7. okt, 2019

Drie jaar en 131 dagen zonder Sunshine

Jullie gaan dit noooooit geloven! Gisteravond werd er gebeld. Ik denk er gelijk aan dat ik Woonstad moet bellen! Ik moet meer dan 10 minuten wachten en dus typ ik ondertussen wel door. Wel heel irritant dat hij maar blijft zeggen dat ik me via de website aan moet melden maar dat lukt mij niet, dan zegt hij dat ze mij niet kennen en ik kan ook geen nieuw account aanmaken. Heel raar dus ik moet wel via de telefoon. En dan is zolang wachten zo leuk nog niet. Maar als je ondertussen lekker je blog kan gaan zitten typen, dan is het zo erg nog niet. Twee vliegen gevalletje.

Want ik ben er wel achter dat de deurintercom weer eens stuk is. Ik hoor ze niet beneden en zij mij ook niet. En niet iedereen begrijpt geloof ik, dat als ik de deur open druk, dat ze dan ook rechtstreeks met mij kunnen communiceren via de trap. Tja, we zijn niet allemaal even slim blijkbaar. En ik kreeg Picnic bezorgd, ik kreeg een pakket van PostNL en die beller van gisteravond die maar bleef bellen. En ik bleef maar de deur open drukken. Ik pakte dus maar de sleutels en ging al die trappen af, om te zien wie er nou zo eigenwijs bleef. Het was de gehoofddoekte dame van vrijdag, van dat adres waar ze mijn pakketje zouden moeten hebben gebracht.

Ze was al bezig met naar huis te lopen maar kwam weer terug toen ze mij zag. Vrijdag had er waarschijnlijk niets in de bus gelegen maar nu had ze mijn pakje in de brievenbus zien liggen. Omdat ze wist dat ik vrijdag al was geweest, kwam ze het me maar brengen. Ze begreep wel dat ik nu niet zou weten dat er een pakketje bij haar lag. Omdat het zacht was, had ze het ondertussen al met veel moeite bij mij in de bus gepropt. Gelukkig kon het geen kwaad, daar was ik al blij om. Bij afzender stond inderdaad die 6 hoofdletters, die ik op het pakketje had staan. Dus het is het bewuste pakje van donderdag. Maar ik snap even iets niet.

Heeft diegene op haar lazer gehad? Zij dus, want in mijn beleving, schrijven alleen vrouwen met een gele glitter gel-pen, zoals bij mij op het briefje. Of hadden die mensen niet in hun brievenbus gekeken nog vrijdag. Ik denk dat laatste, dat DHL niet eens bij ze heeft aangebeld maar een brievenbus zag, groot genoeg, waar het pakje beter binnen ging of zo? Nou ja, in elk geval, erg raar gehandeld, op welke manier het dan ook is gegaan. Ik heb mijn pakketje binnen en dat is het belangrijkste. Ik zou eigenlijk wel willen weten, hoe het zit precies. Ik denk niet dat ik daar achter zal komen. Lekker boeiend ook wel. Eind goed, al goed.

Ik heb net de online ochtend alweer achter de rug. Wat een totale tijdverspilling vind ik het. Maar je zal het ermee moeten doen. Als je te vaak afwezig wordt gezet, dan mag je niet eens examen doen. Ik ben er gisteren alsnog uitgekomen hoor, met die boeken en dat gedoe. Ook bij Engels hadden ze het over boek B maar daar hadden ze wel exact de oefentoets genoemd, zoals het hoofdstuk heet in het boek en dat is dus maar 1 link, voor boek A als B. Dat loopt in elkaar over daar of zoiets. Nou ja, het zal wel maar ik ga er maar vanuit dat ik het goed gedaan heb. Dan loop ik dus met Nederlands nu een les voor.

We hadden examentraining vandaag, bij de vakken. Dat doen ze elke 5e les, om je voor te bereiden op het examen. Ik hoorde dat je daar ook weer maar 1 minuut krijgt per vraag. Net zo stresserend als bij die test. Dus vind je iets moeilijk, overslaan en later, als je nog tijd hebt, ernaar toe weer en proberen een antwoord te vinden. Nou, we gaan het beleven. Oh je zou er toch op zakken! Want dom of niet, al kan je dan elk medicijn opnoemen en alle handelingen in de apotheek, dan zak je gewoon hè. Te erg gewoon. En als je dan merkt dat er mensen ontzettend veel moeite hebben, bij wat bij jou zo makkelijk gaat, dan begrijp je wel dat het nodig is. Maar ja, die zijn dan ook zoveel jonger, dan is het weer niet gek.

Dus voor zo meteen staat er veel op de agenda. Mail sturen naar het stagebureau, want er stond geen stageovereenkomst bij mij geregistreerd. Bij de meeste klasgenootjes wel dus had ik gemaild. Ik kreeg vandaag antwoord, dat Saskia een gmail adres had opgegeven, en dat ze het dan niet kunnen registreren. Of ik het officiële stage email adres kon gebruiken, moest ik aan de apotheker vragen. Nou dat heb ik via de app gedaan, en dat mag, dus moet ik ze dat even gaan mailen weer. Maar, en dat vind ik heel irritant, vraag ik niets, dan gaat het gewoon over allemaal en zit je straks omhoog als het tijd wordt voor je examen.

Ze kunnen me toch mailen en dat doorgeven? Ik ben geen helderziende hoor, of wel maar niet zo helder. Ik vind dat raar. Ze verwachten echt dat je overal zelf weet waar je zijn moet en daar zijn ze nou juist even te onduidelijk voor over alles. Maar goed dat ik zo ondernemend ben want anders ben je daar echt de pineut. In elk geval, dat is ook weer geregeld. Dan moet ik mijn haar gaan doen, de bakken heb ik net gedaan. Omdat ik gisteren zo lang heb zitten leren, heb ik mijn haar niet kunnen doen. Of, ik had er geen erg in maar ja, zo kan ik vanavond echt de deur niet uit. Al zit mijn haar nu best goed de laatste tijd, sinds ik bij de nieuwe kapster ben geweest.

Ik weet niet wat en hoe ze het precies gedaan heeft maar het valt fantastisch. Jammer dat ze niet kleurt, want ze doet het thuis. Maar ik ben vaste klant voor de rest in elk geval. Ik denk dat ik het gewoon weer grijs laat groeien of zo. Al weet ik dat nog niet zeker. Nee, zeker nooit en te nimmer meer rood. Die les heb ik pijnlijk goed geleerd. Dat is niet mijn kleur. Ik ben een blondje, ook al wilde ik dat ontkennen. Je bent wat en wie je bent, dat is me wel duidelijk. En ik mag niet klagen verder, dus dat doe ik dan ook niet.

Ik hoorde net op tv dat het de week van de eenzaamheid is. Natuurlijk bedoelen ze ermee dat het is om dat tegen te gaan. Vooral bij ouderen. Maar geloof me, het zijn niet alleen ouderen hoor. Het zijn veel meer mensen. Gewoon omdat er veel mensen zijn, die alleen maar aan zichzelf denken en alleen maar gaan voor wat zij zelf fijn vinden. Dan hebben ze maling aan de mensen, die er voor hen altijd wel waren en altijd voor ze gezorgd hebben. Dat vegen ze gewoon van tafel, alsof het niks was. Zoals het filmpje dat ik een paar dagen geleden op mijn Facebookpagina had gezet. Voor degenen zonder Facebook, klik hier . Ik vond het zo’n aangrijpend filmpje! En dan ben ik blij, dat ik, hoe kapot ik me ook voelde, toch al die tijd heb vrijgemaakt voor mijn moeder.

Het met haar meegaan naar de artsen en de chemo’s, hoe zwaar ik het ook had, hoe moe ik ook was. Ik was er voor haar, en de rest van de familie ook hoor. Ik niet alleen gelukkig. Maar ik was er niet altijd, toen ik in België woonde, zag ze met elke dag. En ook niet elke week in het begin. En pas later begreep ze in wat voor situatie in zat, en toen begreep ze het ook echt. Maar ik ben erg blij dat ik er die laatste maanden zo veel mogelijk ben geweest en er ook altijd mijn best voor heb gedaan. Daar moest ik gisteren weer even aan denken. Het waren erg intense maar ook mooie maanden en met mijn zeefhoofd uit die tijd door mijn ziekte, ben ik dat toch niet vergeten. Nee, ze was eenzaam in waar ze doorheen moest, maar wij waren er wel, als ze een hand uitstak, vond ze altijd wel iemand die hem in zijn of haar handen nam. En zo hoort het ook.

Als om me een seintje te geven, gisteren tijdens het studeren, zag ik weer een 13 voorbij komen. Alsof ze wist dat ik zo aan haar moest denken. Want ik moest leren over chemo’s en die medicijnen en wat het allemaal met je lichaam doet. En op de bladzijde, die ging over hoe misselijk je ervan kan worden, zag ik onderaan staan, dat het bladzijde 13 was. Want van die hele alvleesklierkanker, had mam alleen een beetje last gehad van buikpijn, die bijna direct na de operatie en de chemo’s weer terug kwam. En dan zei ze altijd, dit is het hoor, wat er niet goed is. Maar wat mam er het ergste en het zwaarste aan had gevonden, is dat ze continu misselijk was.

Het overgeven en het kokhalzen, het niets meer in je maag hebben en toch misselijk. Ik kan nog veel meer noemen, dat daarmee te maken had maar ze had het zwaar, neem dat maar van mij aan. En dan zei ze dat wel eens, als ze weer even een minuutje of twee had, dat ze niet over hoefde te geven: “dit is zo zwaar Ria, dit is het zwaarste van alles. Ik had nooit verwacht dat dit, het misselijk zijn en het kokhalzen, zo zwaar zou zijn." Van alles waar je aan kan denken als je hoort dat je bent opgegeven, is dat nou niet bepaald iets waar je dan aan denkt of zo. Het zou in mij niet eens zijn opgekomen maar het was wel het ergste van alles, voor haar. 

Dus dat begreep ik volkomen, toen ze dat zei. En dan lees je er opeens over, over chemo's en wat het doet en dan de bijverschijnselen van bepaalde dingen. Zo ook met die misselijkheid. En ze wist dat ik erbij aan haar zou denken, vandaar die 13. Dan is het alsof ze je eventjes in haar armen neemt weer. En dat blijft fijn. En dan vertel je dat aan je broer, en dan antwoordt hij precies 15u13 en is de batterij nog 85%, ook 13 dus. Tja, wij kijken er niet meer van op. Maar we blijven het een heerlijk stukje troost vinden. En ja, hij noemt me Jezus, omdat ik altijd kaartjes stuurde vroeger, met afzender Jezus. En dat is erin gebleven. Sommige dingen veranderen nooit, andere dingen wel, die je niet verwacht. That is life!