1. okt, 2019

Drie jaar en 125 dagen zonder Sunshine

Ja, jeetje zeg, wat raakte dat gedicht mij enorm gisteren! En ik wist dat er nog eentje aan zat te komen, en daarom had ik zoiets van, oké, dit is wel even genoeg en bovendien was het anders een veel te lange blog geworden. Ik wil het juist steeds kort en krachtig houden maar ik lul altijd teveel. En nu had ik zoveel informatie gevonden, en dat wil ik toch allemaal delen. En er was daar José, die uiteraard ook zielsveel houdt van haar geadopteerde dochter, die niet onder haar hart maar wel degelijk in haar hart is gegroeid. Ja, dat kan natuurlijk ook. Maar dan heb je die toch ook als ‘kind’ in je hart willen sluiten. Nu ik volwassen ben, en geen moeder meer heb, zal ik toch nooit meer iemand vinden die zo onvoorwaardelijk van mij zal houden als zij dat deed. Dat bedoelde ik er mee, de vrouw die je heeft groot gebracht. Want die kent je door en door en die koos er ook voor om je groot te brengen. 

En ik weet zeker, dat dit ook geldt voor beide dochters van José. Want als je ervoor kiest, en de connectie ook voelt, dan sluit je gewoon iemand ook zo in je hart. Dat begrijp ik want zo ben ik ook en dat heb ik ook in me. Maar niet iedereen kan dat. En dat geeft ook niet, we moeten allemaal groeien in liefde en of we die wel of niet kunnen geven. Sommige mensen moeten dat nog leren. En die liefde, in tegenstelling tot wat sommige mensen denken, wil niet zeggen dat je alles maar moet slikken. Nee, soms neem je, juist uit liefde, een besluit dat dan niet door alle betrokkenen begrepen zal worden. En juist daarom neem je zo’n besluit, zodat ze het moeten gaan beseffen en het ook kunnen gaan zien. Daar moeten ze nog voor groeien en soms kan dat alleen maar door een strenge opstelling. Als niets anders heeft geholpen.

Maar daar ga ik het nog wel een keertje over hebben, ik moet afmaken waar ik gisteren aan begon. We eindigden gisteren dan met dat prachtige verhaal, waar ik me zo helemaal in kon vinden. Oh al mijn diertjes weer te mogen zien en in liefde tegen je aan te mogen drukken. Oh mensen, ik kom armen en emoties te kort, dat weet ik nu al. En zo zal het misschien wel niet exact gaan maar toch, ik wéét zeker voor de volle 100% dat we onze dieren terug gaan zien. Of het in dezelfde vorm zal zijn, geen idee maar van liefde gaat er niets verloren. Nooit! Liefde is voor eeuwig en zal altijd bij je horen. En liefde is wat ik voel voor mijn dieren, diep liefde en zij houden van mij. Dat geldt voor veel mensen. Die dieren, die horen bij ons, dat weet ik wel zeker.

En hun ziel zullen we altijd herkennen. Ik weet zeker, als mijn lieve Casper een vogel zou zijn geworden en die vogel kijkt me aan, echt aan, diep, dan herken ik hem. Zeker weten! Want daar zat een enorm grote en diepe liefde, zo tussen hem en mij, en die was wederzijds. En ja, hij zal om die reden voor mij altijd herkenbaar blijven en ik voor hem. Net zoals je dat met sommige mensen kan hebben. Een wildvreemde die een gevoel van herkenning geeft, alsof je heel close bent samen. Oh dat heb ik al zo vaak meegemaakt en het is dan altijd wederzijds. Want je kent elkaar al eeuwen, levenslang.

En ook al is iemand totaal anders van uiterlijk, of misschien zelfs van geslacht, toch herken je ze. Zo werkt dat, en al helemaal met die onvoorwaardelijke liefde, die je alleen van dieren, oké en je moeder dan, kan ontvangen. Liefde in voor altijd, en niets wat liefde is, zal vergaan. Dat vind je altijd terug. Het kan soms even duren maar het komt tot je terug, altijd. Misschien niet exact zo als het verhaal van gisteren maar wel met die prachtig omschreven blijdschap. Het verhaal op zich was al zo mooi. Maar de populaire rijmende versie van Steve en Diane Bodofsky kwam later en werd geïnspireerd door deze originele versie.

Hoe is de term "Rainbow Bridge" zo populair geworden? Steve Bodofsky geloofde dat het originele gedicht van Paul C. Dahm geweldig was, maar had "een beetje overhalen nodig om de meter en het rijm naar voren te brengen". Samen met zijn vrouw creëerden ze hun eigen rijmende versie van het gedicht Rainbow Bridge dat ze deelden met vrienden. Het gedicht is met copyright beschermd. Een populair gedicht uit de Rainbow Bridge dat het concept wereldwijd populair maakte, gaat als volgt:

"Aan de rand van een bos, aan de voet van een heuvel,

Is een weelderige, groene weide waar de tijd stilstaat.

Waar de vrienden van man en vrouw rennen,

Wanneer hun tijd op aarde voorbij is.

Want hier, tussen deze wereld en de volgende,

Is een plek waar elk geliefd wezen rust vindt.

Op dit gouden land wachten ze en spelen ze,

Tot de Rainbow Bridge steken ze één dag over.

Ze lijden niet meer, pijn of verdriet,

Want hier zijn ze heel, hun leven vol vreugde.

Hun ledematen zijn hersteld, hun gezondheid is vernieuwd,

Hun lichamen zijn genezen, met kracht doordrenkt.

Ze ravotten door het gras, zelfs zonder zorgen,

Tot ze op een dag beginnen en aan de lucht snuiven.

Alle oren prikken naar voren, ogen schieten voor en achter,

Dan breekt er plotseling een uit de roedel.

Want juist op dat moment hebben hun ogen elkaar ontmoet;

Nogmaals samen, zowel persoon als huisdier.

Dus ze rennen naar elkaar, deze vrienden uit het verleden,

De tijd van hun afscheid is eindelijk voorbij.

Het verdriet dat ze voelden terwijl ze uit elkaar waren,

Is in elk hart opnieuw vreugde geworden.

Ze omhelzen met een liefde die eeuwig zal duren,

En dan kruisen ze elkaar ... samen.

© 1998 Steve en Diane Bodofsky. Alle rechten voorbehouden.

Nadat ze positieve feedback hadden gekregen, werkten ze samen met een grafisch ontwerpkunstenaar om Rainbow Bridge Fine Art Print en Rainbow Bridge Sympathy Cards te produceren en zo begonnen ze de populariteit van de term te vergroten. Er wordt gedebatteerd wanneer precies de term Rainbow Bridge voor het eerst online werd genoemd, maar de term begon al in 1993 en mogelijk daarvoor in artikelen en websites te circuleren. De opkomst van huisdierforums en groepen huisdieren, met name openbare groepen van huisdiereneigenaren op Facebook, hielpen Rainbow Bridge de reguliere term te bereiken die het vandaag is.

De reden dat de term zo populair is, is omdat de meeste eigenaren van gezelschapsdieren hun huisdier zien als meer dan alleen "een kat" of "een hond". De gedachte aan hereniging met die specifieke dierenvriend is een hartverwarmend gevoel in een zeer pijnlijke, emotionele tijd.

Naast gedrukte versies van het gedicht in sympathiekaarten, zijn er nu verschillende 'Rainbow Bridge'-gedenktekens die je kunt kopen om hun huisdier te eren of om te geven aan iemand die verdrietig is. Humane Goods is er trots op een eigen monument te hebben gemaakt, de Rainbow Bridge Memorial Chimes. Deze klokken zijn veelkleurig en gemaakt van hoogwaardig materiaal voor een prachtig geluid. Elk klokkenspel heeft een speciale herinneringszegel aan de onderkant die de wind vangt voor het klokkenspel. Hier kan je er meer informatie over krijgen: hier klikken Ik vind het een mooi idee eigenlijk wel. En elke keer, dat er een briesje de ‘chimes’ geluid laat maken, is het misschien wel een groet van je trouwe schat. Ja, ik vind het wel wat hebben.

Tegenwoordig wordt algemeen aanvaard dat alle soorten dieren, niet alleen katten en honden, in aanmerking komen om de Rainbow Bridge over te steken en de hemel te bereiken. Voor dieren die geen eigenaar hebben, wordt ervan uitgegaan dat ze rechtstreeks naar de hemel gaan en dat de Rainbow Bridge bedoeld is voor huisdieren die samen met hun nog levende menselijke metgezel willen oversteken. Omdat het verliezen van een dier een verwoestende gebeurtenis is, is het gemakkelijk in te zien waarom deze term in slechts enkele decennia zoveel populariteit heeft verworven en waarschijnlijk nog steeds op grote schaal zal worden gebruikt. Alles over de regenboogbrug, kwam van medium.com