8. okt, 2019

Drie jaar en 132 dagen zonder Sunshine

Ik ben best wel moe. En dat kwam er al helemaal uit op school. Ik was overal over geïrriteerd en ik had geen zin om ergens aan mee te werken. Vooral niet omdat ik zoveel dingen erg onzinnig vind. Gisteravond laat had ze voor de 3e keer iets terug gestuurd, wat met een presentatie te maken heeft en ik heb het doorgeschoven aan mijn klasgenootje Monique. Wij moeten samen die presentatie maken maar ik had het even gehad nu. Nu wilde de lerares blijkbaar weer iets anders en ik had er geen puf meer voor. Bovendien deed haar pc het niet in ons ‘normale’ klaslokaal en zijn we gaan verhuizen naar een ander lokaal. Veel langer en smaller en dus absoluut niet fijn voor ons allemaal.

Bovendien, al die laptops weer afsluiten, die hele trolley weer inpakken en dan op een rotplek omdat je teveel moest inpakken, weer gaan uitpakken. Als klap op de vuurpijl nog een mini presentatietje. Ik had nog mazzel want anders was ze een rollenspel gaan doen. Echt hoor, ben ik daar nou 57 voor geworden? De tranen schieten in mijn ogen ervan. Zo staat het hele gedoe mij tegen. Maar ja, je moet wel en hé, daar kan ik ook niet goed meer tegen, tegen moeten. Monique is langer gebleven om te vragen hoe of wat en ik voelde een bui aankomen, waar niemand getuige van wil zijn dus ik ben weg gegaan. Monique appte me later, dat het miniem is en dat het gemuggenzift is maar dat ze het exact zo zal aanpassen. Nou heel fijn want IK doe het niet meer. Ik ben thuis gekomen, nog langs de Lidl gegaan ook, en ik ben op de bank geploft. Ik ben zo in ene klap in slaap gevallen.

De humor gebiedt mij te zeggen, dat we het in het minipresentatietje hadden over de levensfasen. Ons groepje van 4, had de volwassen levensfase gekregen. En het was  grappig verdeeld, Phoebe van 20, deed de jongvolwassene, dat is van 21 tot 40 ongeveer. Dan deed Simone, die rond de 40 is, de vrouw in de middelbare leeftijd, en de menopauze, van 40 tot 55 is dat ongeveer terwijl Mohammed, de penopauze van de man voor zijn rekening nam. Hij was wel iets te jong nog maar het was de enige man in ons groepje. Ik krijg natuurlijk de beginnende ouderdom, heel fijn, dat loopt van 55 tot 65 ongeveer. En eigenlijk herkende ik wel alles wat bij die leeftijdsgroep hoort. Vooral het veel sneller vermoeid zijn. Alhoewel ik die hele klas zowat hoor klagen hoor.

José, die vandaag jarig was, die me belde zondag, is zelfs in staat om te gaan stoppen. Zover ben ik nog net niet, ik vind het zo leuk wat ik aan het doen ben. Zij komt uit de zorg en daar ligt haar hart, zei ze vandaag. Ja, mijne bij wat ik wil gaan doen maar alleen die kinderachtige dingen, daar heb ik geen trek in. Daar voel ik me dus echt letterlijk en figuurlijk gewoon te oud voor. Mijn nekharen gaan ervan overeind staan. We gaan nog wel zien hoe het verder zal gaan. Laat mij nou alsjeblieft gewoon medicatie en wat het doet leren en bestuderen. Dan ben ik happy. Zoals gisteravond. Hoe moe ik ook was, ik vond het geweldig. Al toen ik erheen reed, zei Truus van Google maps, dat het 13 minuten zou duren. Zo ma, ga je ook mee?

Ik had mijn auto bij de Margriethal geparkeerd en ik had mijn bril, dacht ik, meegenomen omdat ik al verwachtte voor een scherm te komen te zitten. De cursus ‘anti stollingsmiddelen’ zou om 18 uur beginnen. Iedereen had al eten besteld van te voren. Ik ben dus maar iets vroeger gegaan. Vanaf de Margrielhal was het nog een stukje doorbenen, naar het ziekenhuis, waar de apotheek zit. Die is 24/7 open en wordt een poliklinische apotheek genoemd. Mijn hemel wat een kippenhok!! Heel veel apothekersassistenten, allemaal vrouwen! Het was echt een gekakel door elkaar. Met een hele grote groep, gingen we die cursus in. Geef mij liever 10 x zo'n cursus dan 1 x zelf een rare presentatie moeten doen die geen nut heeft. Maar goed, that's me. 

Met een hele grote groep kregen we een presentatie van iemand, Jaap, van Pharmaknowledge nascholingen. En kijk, dat vind ik nou dus reuze interessant! Hartstikke moeilijke stof en ik moet het nog een keer nalezen allemaal hoor. We krijgen binnenkort een inlog toegestuurd, zodat we het nog een keer kunnen bekijken online en we hebben een toets gekregen, die we kunnen insturen en daar krijgen we dan een certificaat van. Die wil ik wel! Wel weer erg frappant, want het ging over een pancreas carcinoom op een gegeven moment, alvleesklier kanker dus. Mijn moeders ondergang, zo gezegd. En je raadt het misschien al? Juist! Dat stond op bladzijde 13. Ja, mijn moeder weet heus wel, dat ik haar nu best hard nodig heb. Dat het niet kan, probeert ze zo dan maar een beetje te compenseren, heb ik het idee.

Op de terugweg was ik dan wel levensgevaarlijk bezig. Want ik kon daarboven, mijn bril niet vinden en dacht, dat hij dan wel in de auto zou liggen. Niet dus! Nou ja, wat is dit nou weer?! Ik het licht nog aan in de auto, maar niks hoor. Ik vond heel veel behalve mijn bril. En ik ben al zo wegenblind en ik ben daar echt nog niet zo bekend. Ik probeerde het met alleen die nachtbril, maar dat hielp ook niet echt. Ik zat maar te turen, hoe moet ik nou rijden? En ik ging, dacht ik, bij de stoplichten voor linksaf staan. Tot er van de andere kant een auto aankwam, die met zijn koplichten tegen de mijne aan ging staan. Gelukkig kon ik in zijn achteruit en moest ik die baan rechts daarvan hebben. Maar dat zie ik dan gewoon niet goed.

Ik wist niet wat te doen dan toch naar huis rijden en gelukkig, zodra ik linksaf was, wordt de weg weer bekend maar blij was ik niet. Ik zag de weg wel hoor, en ik zie genoeg om niet met levens te spelen. Anders zou ik heus wel een taxi gebeld hebben. Maar het is gewoon niet fijn. Sowieso al niet voor mij, om in het donker te rijden. Maar als ik dan ook nog eens niet bekend ben, dan zie ik het gewoon niet. En net op dat stukje bij die stoplichten, was dan ook nog een bijna geen verlichting en dan ben ik echt zowat blind. De rest van de weg, allemaal vrij drukke wegen, is gelukkig wel behoorlijk goed verlicht. En wat denk je? Ik ben thuis, ligt mijn bril gewoon in het vakje waar hij altijd ligt. Nou sorry hoor, dat is dus echt niet leuk meer maar goed. Ik zeg niks meer, ik heb al zo de pest in vandaag.

En mijn neefje is dan ook jarig vandaag, de 8e. Altijd denk ik dan aan het wonder, dat hij er ook maar is, zo klein was hij toen hij geboren werd. Veel te vroeg en veel te klein. Daar zie je nu echt niets meer van hoor! En daar is ma natuurlijk ook altijd bij, die was knettergek op hem. Toen ik haar vanmorgen zei, dat haar ventje jarig was, en ik mijn gsm pakte, liet ze me zien dat ze er heus wel bij was hoor. En komende donderdag is haar verjaardag van dit leven. 10 10 en ze heette Christina, en werd door de meesten Tien of Tiny genoemd. Ja, die zien we ook erg vaak, maar die 13, die is speciaal, omdat we een teken hadden afgesproken en we gelijk wisten dat die het is. Het blijft ook speciaal, hoe vaak we het ook zien. Speciaal en vol troost, een knuffel van haar. Ik mis je mam, ik hoop je snel weer te zien!