder zitten typen hier, want oh wat heb ik veel te vertellen steeds. Ik heb gisteren ook lekker gewerkt op stage maar het is wel vermoeiend hoor, 2 dagen achter elkaar. Maar puur om het lichamelijke. Ik denk over een paar weken, als er nog meer kilo’s af zijn en ook nog meer gewenning is ingetreden, dat ik daar dan niet zo’n moeite meer mee zal hebben. Ik vind het werk leuk en interessant en er komt steeds meer bij. Nu ook weer, ik moet, als mensen die hun medicatie laten bezorgen, voor het eerst die bepaalde medicijn krijgen, bellen om een eerste uitgifte gesprek te gaan doen. In het systeem heb ik geleerd hoe ik dat kan zien, en ook hoe ik het in moet voeren als ik een recept klaar maak, om te laten bezorgen en ik zie dat het een 1e uitgifte is.

En dan moet ik zoeken wat het middel doet, wat de dosering is, hoe het ingenomen moet worden, de bijwerkingen en weet ik het allemaal. Als ik dat op een rijtje heb ga ik de mensen bellen en moet ik zorgen dat ze die informatie van mij door krijgen. En ja, dat kan ik wel! Elke donderdag en vrijdag moet ik dat doen, als mijn taak. Leuk! Dus niet meer alleen stickers plakken op de zelf gepakte medicatie. Op zich ook niet vervelend hoor, maar dit is nog leuker en maakt het een beetje afwisselender. Even zitten, zoeken in het systeem, en hoe meer ik ervan snap en weet, hoe leuker ik het allemaal vind. Dat is wel zo prettig natuurlijk, het had ook tegenovergesteld kunnen zijn en dan was ik verder van huis geweest.

Maar ik ben lekker dichtbij gebleven. Het is even erg veel nu en enorm overweldigend hoor. Ik zit echt af en toe even met zo’n blanc stare hoor, dat ik het even niet meer weet. Niet denken dat het me zonder moeite aan komt waaien. Maar door mijn ervaring en levenswijsheid en, echt niet arrogant bedoeld, behoorlijke intelligentie, is het voor mij op zich niet super moeilijk. Het is alleen erg veel en teveel tegelijk nu op dit moment. Omdat je al direct de 1e dag achter het verhaal aanliep. Maar ik ga proberen dit het weekend een groot deel in te lopen. De kapper had ik al afgezegd, even voor de 1e mogelijkheid dat ze er weer en ik ook kan, een afspraak ingepland. Het is even niet anders.

Ik moet het eerst echt allemaal op een rijtje krijgen en dan kan ik misschien weer even een vrij momentje voor mezelf maken. Ik heb zo’n zin in iets te schilderen maar het gaat gewoon echt niet. En dan na dik 1,5 jaar echt elke dag zowat iets creëren. Maar het moet even opzij. Plaats maken omdat we ongelofelijke haast hebben. Dat wordt mijn lijflied, van Herman van Veen. Opzij, opzij, opzij! Ik moet echt rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaaaaaaaan! Een andere keer misschien!

Ik geniet er wel van hoor, alleen dat net even niet kloppende beginnetje moet glad gestreken worden en daar moet tijd in die ik eigenlijk niet heb. Maar het zal heus wel lukken, alleen misschien niet in ene week, omdat er steeds meer bijkomt. Dan komt het daarna allemaal vast wel op de rails. Ik krijg er nog meer bij trouwens, alsof ik nog een gaatje over had. Ik mag, van de apotheek, meedoen met cursussen. De komende maandagavond is de eerste al. Maar ja, het is allemaal toch maar mooi meegenomen. Ik weet niet of je er iets van krijgt, buiten hoofdpijn dan, zoals een certificaat of zo? In elk geval, maandag ga ik naar een cursus incontinentie. Nee, ik ga niet leren hoe ik in mijn broek moet plassen. Het gaat om de verschillende materialen en weet ik het allemaal. Ik moet om zes uur ’s avonds in het Franciscus Vlietland ziekenhuis zijn, waar ook onze andere apotheek zit, Poldervaart. En me daar melden, dan zie ik de rest ook vanzelf wel.

En dan mag ik maandag 7 oktober naar een cursus over antistollingsmedicatie. Ook interessant en belangrijk en voor mij alleen maar mooi meegenomen kennis van te hebben. Ook al kost het me een vrije avond. Die vrije avonden komen wel weer volgend jaar, na mijn diploma en als ik een baan heb. Wat moet je nou met vrije avonden? Helemaal niks toch zeker? Kan je beter een cursus volgen hoor! Ik maak wel tijd! (dit is mezelf moed inpraten hoor….) Ik heb een hele stapel briefjes liggen voor vandaag en morgen om af te werken. Ik heb huiswerk te maken van afgelopen week en ook alvast voor komende week. Als het goed is kan ik er maandag gewoon in. Zo niet, appen! Dat komt wel goed. Dan kan ik ook wat dingen vragen over het huiswerk, of ik zie dat vanzelf in de 3 filmpjes van de online klassen die ik MOET zien voor de maandag. Misschien leggen ze het daar wel in uit.

Enniewee, het is druk. Druk maar het lukt me nog wel. Ook met de telefoontjes beantwoorden gaat het steeds beter op stage en daaraan merk ik dan zelf ook wel weer dat ik erin groei. Ik weet de meeste nu zelf te beantwoorden. Het is ook omdat Saskia me meer verantwoordelijkheid geeft en ook, zoals voor mijn stage opdrachten, echt even gaat zitten met me. Ik vind dat wel prettig. Ik kreeg direct al verantwoordelijke dingen te doen en ik hoef niet weken lang over iemands schouder mee te kijken. Dat gaat wel eens anders, heb ik al gehoord. Nee, ik zit wel goed daar, precies waarom ik voor die plek heb gekozen, komt ook exact zo in werkelijkheid uit. Goed aangevoeld en dus geluisterd met mijn geestesoren naar mijn gids. Die zal blij met me zijn! Ik en luisteren… Hm..

Morgen heb ik besloten toch naar het strand te gaan, het is nu mooi nog en ook al is het heerlijk met storm of regen een strandwandeling te maken, met het mooie weer moet je dat ook niet willen missen. Zodra het morgen licht is, ga ik tanken en rij ik heerlijk door naar moeder water aan de kust! Even mijn stressweek weg laten waaien. Dat heb ik echt wel verdiend. Ik heb er nu al zin in! Vandaag wegen bij de Cambridge dus. In de ochtend de hele boel gedaan. Alleen boven niet, daar moet ik echt een keer even tijd voor maken. Voor het balkon winterklaar maken ook en dat moet echt in de komende weken gebeuren. Nou ja, het zal nog wel rechttrekken, ook dit soort dingen. Al sal reg kom, zei mijn moeder altijd. Zuid-Afrikaans, heerlijk taaltje met hilarische letterlijke woorden erin. Als ik ooit niets te doen heb, al zie ik dat niet gebeuren zo snel, zou ik dat willen gaan leren. Mopperfiets is een brommer en een kleefbroek is een legging. Dan lig je toch zeker de hele studie in een deuk?!

Ik ben weer eens zwaar gewond, het ging gisteren weer eens mis met Rainbow en zijn enthousiasme voor de snoepies. Echt hoor, altijd als de littekens van de vorige keer vervagen, dan gebeurt het weer. Mijn moeder zei, toen ik de kittens pas had en het toen echt heel erg was, dat ze me mismaakten. Maar het ziet er wel heftig uit. Gisteren ook weer, dan vliegt ie als een dolle over mij en de bank heen. En als ik dan die pot met snoep vast heb, wordt hij echt bijna gek. En dan kan het mis gaan, dat hij niet kijkt waar hij springt of gewoon té enthousiast springt en valt. Alleen dan grijpt hij mij met zijn nagels en ja, dat is au. Zoals je wel kunt zien op de foto. Dan brandt het de hele nacht en klopt het nu alsof er mannetjes met hamertjes de boel staan dicht te slaan of zo.

Maar goed, ja dan scheld ik even en dan zie je ze alle vier met van die grote ogen kijken. Oh jee, watskebeurt? Dan dim ik gelijk weer in en zachtjes door mopperend, geef ik ze dan hun snoepjes. Want zeer doet het zeker wel. Het gaat wel weer over hoor en de komende weken, is Rainbow weer net even iets voorzichtiger. En als ik dan mijn voorzichtigheid ook laat varen, lig ik zo weer open. Tja, ik zie hem echt niet minder enthousiast worden over snoepietijd hoor! Het is niet anders… Gelukkig ligt er in de winter meestal een dik plaid over. Voor het komende voorjaar en zomer maar iets verzinnen? Iemand?