15. sep, 2019

Drie jaar en 109 dagen zonder Sunshine

Gisteren ben ik dus gaan wegen en ik had het goed ingeschat, ik was iets te optimistisch geweest maar dat komt ook wel omdat ik me zo goed voel. Er is een wereld van rust over me heen gedaald en dat midden in al die hectiek. Eigenlijk heel erg raar maar het is echt zo. Ik kan het niet anders uitleggen. Toen ik gisterochtend bezig was, viel me op dat het lange staan in de apotheek nog wel meer voordelen heeft. Wat ik tegelijkertijd besefte, was hoe lang ik al niet normaal gefunctioneerd heb. Hoe lang ik al zo ontzettend uitgeput ben geweest, voordat ik, lichamelijk, in elkaar stortte na mijn moeders begrafenis. Ik heb het zo lang gedaan, gewoon doorgaan met die burnout, dat ik eigenlijk uiteindelijk niet beter meer wist dan dat ik me zo moe voelde, zo leeg, zo op.

En ik dacht echt dat dit bij het ouder worden hoorde. Ik snapte alleen niet hoe ik dan kon functioneren over 20 jaar, als het op dezelfde manier zo door zou gaan. Ik snapte al niet hoe die oudjes allemaal nog een been voor het andere konden zetten. Dat had ik nu al, dacht ik. Maar de laatste weken, juist vanaf de stage, had ik verwacht de rest van de week nodig te hebben om bij te kunnen komen van één zo’n dag, tot de volgende er weer aankwam. Maar zo is het niet gegaan. Ik sta nu ook al die 2 dagen achter elkaar, en deze week heb ik geen pijnstiller of aspirientje genomen. Het was wel even te voelen op vrijdagmiddag maar toch, het ging nog redelijk. Wel was ik blij dat ik het laatste anderhalve uur heb kunnen zitten.

Maar dan kom ik thuis, ga ik de cits eten geven en lekker koffie zetten voor mij. Ik ga achter de pc zitten en schrijf nog even een blog. Meestal ruim ik nog wat losse dingetjes op. Ik ga me wassen en uitkleden en maak alles vast in orde om te gaan slapen. Ik ben namelijk wel moe en dan weet ik dat alles al geregeld is, als ik straks per ongeluk in slaap val. En zoals dan vandaag, waar ik ‘normaal’ gesproken dus half dood zou zijn geweest, ben ik vol energie! Ja, ik voel mijn hielen nog een klein beetje maar op zich, prima te doen. En dan met het bezig zijn zelf. Ik ben nu zo gewend om te staan met af en toe een paar pasje lopen, om te zoeken in laatjes, mandjes te pakken of naar de balie te lopen om op de pc’s aldaar te kijken naar iets, waar de beller om vraagt. Nu thuis, ga ik gewoon in ene ruk door. Het is namelijk half zo pijnlijk en vermoeiend niet dan dat staan zo lang.

Dat is ontzettend mooi meegenomen. Ik besefte me alleen dat ik altijd al zo moe was, al jaren en jaren. En nu opeens niet meer eigenlijk. En ja, dat valt enorm op! Niet zo opeens natuurlijk maar het is zo totaal anders dan ik me kan herinneren. Het is zo lang geleden dat ik me zo goed heb gevoeld, lichamelijk dan, dat ik het me niet eens kan herinneren wanneer dat dan ook nog zo was. Kan je nagaan. En ik ga nu achter elkaar door en dan ben ik echt verbaasd dat ik nog lang niet moe ben. Al jaren doe ik alles in etappes. Alles stoffen, en even pauze, vroeger een sigaretje nu niet meer. Dan stofzuigen, dat moest op zich al in etappes in het begin toen in ingestort was. Maar alle jaren daarvoor ook, erna even uitblazen. En zo doe je er wel een hele dag over voor je huis echt overal schoon is.

Nu niet meer, ik doe alles achter elkaar door. Ik hoef geen pauze omdat ik me moe voel, ik hoef geen pauze omdat ik zo nodig moet roken, ik wil juist gewoon achter elkaar door gaan. Heerlijk! Dan ben je lekker klaar en kan je wat anders gaan doen. En waar ik nu zo verbaasd over ben, ik eigenlijk heel erg. Want zoals het nu gaat, dat is normaal, dat is zoals het hoort. En al ben ik nu vele jaren ouder, ik ben vele malen fitter dan een hele tijd geleden al. Bizar eigenlijk. Dat je zo achterlijk hard bent voor jezelf, dat je gewoon jaren lang de uitputting nabij bent en denkt dat het zo hoort. Ik ben gewoon echt een heel klein beetje dom. En niet lief voor mij. Maar daar probeer ik nu iets aan te veranderen. En dat gaat de goeie kant op zo, voor ik doodga heb ik het heel misschien een beetje onder de knie.

Het was op druk op de bank vanmiddag. Toen ik net thuiskwam, ging ik heel even zitten om wat te drinken. Rainbow kwam bij me liggen, die dacht dat hij misschien wel iets kon bedelen maar toen dit niet het geval bleek, ging hij lekker languit liggen. Hij krijgt meestal de kans niet om zo naast me te liggen. Moonlight is er meestal als de kippen bij. Moonlight mist me enorm, net als Rainbow, dat merk ik aan ze. Vooral omdat ik Moonlight nu heerlijk mag aaien, wat ik normaal echt niet mag. Hij komt erom vragen nu. De lieverds, die laten je tenminste merken dat ze om je geven. Zonder dieren zou ik geen leven hebben, dat meen ik echt.

Moonlight had al zitten gluren. Hij is niet zo’n fan van Rainbow, want dat is een klein pestkoppie en vooral hij en Aurora zijn vaak HET slachtoffer. Hij kon het toch niet laten en zijn zin om naast mij te liggen was groter dan zijn weerstand tegen Rainbow. Hij kwam erbij liggen. Ik maakte er voorzichtig een foto van. Toen wilde Skylar er ook bij. Die duwde mij gewoon van mijn plek! Ik moest zo lachen, ik ben maar op gaan staan want zo kon ik een betere foto nemen van mijn Tuxedo Trio, die nu echt voor het allereerst, zo met zijn drietjes op de bank lagen. Ah en toen kwam Roortje ook kijken, die wil ook altijd zo graag bij mij liggen. Maar ze zag dat ik al van mijn plek was gejaagd, toen ze even een brokje was gaan eten. Op de foto’s zie je de felle koppen van Skylar en Rainbow. Vriendjes worden is echt nog teveel gevraagd hier.

Zij keek naar Skylar en hij keek naar haar. Prrr, zei zij en Prrrrrrrr zei hij terug. Voor een prrr klinkt dat vrij agressief hoor, soort van geïrriteerd. Toen draaide ze zich om en paradeerde naar boven. Staartje omhoog en trots haar koppie ook. Ze had duidelijk geen trek nog om naast Skylar op de bank te springen. Ik denk dat het een verstandig besluit van haar was. Maar jammer is het wel. Hopelijk komt het toch echt een keer zover, dat ze met zijn allen op en over me heen liggen. Als ze dan maar niet allemaal tegelijk schrikken en wegvliegen, want dan zit ik overal onder van die krassen en daar heb ik dan weer niet zo’n trek in…

Gisteren kwam er maar niet veel van het leren. Ik heb zitten chatten met een vriendin en toen nog eentje en toen nog een. Toen ook nog even met mijn broer. Ik voelde me ook best wel moe. Huis goed gedaan, bakken gedaan, naar de stad geweest voor Cambridge en boodschappen gehaald. Misschien vind ik het wel goed zo, en prop ik alles in de zondag, als ik rond tienen weer van het strand terug ben. Ik wilde eerst niet gaan en dan gelijk gaan leren maar ik ga me gewoon geen fijne dingen ontzeggen. Ik wil het liefst deze week al alles hebben ingehaald maar dat kan en mag ook in twee weken hoor. Wie maakt me wat. Als ik het maar inhaal en dat gaat gebeuren, reken daar maar op. Als ik iets wil, dan gebeurt het ook echt. Ik ben erg gemotiveerd en ga het op zeker halen en redden allemaal. Saskia, de apotheker, zei dat ook nog.

Ze vertelde me trouwens ook dat de meeste apotheken niet zo hoog opgeven over Capabel, maar dat zij altijd voor mij als referentie wil gelden. Ze weet hoe gemotiveerd ik ben, en hoe ik mijn best doe en dat is altijd veel waard in apotheken land. Dat komt wel goed want ik heb me nu al bewezen en mag daar nog een jaar mee door gaan. Komt dus ook wel goed, ondanks het diploma van Capabel. Dat soort dingen vertellen ze je nooit van te voren hè. Maar het geeft niet, zelfs dat zal zich in mijn voordeel draaien. En het hebben van een erg goed stage adres, zoals ik nu heb, is daar zeker een goeie hulp bij. Dat heb ik al mee. Het diepe verdriet en het daar wakker van worden, omdat je daarover droomt is vermoeiend maar het is niet anders. Het zal wel zo moeten blijkbaar. Het remt me ook wel een beetje maar ik weet dat ik op de juiste weg ben. En dat weten helpt me ook om gewoon verder te gaan.