29. sep, 2019

Drie jaar en 123 dagen zonder Sunshine

Door de pijn en het gedoe van mijn verbrande duim en wijsvinger, is er gisteren niet veel van leren of huiswerk maken gekomen. Het is niet anders. En vandaag zou ik langs gaan bij tante Jo en ome Cor. Dat hadden we geloof ik al afgesproken op de bruiloft van Ben en San. Ik heb ook zo’n krap schema, ik kan echt bijna niets meer. Dus een hele dag zat er niet in vandaag en zeker het komende jaar niet. Ik kan pas echt weer ‘normaal’ leven, na mijn diploma. En dan nog, wat is normaal? Maar in elk geval, met meer vrije tijd, dat is misschien wel beter uitgedrukt. Want dat is waar het me nu aan ontbreekt, vrije tijd.

Alles is ingedeeld en als ik niet lummel, dan red ik het net. Als ik straks dingen erin moet gaan stampen, dan weet ik niet waar ik de tijd vandaan moet halen. Maar goed, met tante Jo en ome Cor had ik dit afgesproken, en ik vond het ook leuk ze weer even te zien. We hebben zitten praten, ik heb één van de herfstpotten meegenomen voor ze. En ik heb heerlijke soep gegeten. Ze dachten dat ik de hele dag zou blijven maar dat gaat nu niet. Ik moet nog leren en laptoppen. En bovendien had ik nu geen soepie voor Rain neergezet. Alleen al daarom moest ik naar huis.

Ze vonden me net mijn oma, want ik at de kokend hete soep achter elkaar op. En ja, dat is ook zo. Oma had, zoals wij dat noemden, een looien pijp. Als het nog bijna bubbelde van de hitte, gooide oma het zo naar binnen en ik lijk dat geërfd te hebben. Met koffie ook, ik drink oplos altijd en ik schenk het kokende water in en neem vlak erna een slok hoor. Die mok is zo leeg, en als ik dan al klaar ben, brandt een ander zijn mond nog steeds. Ik weet ook niet hoe dat kan of komt. Maar het is blijkbaar wel erfelijk. Het was wel even gezellig weer, altijd leuk om ze te zien en nu ben ik weer thuis. Ik heb het frisjes zeg! Br!

Had ik nog bijna Rainbow zijn soepje vergeten maar gelukkig komt hij dan zelf zeuren en mij plagen, tot ik het doorheb. Ik heb even wat op de pc zitten doen, voor mezelf en dan is het opeens weer bijna vier uur en heb ik nog niets gedaan op de laptop. Grappig eigenlijk wel, de laptop is voor school en huiswerk en zo en de pc is voor de vrije tijd, het schrijven en de pagina’s op Facebook. Zo is het en niet anders. Vraag me alleen niet waarom. Maar vanmorgen, voor ik naar tante Jo en ome Cor ging, heb ik wel het hoofdstuk gelezen uit het boek, over oncolytica. Best even confronterend, omdat ik veel herkende van bij mijn moeder.

Toch wel apart, nu te leren hoe chemo nou precies werkt eigenlijk. En waarom bepaalde dingen dan zo anders worden, waarom je haar uitvalt en dat soort dingen. Vooral het stuk over misselijkheid en pijnbestrijding, waarvan ik dacht, had ik dat toen maar geweten. En hoe de apothekers en hun assistenten om horen te gaan met zulke zieken en hun naaste familieleden, daar is zelfs een protocol voor. Ik ga dat straks even opzoeken want volgens mij wist de apotheek van mijn moeder dat niet. Maar ik begrijp ook wel dat je als aangegrepen naaste, ook wel onredelijk kan zijn. Daar moeten anderen ook begrip voor hebben.

Mijn moeder had wel pijn, maar niet continue en overheersend en ze kreeg steeds meer morfinepleisters om het scherpe randje eraf te halen. Maar die misselijkheid, dat vond ze het meest zwaar te dragen. Dat zei ze elke keer tegen me en dan voel je je zo machteloos want er is erg weinig tegen te doen. Continu je misselijk voelen. Ze kon ook zowat geen enkel luchtje verdragen. Wij rookten sowieso niet meer binnen, we deden geen parfum meer op, weet ik het allemaal. En ma bleef maar misselijk, er was niets tegen bestand en het putte haar totaal uit. Bizar eigenlijk en iets waar ik zelf nooit zou zijn opgekomen. Kanker hebben maar lijden onder de misselijkheid. Maar zo was het wel. Nou ja, ik heb dus wel iets gedaan en geleerd vandaag. Maar eigenlijk wil ik meer dingen doen en maken.

Morgen weer online les, een totale tijdverspilling in mijn ogen maar goed. Ik moet het doen en bijwonen en vooral examen in doen. Bah. En het zijn drie lessen achter elkaar, rekenen, Engels en dan Nederlands. Tegen die tijd ben ik al moe van verveling. Dan kan ik in de middag weer wat voor de apotheeklessen gaan doen. Woensdag huishouden en daarna weer huiswerk en leren. Donderdag en vrijdag dan weer stage. Maar dat wordt echt steeds leuker. Het staan, zo de hele dag, went ook steeds beter en op de één of andere manier, vanaf ik heb gezegd, zo klaar IK ben ook belangrijk, heb ik enorm veel energie. En wees nou eerlijk, ik ben dat toch ook zeker waard? Als ik niet eens voor mezelf op kan komen, dan is het logisch dat iedereen altijd maar zomaar over me heen liep! En je ziet het aan me, dat ik mij nu echt belangrijk vind. Ik lijk jonger dan 2 jaar geleden, zo raar! Bizar eigenlijk, dat je eerst zo ziek moet worden, om dat te beseffen.

Nou ja, dat niet alleen natuurlijk. Er is wel meer gebeurd maar als dit het effect is, dan weet ik nu helemaal zeker, dat ik de juiste stap heb gezet. Ik groei zo ontzettend snel de afgelopen paar maanden, dat had ik vorig jaar niet eens durven dromen, dat ik zo zou functioneren als ik nu doe. Mijn hoofd overeind hou in de gigantische druk en drukte en er nog lol in heb ook! En energie ervan krijg. Vanmorgen, toen ik mijn haar in de krul stond te doen, besefte ik het ook weer. Ik weet nog toen ik vorig jaar mijn haar stond te doen, dat ik tussendoor even moest gaan zitten. Want dat trok ik niet.

En ik was klaar en was mijn steampod aan het opruimen, toen ik daar opeens even bij stil stond. Ik had niet eens het gevoel dat ik gestaan had of zo. En dan besef je pas echt van hoever je gekomen bent. En dan ook nog eens voor mezelf opkomen. Niet meer ten koste van mezelf toestaan dat ik weer nergens iets van of over zeg. Niet meer bij deze dame. Klaar. Je respecteert me naar behoren of je zoekt je heil maar ergens anders. Zonder deze houding, had ik nu ook zwaar tegen mijn zin, de stage van vrijdag naar de woensdag gehad. Nu zei ik nee en dat voelde ook weer goed. Jeetje, wat heb ik veel geleerd en wat pas ik het goed en terecht toe. Dat had ik jaren en jaren eerder moeten doen!

Ik merk ook op stage, met hoe ik nu de anderen zie. Eerst intimideerde alles me, nu niet meer. Alsof ik, alleen door het te eisen, ook echt meer waard ben geworden! En eigenlijk is dat ook wel zo, als je er goed over nadenkt. Ik heb met de jonge dames gewerkt, die me anders volledig ondersteboven zouden hebben gelopen, maar nu krijgen ze die kans niet eens. En nu vind ik het eigenlijk wel prettig om door mensen heen te kijken. Het waarschuwt me direct. En nu neem ik ze ter harte omdat ik nu wel vind dat ik mezelf mag beschermen.

Hiervoor, voor mijn ziekte eigenlijk, wilde ik er meer bij horen en liet ik dingen gebeuren. Ze mogen alles doen, nog steeds, maar ze mogen mij niet meer tekort doen, want dan zeg ik er iets van. En dat is nieuw voor mij, maar ik merk dat ik erdoor groei. Daarom weet ik dat het zo hoort dus eigenlijk. Tja, zo ben je echt nooit te oud om te leren. Al kan je sommige dingen maar beter in je vroege jeugd al ‘weten’. Maar, al is het net zo cliché als het ‘nooit te oud om te leren’, geldt het toch ook hier ‘beter laat dan nooit’. En zo is het!