16. sep, 2019

Drie jaar en 110 dagen zonder Sunshine

Ik heb het zondag toch zomaar even gedaan. Echt iets voor mezelf en ook al had ik het nog zo druk, ik heb het toch gedaan. Ik was om half negen op het strand. Oh wat was dat heerlijk! Even zo lekker uitwaaien bij moeder water. Alleen het geluid van de branding al, als je de zee nog niet eens kan zien, is al zo rustgevend. En rond deze tijd praktisch geen mens te zien, ja in totaal een stuk of tien waarvan een paar aan het joggen en een paar met hondjes. Die komen allemaal kwispelend op me af voor een aai, dat vind ik wel zo gezellig. Aan diverse mensen steeds gevraagd, goh, als je eens naar het strand gaat, geef dan even een seintje. Maar daar komt nooit iets van. De vorige keer, met Karina, vond ik dat ik dan zelf gewoon moest gaan.

Iets wat ik niet zo snel doe voor mezelf. En al helemaal niet in deze drukke tijden! Maar ik denk dat ik het wel even nodig heb, die ontspanning even. Even relaxen en Zen worden aan het strand. Ik heb  heerlijk lopen kuieren. Het was niet koud maar er stond een stevige wind maar dat was juist heerlijk. Iedereen groet je en wenst je goedemorgen. Ook wel apart. Alsof we een geheim groepje vroege strandbezoekers zijn. Want anders gebeurt het niet hoor, dat iedereen je zomaar groet. Ik vind het wel leuk want ik groet zelf ook altijd mensen waar ik langsloop. Soms zie je ze bijna schrikken of omvallen van verbazing. Dat zijn ze niet gewend! Maar hier hoorde het er gewoon bij en dat vond ik dus juist leuk.

Ik heb heerlijk lopen babbelen tegen de zee, die ik moeder water noem, om redenen die alleen Rulof lezers zullen kunnen begrijpen. Gelukkig liep ik hele stukken helemaal alleen met die weidse einder aan je ene kant en meeuwen, schelpen en zand aan de andere kant. Anders komt er zo een busje voor je hoor, en krijg je zo’n trui met gespen en van die hele lange mouwen. Ik heb een tijdje gelopen en af en toe een schelpje opgepakt maar de meeste gooide ik weer terug. Alleen kwam ik een berg scheermessen tegen en heb er een paar mooie uitgepakt en een stukje verder lag ook een leeg krabschaaltje en iets verder de bijbehorende pootjes met onderlijf.

Die heb ik ook meegenomen, geen idee waarom. Ik vond het beestje best een beetje creepy, brrr! Ik voelde dat ik moest plassen binnen niet al te lange tijd. Tijd om dan maar om te keren. Oeps, dat was een eind terug zeg, daar heb je helemaal geen erg in, als je zo lekker loopt te lopen. Ik moest eraf bij de sok. Er staan van die palen, die voor kinderen een redding kunnen zijn. Ik ben ook wel eens mijn ome Ben en tante Wil kwijt geweest, toen ze me mee hadden genomen naar het strand. En ik zal niet het enige kindje geweest zijn dat op het strand haar familie was kwijtgeraakt.

Toen hadden ze nog niet van die palen. Nu is het een kwestie van, bij de sok, iets naar links, dat is waar je duim rechts zit, en daar liggen mama en papa. Ik moest bij de sok naar de trap. Maar dat had ik zonder de sok ook wel terug gevonden. Toch, voor kleinere kinderen een mooi herkenningspunt. Tegen de tijd dat ik bij de auto kwam, moest ik echt wel plassen maar goed, dan maar snel op huis aan. Ik was lekker uitgewaaid en relaxt, op die aandrang na dan. Ik was voor tienen al weer thuis, even hier zitten schrijven en kwart voor elf alles klaar gaan zetten van school. Toen heb ik me daarop gestort, de rest van de zondag. Nou, wat een trieste ellende zeg.

Helaas werkt het allemaal nog steeds niet zoals het moet. Engels huiswerk kan ik niet maken. Eerst kon rekenen wel maar dan opeens weer niet. En bij het Nederlands krijg ik volgens mij niet het hoofdstuk en dus ook niet de daarbij behorende oefentoets. Ik krijg iets heel anders te zien. Ik word er zo moe van, echt waar. Dit is gewoon niet leuk. Dinsdag maar eens langsgaan bij die balie van het kantoortje en zeggen dat ik met iemand wil gaan zitten en dat die dan kijkt of alles is zoals het moet zijn of anders zorgt dat alles is zoals het moet zijn. Eerder ga ik niet weg en eerder ga ik ook niet aan de lessen beginnen.

Ook van de apothekerslessen, snap ik niet zoveel. En dan heb ik het niet over de inhoud maar meer van, waar moet ik klikken en wat moet ik doen. En toen ik de les rekenen terug keek, die ik vorige week dus gemist had, zit die man doodleuk te vertellen, over het inzenden, dat je dat gewoon net zo moet doen als vorig jaar. Oh ja joh? Maar ik wás er toen helemaal nog niet. Dus waar heb je het nou toch over? Zijn ze daar van de pot gerukt of zo? Met Engels hetzelfde hoor, begint ze over Past simple en present perfect en meer van dit soort grammaticale onderdelen, die ik graag wat opgefrist zou zien, maar dat is de stof die ze al behandeld hebben. Eh wederom, oh ja joh? Maar toen was ik er helemaal nog niet…

En, zoals ik al zei, het huiswerk kan ik niet maken. Ik heb een screenshot genomen, van wat ik te zien krijg. Dat heb ik dan weer in een google drive document gezet met een deelbare link en die link heb ik gekopieerd en dat weer bij de huiswerkopdracht, bij inzenden, nadat ik dat had open geklikt, erbij geplakt en toen bewaard. Als het goed is heb je het dan ingezonden. Maar ik ga echt niet straks voor 3 weken achterlopen hoor! Dus ga ik maar weer mails opstellen en hopen dat ik dan alles ondervang waar ik nu tegenaan loop. Want dat is het nou juist, je loopt er tegenaan op momenten dat je niemand om hulp kan vragen en dan kan je geen drol doen verder. Ik durf te zeggen, en zeker te weten dat ik nooit meer zoiets als dit zal doen.

Ik vind het dan ook echt niet goed georganiseerd zo hoor, wat een big fail daar, wat mij betreft dan. Ik kan er ook niets mee zo verder. Kom je er niet door omdat je het niet begrijpt of het niet aankan oké, dan heb je te hoog gegrepen. Maar flip je door, in al de drukte met je stage en de rest van je leven, omdat het daar zo’n rommeltje is, dan vind ik dat niet fair hoor. Morgen gelijk bij die leraren ook aan de bel trekken. Wat is dat nou voor een opmerking om te zeggen dat het net zo moet als vorig jaar, als meer dan de helft nieuwe studenten zijn. Nou ja, daar was niks van te merken natuurlijk, toen ik vandaag pas kon kijken, want die konden allemaal niet inloggen omdat ze nog naar het verkeerde instructiefilmpje hadden zitten kijken! Idioot gedoe allemaal. Ja, je merkt het wel, op dit moment, dat ik dit zit te typen, ben ik eigenlijk pislink! Zo, dan ben ik het tenminste even kwijt.

Het is wel grappig met Rainbow studeren. Hij komt net achter de laptop zitten, alsof hij denkt, hé, dat is even andere koek dan dat grote beeldscherm op een stokkie. Ik kan er hier achter gaan zitten en zo naar haar staren, dat ze ongemakkelijk wordt en me wel aandacht moet geven! En ja, dat werkt! Maar ik heb ook een manier gevonden om hem daar zo weg te hebben. Ik heb zo gelachen! Ik zit naar een les te luisteren en ik haal een oortje uit mijn oor, en laat Rainbow luisteren. Hij schrikt zich rot van de pratende man en vliegt van de tafel. Als hij wat later weer naar me wil komen zitten staren, dan trek ik het oortje eruit en poef! Weg is Rainbow. Dat is snel geleerd zeg! Dat moet hij vaker doen, zo snel leren, met andere dingen, zoals niet meer gek worden als er snoepjes zijn… Oh oh, en nageltjes in als je vrouwtjes huid eronder voelt…. Ook een goeie!