23. sep, 2019

Drie jaar en 117 dagen zonder Sunshine

Zaterdag zijn mijn twee bestelde boeken binnen gekomen. Oh wat een verademing! Ik vind het niet erg hoor, die webinars en het digitale, in elk geval nu ik het door begin te krijgen hoe het daar werkt. Maar om nou met een laptop op de bank te hangen en niet eens aantekeningen te kunnen maken in het boek, dat vond ik echt niks. Dus ik ben erg blij met mijn aankopen, uit eigen zak weliswaar ik vind het dat wel waard. Ja, ik moet zuinig zijn maar als ik zak dan moet ik nog zuiniger zijn. Dus ik weet wel wat ik doe.

 Als er iemand met geld om kan gaan, dan ben ik het wel. Je moest eens weten waar ik al allemaal doorheen gegaan ben op dat gebied. Dat kan ik wel hoor! Dit is een goeie investering, daar ben ik van overtuigd. Jeetje zeg, vooral die Farmaceutische patiëntenzorg is een dikke pil. En in deze context nog grappig ook! Ik zat er gelijk helemaal in te bladeren, goh veel! En toen dacht ik, waar is dat skelet nou gebleven, want ik had 2 boeken besteld maar er zijn er nog veel meer natuurlijk. En helaas, dat van de anatomie, stond weer net in een ander boek. Anatomie en Fysiologie. Dus heb ik dat hele hoofdstuk gewoon gekopieerd en uitgeprint.

Ik heb nu nog maar 15 printjes voor de rest van de maand. Maar ik kan er voor een euro 10 uitprinten hoor, dus komt er deze week nog een hoofdstuk uit dat boek, dan doe ik gewoon hetzelfde. Ik vind dat lekkerder leren met iets in handen. En dan bedoel ik niet zo’n onhandige laptop. Die kan je pakken wanneer je wilt, en inkijken zonder het eerst allemaal op te moeten starten en te openen. Dat is toch net even anders. Maar dat ben ik hoor, ik ben dan ook halverwege de vorige eeuw geboren. Oké, niet ietsje later dan maar toch.

Ondertussen zijn Gigi de giraffe en Eli Eliphant aangekomen in de States. John en Libby hebben het nog keurig nette pakket vorige week ergens ontvangen. En jeetje zeg, wat een complimenten allemaal! Het grappige is, John is arts, en ik zit nu midden in de medicijnen. Zijn vrouw Libby is dan weer Baptist, een geloof waarin ik ben opgevoed toen ik klein was. Maar ik ben altijd al tegen religies geweest, ze vonden mij bij de kerk ook niet zo’n leuke kleuter hoor! Ik was er zo eentje, 5 jaar oud, die boos werd omdat ik geen antwoord kreeg. Mijn vraag was toch simpel; als Kain zijn broer Abel vermoordt, wordt hij weggestuurd naar de familie van Eva. Eh… Hadden we niet net gehad dat Adam de eerste mens was en dat Eva uit zijn rib is gemaakt. Dus niks geen zwangere vrouw die Eva gebaard had, volgens de bijbel dan.

Kijk, ze moesten ook wat verzinnen ooit, wat de mens zou pikken en dat is dat scheppingsverhaal geworden maar als je goed nadenkt, is het een belachelijk verhaal natuurlijk. En ik als kind, dacht toen al goed na. Want ik dacht; ‘maar Eva had toch helemaal geen familie?’  En toen ik die vraag stelde, of meer die opmerking maakte, vonden ze mij niet zo leuk geloof ik. Wat ik gisteren al zei, zo ben ik gewoon. Ik wilde helemaal niet gelijk hebben, ik deed niet lelijk maar ik zei gewoon wat ik zag. En wat ik wist, hadden ze me zelf geleerd. En omdat ik erg logisch ben en denk, zag ik gelijk dat er iets niet klopte toen ze met dat verhaal over die familie aankwamen. Maar ja, dat mag je dan niet zeggen. Ik moest niet zo vervelend doen. Tja, dan begint je geloof in de kerk toch al heel snel te wankelen hoor. Zelfs als je 5 bent, of misschien juist daarom.

Maar daar wilde ik het helemaal niet over hebben! John, de Amerikaanse arts, die ik ken vanuit de Jozef Rulof groepen. Ook een Rulof lezer, al helemaal bijzonder omdat er in Amerika niet zo heel veel over Jozef Rulof bekend is. Wel zijn al de boeken in het Engels, en wel meer talen, vertaald. En hij is er via via ook aan gekomen, ook al is het hoog opgeleid. Wetenschappers staan meestal niet open voor de occulte kennis uit deze boeken. Maar John dus blijkbaar wel, heel bijzonder dus. Maar goed, hij had Gigi en Eli gezien op mijn pagina van Ria’s Art Corner. Zij zoon is echt helemaal Afrika gek, is daar ook geweest en of hij ze mocht kopen om ze aan zijn zoon cadeau te geven met de Kerst.

Ja natuurlijk, graag zelfs, echt geweldig! Er volgt een heel geregel om uit te zoeken hoe we het daar krijgen, zonder honderden euro’s kwijt te zijn aan verzendkosten. Uiteindelijk blijft het duur en geheel voor zijn kosten. Maar ze zijn er, de twee Afrikaantjes, die via Nigeria, bij mij in België kwamen wonen en weer mee terug kwamen met mij naar Nederland. En nu hebben ze hun wereldreis nog even uitgebreid. Ik had voor John een mooie glazen pot gemaakt, met een esculaap en het Latijnse Primo non nocere. In Amerika gebruiken ze dat, first do no harm, bij het afleggen van de eed om arts te worden. De prachtige eed van Hippocrates. Ik had weinig hoop dat het ding heel zou blijven maar dat is toch gelukt.

En voor de zekerheid had ik voor zijn vrouw als cadeau het schilderij van de uiltjes gedaan. Omdat ik weet dat ze van de natuur houden. John mailde me en ze waren er allebei zo blij mee maar hij had een egoïstische vraag. Oh? Nou ik was benieuwd. Hij wilde eigenlijk Gigi de giraf voor zichzelf houden. Hij ging er een speciale plank voor maken. Of wilde ik liever dat ze bij elkaar zouden blijven? Dan gaf hij ze beiden aan zijn zoon. Nou ja! Ik voelde me zeer vereerd hoor, dat hij Gigi wilde houden. Zijn zoon zal die nog wel een keertje erven, denk ik dan maar. Hij vond ze prachtig en zag dat ik hier uren en uren aan heb moeten zitten werken. En dat is ook zo. Maar zo mooi dat ze bij iemand zijn die dat ook ziet! Ik ben zo blij dat ze er daar zo gelukkig mee zijn. Ik hoor vast nog wel hoe zijn zoon het cadeau vond, straks na de kerst.

Op de maandag weer heerlijk online lessen. Ik heb een extra huiswerkopdracht gemaakt van Engels al en ook van Nederlands. Ik moet van rekenen nog even kijken of het iets is dat opgefrist moet worden of niet. Maar ik heb ook ontdekt dat ik het lesmateriaal al door kan nemen. Ik dacht eerst dat ik zonder opfrissen even de tests moest maken. Nou is dat met Nederlands en Engels niet zo’n probleem en met rekenen voor 90% ook niet. Alleen zitten daar wat dingetjes, die of anders zijn geworden nadat ik van school kwam of echt opgefrist moeten worden. Volgend blok krijgen we Farmaceutisch rekenen en dat schijnt een crime te zijn. Brr, eng! Nou ja, zal ook nog wel loslopen. Dat zal ik ook wel onder de knie krijgen.