25. sep, 2019

Drie jaar en 119 dagen zonder Sunshine

Wat kan er toch ontzettend veel gebeuren in een week! Zelfs een complete kentering. Van schoolkneus en onvrijwillig aangewezen klassen oudste, ben ik nu opeens de ‘wizz kid’ van de klas geworden. Oké, ik heb dan ook de eerste twee weken continue zowat in tranen doorgebracht, maar dan heb je ook wat. De aanhouder wint en in dit geval, de aanhouder overwint nog ook! Natuurlijk, de uren die ik naar de muzak heb moeten luisteren, en dan vooral de vorige woensdag, toen ik zo’n hoofdpijn had, waren een ware marteling maar zoiets levert blijkbaar wel enorme vruchten af, formaatje kokosnoot of watermeloen, nog beter.

Omdat er nu echt door iedereen huiswerk en opdrachten moeten worden ingestuurd, vallen de eerst zo stoere jeugdige studenten, massaal door de mand. Zelfs zo, dat we gistermiddag geen les hadden maar dat we in 2 klassen werden onderverdeeld en zo van een aantal ‘ervaren’ leerlingen, geleerd zouden worden hoe en wat. Hoe stuur ik mijn huiswerk in vooral. Er waren er zoveel die het niet wisten, verkeerd deden en hun huiswerk terug kregen. Bijna iedereen. Zo dan! En ik maar denken dat het voor mij misschien, digitaal gezien, niet zo prettig zou worden. Iedereen leek het namelijk helemaal te begrijpen en nergens moeite mee te hebben.

Het was zelfs zo erg, dat ik het idee had dat ze mij maar een domme ouwe oma vonden. Want die ene keer, dat ik hulp vroeg in de klas app, gaf er bijna niemand antwoord. Daar had ik een beetje de P over in. Ik vond het ook erg asociaal, op die paar na dan, die wel iets zeiden. Maar afgelopen zondag, kwam er ook een vraag, van iemand anders. Daar heb ik dan wel op geantwoord, dat ik het niet wist. Niets zo naar om genegeerd te worden. Dat is gewoon niet nodig, je kan even zeggen dat je het niet weet, als je het niet weet. Volgens mij kreeg ik geen respons, omdat niemand enig idee had wat ze aan het doen waren, maar dat durfden ze geen van allen toe te geven.

Ik heb twee woensdagen verspild aan het aan de telefoon hangen en wachten met het gekmakende muziekje. En vooral vorige woensdag, toen ik eindelijk iemand aan de telefoon kreeg, zei ik tegen de beste man, dat ik weigerde het gesprek te verbreken tot ik alles echt wist hoe het werkte. Die beste man, was zo aardig om me dat ook te gunnen. Ik heb ik weet niet hoe lang met hem aan de lijn gezeten, en hij heeft me overal doorheen gepraat. Ik schreef alles op, maar veel was ook gewoon het ‘je moet het even weten’ categorie, dat vergeet je nooit meer. En omdat ik ook niet naar stage kon, door het niesen en de dichte ogen, heb ik achter mijn laptoppie, een inhaalslag kunnen slaan.

Ik loop nog niet echt voor, want deze week zal ook voorbij vliegen, maar wie weet wat er nog gaat gebeuren komende weken. Toen de derdejaarsstudenten dus aan het uitleggen waren hoe of wat, dinsdagmiddag, dacht ik huh?! Want wat zij lieten zien, dat was dus wat ik die eerste twee weken deed, maar wat steeds werd afgekeurd. Ik vroeg dan ook, of ze dit wel zeker wisten. Het punt is namelijk, dat alles is veranderd, net voor dit seizoen met verse studenten begon. Dat is niet alleen voor ons groentjes lastig maar ook voor de mensen die er al 3 jaar een studie volgen blijkbaar. En net als ik toen ook zat te zoeken naar de email adressen van de docenten, deden zij dit nu ook. Daar kon ik toch niet tegen!

Dus ik heb gezegd dat het niet klopt wat ze aan het doen waren, dat ik juist dat steeds had gedaan maar dat het dan niet meer werkt. Aangezien zijn met examens bezig zijn, hoeven zij niets meer in te sturen en daarom wisten zij het niet eens! Hilarisch achteraf, deze digibeet, deze 2 weken flippende computer kneus, ging ze wel eens even vertellen hoe het dan wel moest. Die arme José, die week 1 al met zo’n rood hoofd zat, die was nu nog roder. Want de jongens hadden via die verkeerde manier haar huiswerk ingestuurd, omdat ze met haar laptop werkten en zo de dingen konden laten zien.

Wat later, toen we even met de opdracht voor de presentatie bezig mochten zijn, heb ik haar uitgebreid uit zitten leggen, hoe ze haar huiswerk moest maken. En ik zag in haar de paniek, én dezelfde fouten, die ik al 2 weken lang had gemaakt. Maar blijkbaar is iedereen veel makkelijker dan ik en denken ze, oh dat komt wel een keer. Want verdorie bijna de hele klas leek het niet te kunnen. José maakte, net als ik vorige week, klakkeloos de toets die je te zien krijgt, als je op HIER klikt om je huiswerk te gaan maken. Maar dat moet niet, tenminste, zeker niet altijd! Zij had nu huiswerk gemaakt, dat bij het 2e blok wordt. Zij is BBL dus zit in het 1e. Ik ben BOL, ja geen grapjes meer nu, en ik zit in het 2e, en wordt mijn 4e de  oorspronkelijke 1e zo. Snappie, het schuift op. Vraag me niet waarom, geen idee en dat weten ze daar zelf ook niet. 

Maar je moet wel kijken wat erbij staat, welk hoofdstuk en welke toets en daar moet je zelf heengaan. En daar was ze zelf niet opgekomen. Ik wel maar ik snapte alleen niet hoe het werkte. Dus nu moet ze een andere toets gaan maken, van het betreffende hoofdstuk en dan inzenden. Ze heeft alles opgeschreven en als ze er niet uitkomt, dan belt ze of appt ze mij. En een stuk of 15 anderen ook. Ik heb gezegd, ja leuk en wel, ik wil wel helpen maar als ik niet direct antwoord, dan kan dat gewoon niet.

Verder ben ik een ontzettende lolbroer daar op school en al helemaal nu mijn zelfvertrouwen zo hoog is als een skyscraper. Want daar zat het oudje dan, iedereen alles even uit te leggen. Ik had zo’n lol! Alleen al daarom. De dame naast me zat te vloeken. Wat nu weer? Als ze een print screen neemt, dan ziet ze dat ze dat doet, maar ze ziet niet waar die printscreens dan blijven. Ik kwam er verbaal even niet uit en ik maakte er  Sprintscreen van. Opeens viel mijn kwartje, en ik zeg AHA! Een SPRINTscreen! Die is er vandoor natuurlijk. Pfff zo flauw maar we lagen wel allemaal dubbel! Laat ik even later toch ook nog voor haar uitvinden, waar ze die dan terug kan vinden.

Alleen lagen we weer helemaal dubbel want wat doe ik nou, om het haar te laten zien, wil ik dus met mijn muis, het pijltje op haar laptop bedienen. Alsof ik die zo over kon laten springen. We kwamen niet meer bij! Het was dan ook geen gezicht en dan nog mijn verbazing dat het pijltje niet wilde doen wat ik deed! Nou, als dat niet blonT is! Maar zij had tenminste haar print screens. Alleen mijn laptop laat me er niet achterkomen, hoe ik daarop een printscreen moet maken. Misschien maar even bellen naar de PC techneut. Want zo slim ben ik nou ook weer niet geworden overnacht.

Zo zie je maar, wat een bizarre omslag in hoe je ergens in staat. Ik kan flippen van niet georganiseerde en rommelige dingen en dus ging ik al in week 1 én 2 uit mijn plaat en heb ik me vast gebeten in het uitzoeken hoe de dingen werken. In totaal zo’n 6 a 7 uur naar dat muziekje zitten luisteren en meer dan een uur of 3 aan de telefoon gehangen. Maar! Dan heb je ook wat! En die moeite had blijkbaar niemand gedaan en ook gaf niemand toe er geen drol van te snappen. Ze vielen alleen na 3 weken toch wel even door de mand! En nu kijken ze naar mij als ze iets willen weten. Tja… Zo zie je maar, soms ben je veel en veel slimmer bezig dan je zelf ook maar kan inschatten! Ik heb er wel fiducie in!