24. sep, 2019

Drie jaar en 118 dagen zonder Sunshine

Zaterdag veel gedaan, en zaterdagavond ben ik totaal van de kaart geweest. Waarom hou ik voor mezelf, maar het was best even hevig. Maar dan zijn daar mijn jongens en mijn meisje natuurlijk. Alsof ze voelden dat ik ze nodig had, kwamen ze allemaal zo achter elkaar een beetje aan druppelen. Als je je bedenkt dat er onderling best veel gekissebis is onder mijn vier harige kindjes, dan is het echt een wonder dat ze er de laatste tijd steeds met zijn viertjes bij zijn. Alsof ze speciaal voor mij hun onderlinge aversie even opzij zetten. Is dat lief of is dat lief? Echt hoor, dat zou ik nooit van ze verwacht hebben. Want oh want een gejammer en gejank af en toe hier, door de een of de ander. Want ze verdragen elkaar, heel af en toe vinden ze elkaar lief, maar niet alle vier, alle vier. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Rainbow is een pestkop voor zowel Aurora als Moonlight. Hij steekt zijn neusje even uit, en als 1 van de andere 2 dan voorzichtig wil ruiken, dan geeft hij ze een mep. “Rainbow!”,  zeg ik dan streng en dan kijkt hij schuldig op want geloof me, hij weet het heus wel! En daarom zijn ze bij hem altijd op hun hoede. En af en toe gaat hij echt heel irritant Moonlight achterna om hem in zijn kont te bijten en die gaat dan lopen gillen als een speenvarken dat naar de slacht wordt geleid en dan moet ik ook weer gillen; “Rainbow!” en dan weet hij het ook heus wel hoor. Maar dat is nog niet het ergste. Het ergste zijn Skylar en Aurora. Jeetje, wat hebben die een schurft aan elkaar.

Skylar is erg groot en sterk en dat heeft hij in de gaten en zij ook wel. En dan heeft hij van die buien dat hij haar echt stevig aanvalt. Oh dat vind ik zo erg! Hij weet ook dat het niet mag van mij maar zijn aversie voor haar, kan hij af en toe niet beheersen. Trouwens, de 2 pubers doen allebei niet aardig tegen haar hoor. Kijk maar naar hun gemene koppen op de foto. Maar, zij begint al te gillen, zonder dat er nog maar iets gebeurt en dat is ook weer irritant voor de anderen. Maar ik begrijp haar wel hoor, ze voelt de bui vaak al hangen. Alleen als ze voelen dat ik ze echt nodig heb, dan zetten ze alles opzij. Helaas moet het wel echt zo zijn want anders zou ik dat gewoon elke dag faken. Maar dat werkt niet. Dat hebben ze door. Gisteren was het echt nodig en dan zijn ze er voor me.

Niet alleen kwamen ze gisteravond bij me liggen, en wel alle vier, echt bijzonder! Ook de zaterdag op zondagnacht vonden ze het niet raadzaam om mij alleen te laten. Ik heb geen oog dicht gedaan, hoe lief het ook bedoeld was, ik lag op de bank. Aurora in mijn armen en Rainbow op mijn benen. Moon kwam af en toe zeuren want die wilde meer ruimte om te liggen maar dat ging niet als ik ook bleef liggen. En dat bleef ik, want ik wilde slapen. Dan ging hij weer mopperend weg. In de vroege morgen probeerde ik er foto’s van te nemen. Maar Moonlight duikt net weg in het hangmandje waar hij lag. Skylar kwam erbij en samen met Rainbow lagen ze naar Aurora te kijken, zo van, wat gaan we doen met die witte!

Die blikken naar haar, spreken boekdelen. Aurora is nou eenmaal een echte schootkat geworden en ze slaapt in mijn armen ’s nachts. En daar zijn ze jaloers op terwijl ze zelf niet komen. Gekkerds! Ze mogen best in mijn arme slapen hoor, maar daar moeten ze dan wel zelf gaan liggen. Stiekem moet ik er best om lachen hoor. Zo ongemakkelijk maar toch met zijn allen op de bank. Die blikken over en weer, hilarisch af en toe.

Zo zijn ze nou eenmaal, ze leken echt te voelen dat ze er even voor mij moesten zijn en dat waren ze dan ook. Dat vind ik toch zo ontzettend mooi hè. In het boek Billy Fingers, zegt Billy ook, vanuit het Hiernamaals tegen zijn zus, dat sommige dieren er speciaal voor jou zijn, om je bij te staan in moeilijke tijden. Dat zijn je dieren engeltjes en ik heb er zomaar vier rondlopen hier. Wat een zegening is dat toch! Nu zijn het katten maar het geldt voor alle dieren waar je steun bij kunt vinden. Zo onvoorwaardelijk, hoe ze van je houden. Katten zijn wel een slag apart hoor.

Honden hebben punt 1 een baas. En punt 2 daar houden ze van en ook al schopt die baas ze, dan komen ze nog terug voor een aai. Zo zijn ze nu eenmaal. Katten zijn zo niet, katten zouden dat niet pikken. Dat doe je één keer, of hooguit twee keer omdat ze je een kans willen geven maar daarna zullen ze je voor de rest van hun leven vermijden. En mochten ze de kans krijgen, dan slaan ze op een heel onverwacht moment hun nagels even ergens waar het pijn doet. En ik geef ze dan ook groot gelijk! En een hond zal het ook niet echt vergeten maar het wordt wel snel vager. En die houden zo van je, dat ze toch proberen om die aai te krijgen, dat vinden ze die schop wel waard.  Katten onthouden het, voor altijd. En ze weten het bewust. Ik kwam laatst iets tegen, en ik dacht gelijk ‘ja, zo is het ook echt!’ Honden kunnen je voorbereiden op een baby, maar heb je katten, dan bereiden die je voor op een puber. Echt hoor, ik had het zelf niet beter kunnen zeggen! Daar zit het hem in!

En ze zijn ook nog eens muzikaal. Genoeg filmpjes van pianospelende katten of van bij baasjes die muziek maken, genietende katten. Maar ook hier zijn er een paar echt muzikaal. Zo was mijn lieve Casper, helemaal gek op één liedje en als ik dat ging zingen, dan kwam hij heel hard naar me toe, vanwaar hij ook op dat moment lag. Put your records on, van Corinne Bailey Rae was dat. Een heerlijk liedje om te zingen en hij kwam dan aanrennen en sprong in mijn armen en met zijn blik op hevig verliefd lag hij me dan aan te kijken. En ik hem terwijl ik zong en in het rond danste met hem. Oh wat een heerlijke herinnering om opeens boven te krijgen! Mijn hart springt ervan op! Ik hou nog evenveel van hem als toen! Mijn lichtje…

Zo hee, hoe dat opeens dan zo zuiver binnenkomt. Ik voelde hem bijna in mijn armen springen. Maar ik had dan ook dat liedje even opgezet, op YouTube. En ik zag gelijk Rainbow omdraaien en met zijn gespitste oortjes naar me gaan liggen luisteren. Want Rainbow is ook muzikaal. Zoals afgelopen weekend, ik moest leren en dan vind ik het lekker om mooie, rustige klassieke muziek op te zetten. Laatst zijn alle muziek en radiokanalen van Ziggo veranderd en ik moet er nu mijn weg nog in vinden. Maar ik zag iemand achter een vleugel en die bleek Bach te spelen. Mooi, daar hou ik wel van. Dat heb ik opgezet.

Ik had nog niet die zender opstaan, of Rainbow komt vanaf het balkon naar de kamer spurten. Hij springt op de tafel en gaat vlak voor de tv liggen. Hij ging ook echt liggen luisteren, koppie af en toe schuin. Niet indommelen of slapen of zo, nee, echt luisteren. En zo is hij een hele tijd blijven liggen. Toen de dame klaar was met de mooie muziek van Bach, kwam er iets anders. Dat was het teken voor Rainbow om toch maar weer eens even op het balkon te gaan liggen want het was heerlijk weer zondag. Ik ben niet naar het strand geweest met Miranda, die voelde zich te slecht. Daar had ik al rekening mee gehouden. Het balkon opruimen en winterklaar maken kwam het ook niet van. Dat ga ik volgende keer doen, als ik wat tijd over heb.

Nee, ik ben aan de slag gegaan met de laptop en de huiswerkopdrachten. Van Nederlands zijn ze nog steeds niet nagekeken maar de andere twee staan nu allemaal op gemaakt en aanwezig. Daarna heb ik nog wat dingen voor de apotheek les van dinsdag bij elkaar zitten zoeken. Dinsdag ook precies even vragen wat nou de bedoeling is bij haar. En als dat allemaal goed loopt, dan ben ik echt bij. Woensdag dan daar vast wat aan werken en voor gaan lopen met de generieke vakken. Kan nooit kwaad. Gewoon boek lezen en dan de oefentoets doen. Het is voor mij meer ophalen dan dat ik moet leren. Ik merk wel dat een heleboel mensen er wel moeite mee hebben. Of het niet als eerste taal hebben en dan is het veel en veel moeilijker voor hen. Ik ben dus in het voordeel. Daar hou ik wel van! Komt goed met mij, dat weet ik wel zeker!