30. sep, 2019

Drie jaar en 124 dagen zonder Sunshine

Nu maar eens weer een keer een heel blog over katten, of nou ja, katten. Huisdieren eigenlijk. Dieren die een grote rol in je leven spelen, die voor sommige mensen bijna hetzelfde zijn als kinderen hebben. Het doet pijn als je zo van je dier houdt en het gaat dood. Je weet dat je ze zal overleven en dan doe je het toch, je neemt weer een huisdier. Want die onvoorwaardelijke diepe liefde, die kameraadschap, dat is bijna onmisbaar. En niet dat je het overleden diertje wil vervangen hoor, want dat zou nooit lukken, maar je weet dat je zulke liefde maar op één manier op zeker zal krijgen; van een dier. Maar het rouwproces, het gevoel van verdriet en het diepe gemis, dat is toch echt hetzelfde als wanneer je een mens verliest.

Kijk, toen ik mijn moeder verloor, tijdelijk hoor gelukkig, wist ik één ding 100% zeker. Er zal geen vrouw ter wereld meer voor mij komen, die zoveel en op die manier en op die diepte, van mij zal houden. Want zij had me onder haar hart gedragen. En alle moeders zullen weten wat dat betekent. Dat is een stukje van jezelf, iets wat in jouw lijf is gegroeid en daar hou je van, als je van niets anders kunt houden. Dus gaan voor een ‘nieuwe’ vrouw met diezelfde liefde voor mij, dat zal niet gaan. Wij mensen zijn wat dat betreft een stuk minder hoog in de liefde dan dieren zijn. Geen enkele vrouw zal dat voor mij op kunnen brengen en kunnen voelen.

Met dieren is dat anders. Want, ook al zal ik nooit mijn Casper, Sam, Dizzy, Arnold of Mickey vergeten, ik kan wel andere katten in huis halen, die net zo onvoorwaardelijk als hun voorgangers van mij zullen houden. Dat gaat van nature en zonder angst dat het dit keer niet zal lukken of zo. Nee hoor, zelfs met een valse straatkat, zoals Aurora hier aan kwam, krijg je hele mooie dingen voor elkaar. Dat is dan ook de enige reden, dat we er, ondanks het enorme verdriet bij het afscheid, toch weer aan beginnen. En dan weten we, de anderen, die wachten bij de regenboogbrug, de Rainbow bridge. Dat laatste vind ik zoveel mooier klinken.

Waar komt de term "Rainbow Bridge" vandaan en waarom is het synoniem met het verlies van een huisdier? In de loop van enkele jaren is de term Rainbow Bridge synoniem geworden voor dierenliefhebbers die een huisdier hebben verloren. Je kunt een verdrietige eigenaar horen zeggen dat zijn overleden huisdier "de Rainbow Bridge is overgestoken" of zegt "Ik zie je bij de Rainbow Bridge" in verwijzing naar het huisdier. Ik heb het zelf ook vaak genoeg gezegd. Net zoals ik de overleden hond van mijn nichtje bij die regenboogbrug heb geschilderd. Heb je je echter afgevraagd wat de "Rainbow Bridge" precies is, waar deze vandaan komt en hoe deze zo breed werd gebruikt? Hoewel er nog steeds enige speculatie is over hoe de term tot stand is gekomen, hebben sommige dierenliefhebbers een aantal antwoorden die ik hier zal bespreken.

Wat is de regenboogbrug? De "Rainbow Bridge" verwijst naar een buitenaardse plaats die bestaat uit een zonnige, groene weide en veelkleurige, prismatische brug die het huisdier uiteindelijk kruist en die hem naar de hemel leidt. De term wordt verondersteld te zijn ontstaan in verschillende dichtbundels uit de jaren 1980 en 1990 die waren bedoeld om overleden eigenaren van gezelschapsdieren te helpen verlichten van de pijn van hun verlies. Volgens gedichten bevindt het huisdier zich na de dood in een weelderige, groene weide vol zonneschijn. De gezondheid van het huisdier is volledig hersteld en het kan rennen en spelen zoals het deed in zijn prime met onbeperkt voedsel en water. Daar wacht het huisdier tot zijn menselijke metgezel sterft en wordt herenigd met hen in de wei. Samen steken ze de regenboogbrug naar de hemel over.

Waar komt het idee van de Rainbow Bridge vandaan? Het concept voor het huisdier Rainbow Bridge is mogelijk gebaseerd op de Bifröst-brug van Norse Mythology. De Bifrost-brug zou een brandende regenboogbrug zijn die reikt tussen Midgard (aarde) en Asgard, het rijk van de goden. De eerste verwijzing naar een weiland waar huisdieren op hun eigenaren wachten, is te vinden in het boek Beautiful Joe’s Paradise van Margaret Marshall Saunders. Beautiful Joe’s Paradise is een vervolg op het boek Beautiful Joe, dat een van de eerste was die hielp het bewustzijn over dierenmishandeling te vergroten en het verhaal vertelde Beautiful Joe, een hond uit de stad Meaford, Ontario

In Beautiful Joe's Paradise wachten huisdieren op hun eigenaars in een grasland en helpen elkaar te genezen van wreedheid die ze tijdens hun leven hebben doorstaan. Het boek maakt echter geen melding van een regenboogbrug en de huisdieren stijgen uiteindelijk per ballon de hemel in. Wie schreef het originele Rainbow Bridge-gedicht? Aangenomen wordt dat de eerste verschijning van de Rainbow Bridge met betrekking tot dieren afkomstig is van een gedicht van Paul C. Dahm, een rouwadviseur in Oregon. Hij schreef het eerste Rainbow Bridge-gedicht in prozastijl zoals hieronder in cursief:

“Alleen deze kant van de hemel is een plek die Rainbow Bridge heet. Wanneer een dier sterft dat hier speciaal dicht bij iemand is geweest, gaat dat huisdier naar Rainbow Bridge. Er zijn weiden en heuvels voor al onze speciale vrienden, zodat ze samen kunnen rennen en spelen. Er is veel eten, water en zonneschijn en onze vrienden zijn warm en comfortabel. Alle dieren die ziek en oud waren, worden hersteld in gezondheid en kracht. Degenen die gewond of verminkt zijn, worden weer heel en sterk, net zoals we ze ons herinneren in onze dromen van voorbije dagen en tijden. De dieren zijn blij en tevreden, behalve één klein ding; ze missen allemaal iemand die heel speciaal voor hen is, die achter moest blijven.

Ze rennen en spelen allemaal samen, maar de dag komt dat er plotseling een stopt en in de verte kijkt. Zijn heldere ogen zijn aandachtig. Zijn enthousiaste lichaam trilt. Plots begint hij weg te rennen van de groep, vliegend over het groene gras, zijn benen dragen hem sneller en sneller. Je bent gezien en wanneer jij en je speciale vriend elkaar eindelijk ontmoeten, houden jullie elkaar vast in een vreugdevolle hereniging om nooit meer gescheiden te worden. De gelukkige kussen regenen op je gezicht; je handen strelen weer het geliefde hoofd, en je kijkt opnieuw in de vertrouwde ogen van je huisdier, zo lang verdwenen uit je leven maar nooit afwezig in je hart. Dan steek je samen de Rainbow Bridge over ... '

Nou ik kan dat dus echt niet met droge ogen lezen hoor! Morgen ga ik verder, als ik uitgehuild ben. De info over de regenboogbrug, heb ik trouwens van medium.com gehaald. Wel zo netjes om even te vermelden.